Τελειωμένοι την 5η Ιουλίου

Eίναι η πιο πρόσφατη «εθνική» επέτειος. Χωρίς κλέος, χωρίς δόξα, χωρίς χάρη. Η ημέρα που δεν σταθήκαμε, απλά, στο χείλος του γκρεμού αλλά ακούσαμε και τα πρώτα πετραδάκια να κατρακυλάνε. Η νύχτα που κοιμηθήκαμε (τρόπος του λέγειν βέβαια) χωρίς να ξέρουμε σε τι ακριβώς χώρα θα ξυπνούσαμε. Μας το είχε πει άλλωστε ο Πάνος Καμμένος. Ο στρατός εγγυάται την τάξη στη χώρα. Κι εμείς θυμόμασταν μια άλλη, στριγκιά φωνή που έλεγε ακριβώς τα ίδια λόγια.

Τελειωμένοι. Ετσι αισθανθήκαμε εκείνη την 5η Ιουλίου πριν από οκτώ χρόνια. Τελειωμένοι ως χώρα και ως άτομα. Με αβέβαιες προοπτικές και το μέλλον μας στον αέρα. Πλακωμένοι με εχθρούς και φίλους. Με μαινόμενους ανθρώπους που ξερνούσαν χολή εναντίον της πραγματικότητας και πίστευαν ότι το «δανεικά κι αγύριστα» είναι μαγκιά και όχι αυτοταπείνωση. Εκείνη την ημέρα η Ελλάδα δεν είδε κατάματα μόνο την πόρτα της εξόδου από την Ευρώπη και το οικονομικό βάραθρο που συνεπαγόταν αλλά και τον κίνδυνο ενός εμφύλιου. Γιατί; Διότι τα «παιδία» της, τότε, κυβέρνησης έπαιζαν τους επαναστάτες χωρίς αιτία, τα «Ημερολόγια μοτοσικλέτας», τους καλούς Ινδιάνους που παίρνουν φαλάγγι τους κακούς καουμπόηδες. Τα «παιχνίδια» τους στοίχισαν στη χώρα μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και μία «ακοστολόγητη» ψυχική οδύνη. Μετά τα είπαν αυταπάτες και το έκαναν χειρότερο.

Η παραδοχή της αυταπάτης από την πολιτική ηγεσία δεν δίνει συγχωροχάρτι αλλά δείχνει την πόρτα της εξόδου. Ποια πόρτα, ποιας εξόδου; Γαντζωμένοι από την εξουσία ήταν και για την πάρτη της έγιναν όλα και ειπώθηκαν όλα. Οπως εκείνο το περίφημο που έσπασε το φράγμα της λογικής. Οτι συμβιβάστηκαν μεν αλλά δεν είναι συμβιβασμένοι. Το θέμα ήταν η εξουσία, αυτή που η κυρία Μπαζιάνα πίστευε ότι δεν είχαν παρότι κυβερνούσαν. Πάμε λοιπόν και μία και δύο και τρεις και όσες κωλοτούμπες χρειάζονταν. Το πιθανότερο είναι ότι θα υπάρχει αλλά δεν μου έρχεται στον νου άλλη περίπτωση στην Ιστορία που σώθηκε (όπως σώθηκε) μία χώρα επειδή φοβήθηκε τόσο πολύ ο ηγέτης της.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά. Ο Τσίπρας εκτός και στον ΣΥΡΙΖΑ «Μπαμ και μπουμ οι καρεκλιές». Είπε ότι δεν μπορεί άλλο όπως διάβασα στο «Βήμα». Και απ’ όσο μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω τα αποσπάσματα των συνομιλιών που δημοσιεύτηκαν, αυτό που κατάλαβα είναι ότι, επί της ουσίας, δεν μπορεί να διαχειριστεί την ήττα και τα παρελκόμενά της. Κατόρθωσε να διαχειριστεί την kolotoumba (εξαιτίας του καθιερώθηκε ως διεθνής πολιτικός όρος) αλλά όχι την ήττα όσο συντριπτική και να ήταν. Συγγνώμη αλλά από αυτό κρίνονται οι πραγματικοί ηγέτες σε αντιαδιαστολή με τους «κακομαθημένους Μεσσίες». Ναι, θυμόμαστε ποιοι παραιτήθηκαν όταν έχασε το κόμμα τους. Θυμόμαστε όμως και τι έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου ακόμη και επί Ειδικού Δικαστηρίου.

Εν τω μεταξύ, στο κόμμα της Κουμουνδούρου, επαληθεύεται το ότι όσο πιο μικρή είναι η κληρονομιά, τόσο πιο πολύ «σφάζονται» μεταξύ τους οι κληρονόμοι. Τέλος πάντων, ας μη μπω στα εσωτερικά τους, μέχρι, τουλάχιστον, να γίνουν «εξωτερικά» τους. Σε δύο στιγμιότυπα μόνο θα σταθώ. Στον αψίκορο και απομονωμένο Τζανακόπουλο να παίζει κρυφτούλι πίσω από τις κολώνες στα «ορεινά» της Βουλής και στη δήλωση του Τεμπονέρα ότι αποσύρεται από την κούρσα της διαδοχής. Εντάξει, κι εγώ όταν ήμουν μικρή και θύμωνα έλεγα «Ε λοιπόν δεν θα πάω στο τσίρκο Μεντράνο».

«Θα με πας στο τσίρκουλο για να δω την Γκόλφω»

Τσίρκο είπα και θυμήθηκα τη σύνθεση της νέας Βουλής και μελαγχόλησα. Γιατί σκέφτηκα ότι κάποτε ήμασταν very χολοσκασμένοι που βρισκόταν στα έδρανά της ο Γιώργος Ανατολάκης. Τώρα μιλάμε γι’ αυτό που οι παλιοί έλεγαν «ρεβί πίστας» ή «θίασος ποικιλιών». Και τραγούδι και πρόζα και χορός. Και κλόουν και ταχυδακτυλουργοί και κονφερασιέ και «μάγοι» με την έκτακτη συμμετοχή φαντασμάτων και καραγκιόζηδων. Γκεστ σταρ, η γυναίκα με το μούσι. Τις πταίει; Μα η απλή αναλογική που θα μας έσωζε και θα αναβάθμιζε τον πολιτικό μας πολιτισμό. Με τις υγείες μας.

*ο στίχος είναι του Κώστα Βίρβου από το τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου «Το παζάρι»