Οι δυνατότητες του ΠΑΣΟΚ

Ζούμε ενδιαφέρουσες ημέρες. Την ίδια στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει εικόνα αποσύνθεσης, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε προσωπικές φιλοδοξίες και στα λενινιστικά υπολείμματα της ιδεολογίας του και των πολιτικών του πρακτικών, αρχίζει να αποκτά ειδικό βάρος το ΠΑΣΟΚ. Διαθέτει μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα, την παράδοση ενός μεγάλου κόμματος εξουσίας, εκπροσώπηση στους κοινωνικούς χώρους και στην τοπική αυτοδιοίκηση και μια δυναμική ανόδου, αντίβαρο στη συρρίκνωση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και το σημαντικότερο, αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη δυναμική που του προσφέρει η συγκυρία.

Εχω την αίσθηση ότι ένας από τους πολιτικούς της νεότερης γενιάς που θα παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το επόμενο διάστημα είναι ο Δημήτρης Μάντζος, νεοεκλεγείς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και εκπρόσωπός του. Σε χθεσινή συνέντευξή του στα Παραπολιτικά FM, ευλόγως ερωτήθηκε ποια είναι η θέση του κόμματος που εκπροσωπεί στην πιθανότητα συμπράξεων με τον ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές του επόμενου Οκτωβρίου. Η απάντηση του Μάντζου ήταν καθαρή και χωρίς αστερίσκους:

«Δεν υπάρχουν αυτήν τη στιγμή deals κορυφής, ούτε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο άλλο κόμμα να μοιράσουν τα ιμάτια της αυτοδιοίκησης. Εμείς δεν είμαστε αυτής της λογικής. Εχουμε και τα πρόσωπα και τις παρατάξεις, όπως και στα δύσκολα χρόνια, ώστε να στηριχτούμε στις δυνάμεις μας στις περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους της χώρας, απηχώντας τις δικές μας απόψεις για την αυτοδιοίκηση, την περιφερειακή ανάπτυξη, και εκφράζοντας αυθεντικά τις ανάγκες των πολιτών στην τοπική κοινωνία».

Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ έστειλε στον ΣΥΡΙΖΑ ένα πολύ απλό μήνυμα. Οτι η κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί πριν από τις εκλογές δεν του επιτρέπει να παίξει τον δεσπόζοντα ρόλο που μπορούσε να παίζει την περασμένη τετραετία. Κι ότι το κόμμα, που τα προηγούμενα χρόνια είχε επιχειρήσει να λεηλατήσει, πλέον βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης και διεύρυνσης της επιρροής του. Το ΠΑΣΟΚ, παρά την πτώση του, συνέχισε να έχει δυνάμεις στους μαζικούς χώρους και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Στον ίδιο χώρο, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την ηγεμονία του στο πολιτικό προσκήνιο, αδυνατούσε να βρει προσβάσεις, κρατώντας πάντα σχέση με περιθωριοποιημένες δυνάμεις ενός αριστερίστικου συνδικαλισμού με μόνιμες πρακτικές αρνητισμού, ενώ απέτυχε να παρέμβει στον χώρο της αυτοδιοίκησης. Η Ρένα Δούρου, που κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών αλλά εντέλει δεν μπόρεσε να την κρατήσει, δείχνει το έλλειμμα δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ στην αυτοδιοίκηση.

Η προοπτική ενδυνάμωσης του ΠΑΣΟΚ στην αυτοδιοίκηση στις επόμενες εκλογές σηματοδοτεί τις προοπτικές του κόμματος αλλά, εντέλει, προκαλεί και τον Νίκο Ανδρουλάκη να εγκαταλείψει τα συνθήματα που διεκδικούν για το ΠΑΣΟΚ νομιμοποίηση από την ιστορία και από το παρελθόν του και να αρχίσει να ασχολείται με την πραγματικότητα. Οι εκλογές στην αυτοδιοίκηση προσφέρουν αυτή τη δυνατότητα.

Το μεγαλύτερο στοίχημα φυσικά για το ΠΑΣΟΚ είναι οι μεγάλες πόλεις και, ιδίως, η Αθήνα. Ο μεγαλύτερος δήμος της χώρας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Επιπλέον, ο δήμαρχος Αθηναίων αντιμετωπίζει δυσαρέσκεια ως αποτέλεσμα της εμβληματικής αποτυχίας της ανάπλασης της οδού Πανεπιστημίου. Στα μόνιμα προβλήματα (καθαριότητα, πεζοδρόμια, έλλειψη φωτισμού κ.λπ.) έχει προστεθεί και η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων στην πόλη.

Μια σοβαρή υποψηφιότητα απέναντι στον σημερινό δήμαρχο χρειάζεται κυρίως ένα πρόσωπο που θα εστιάσει σε αυτά τα προβλήματα και θα μιλήσει στην κοινωνία των πολιτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι έχει χάσει το στοίχημα να μιλήσει σ’ αυτούς. Το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, έχει αυτή τη δυνατότητα – που αν είναι επιτυχημένη θα σηματοδοτήσει τη μεγάλη επιστροφή του.

Ε, ναι, αρχίσαμε…

Η πρώτη σύγκρουση του προέδρου της Βουλής, Κωνσταντίνου Τασούλα, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι γεγονός. Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η ονομαστική ψηφοφορία για την επανεκλογή του προέδρου της Βουλής, διαδικασία κατά την οποία αναγιγνώσκονται τα ονόματα των βουλευτών και εκείνοι απαντούν με το όνομα του προτεινόμενου προέδρου ή απλώς δηλώνοντας την παρουσία τους, η Ζωή Κωνσταντοπούλου μόλις ακούστηκε το όνομά της έβγαλε λόγο, θέλοντας να δηλώσει ότι αυτή και το κόμμα της θα συμβάλει «στην ενίσχυση της κοινοβουλευτικής λειτουργίας». Λες και τη ρώτησε κανείς.
Στην επιδεικτική φλυαρία της συγκεκριμένης πολιτικού απάντησαν με απαξιωτικές κραυγές διάφοροι βουλευτές. «Αρχίσαμε» φώναξαν κάποιοι, επιβεβαιώνοντας στην πράξη μια πρόβλεψη, ότι η συγκεκριμένη βουλεύτρια θα αποδειχτεί η πρώτη και καλύτερη καπετάν φασαρίας της νέας Βουλής. Την αποδοκιμασία αυτή, η Ζωή Κωνσταντοπούλου την ερμήνευσε ως μπούλινγκ από τους βουλευτές και «αντικοινοβουλευτικός πανικός» από τον πρόεδρο.
Ανευ σημασίας. Εκτός από την τυπολατρική φασαρία, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει ταλέντο στην αυτοθυματοποίηση. Θυμηθείτε το βράδυ του Νοεμβρίου 2013 που, με τη Ραχήλ Μακρή, πολιορκήτριες στα κάγκελα του ραδιομέγαρου της ΕΡΤ, όταν άρχισαν να φωνάζουν «βοήθεια» διότι, έλεγε, την έσπρωχναν αστυνομικοί…