Το διάγγελμα και το διαβατήριο

Αποφεύγω να βγαίνω με δημοσιογράφους επειδή βαριέμαι την αυτοαναφορικότητα, τα ίδια και τα ίδια. Αλλά εκείνο το βράδυ της 26ης Ιουνίου 2015 ήταν αλλιώς. Με τη μεγάλη δημοσιογραφική παρέα στο εστιατόριο It της οδού Σκουφά περιμέναμε κάτι μεγάλο, πλην απροσδιόριστο. Είχαμε πιει κι ένα ποτήρι παραπάνω, υπήρχε κέφι, πάντα υπάρχει κέφι όταν φοβάσαι για μια καταστροφή… Ωσπου λίγο πριν από τα μεσάνυχτα χτύπησε το τηλέφωνο ενός της παρέας. Ηταν ο Σταύρος Θεοδωράκης. Μας έδωσε την είδηση ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα κάνει δημοψήφισμα, κάτι που σήμαινε τραπεζική αργία και capital control.  Επεσε πανικός. Και τώρα; Κάποιος τηλεφώνησε στον Γιάννη Στουρνάρα. Μίλησε αγουροξυπνημένος, είχε κοιμηθεί σε ένα ξενοδοχείο στην Ελβετία όπου είχε συμμετάσχει σε κάποιο φόρουμ. Την επομένη, νωρίς, έπρεπε να ταξιδέψει στην Ιταλία. Δεν είχε πληροφόρηση. Ψυχραιμία, μας είπε.

Ακούσαμε το διάγγελμα του Τσίπρα σε ένα κινητό τηλέφωνο: ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Ναι ή όχι στην Ευρώπη, μετέφρασα. Ο λαϊκισμός κάλπαζε, ετοιμαζόμασταν για το Οχι. Η παρέα σκόρπισε. Ολοι πια είχαμε στο νου μια δυστοπία αναρχίας και χάους. Με τη Νατάσσα Πασχάλη, με την οποία ήδη συζούσαμε, πήγαμε στο ΑΤΜ. Ακόμα δεν υπήρχε ψυχή. Είχα όλα κι όλα 212 ευρώ στον λογαριασμό της μισθοδοσίας μου – ήδη ο ΔΟΛ είχε αρχίσει να μη μας πληρώνει. Πήρα τα 200. Ο λογαριασμός της Νατάσσας ήταν λίγο μεγαλύτερος, τον άδειασε κι εκείνη. Με αυτά τα λεφτά έπρεπε να περάσουμε μέχρι νεωτέρας. Πηγαίνοντας προς το σπίτι, είχαν αρχίσει οι ουρές στα ΑΤΜ, καταθέτες προσπαθούσαν να σηκώσουν ό,τι προλάβαιναν πριν τα μηχανήματα αδειάσουν από μετρητά. Κυκλοφορούσαμε ασκόπως για ώρες βλέποντας τις ουρές στις τράπεζες να μεγαλώνουν, και μαζί να μεγαλώνουν ο πανικός κι η απελπισία.

Γυρίσαμε σπίτι περασμένες τέσσερις. Κάναμε συνεχώς σενάρια μετακόμισης στην Ευρώπη. Θα μας βοηθούσε η Γαλλία, η Σουηδία, η Γερμανία, όπως είχαν βοηθήσει τους Ελληνες στη χούντα;

Εψαξα το διαβατήριο. Είχε λήξει.