Καταβύθιση στον κόσμο του Χρόνη Μπότσογλου

Τοπία λουσμένα διπλά στο φως του Αιγαίου: «ντυμένα» με τις αχτίδες του ήλιου όπως πέφτουν στο Πετρί της Λέσβου, που ο Χρόνης Μπότσογλου κατάφερε να αποδώσει στον καμβά του, όταν επιχείρησε στα 70 του να διαχειριστεί εκείνο που θεωρούσε ως «ακατατόρθωτο», την «τελευταία ζωγραφική πρόκληση», το βουνό. Αλλά και παραδομένα στο φως της Ανδρου, καθώς είναι τα μοναδικά από τα 100 έργα (σχέδια με μολύβι, παστέλ, ελαιογραφίες, ακουαρέλες, μπρούντζινα, ορειχάλκινα και γύψινα) της μετά θάνατον αναδρομικής έκθεσης του σπουδαίου ζωγράφου και δασκάλου που φιλοξενούνται στην αίθουσα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στη Χώρα της Ανδρου με φυσικό φωτισμό.

Και όσο προχωρά ο επισκέπτης στα σπλάχνα της έκθεσης «Χρόνης Μπότσογλου: Η αδιάλλακτη ειλικρίνεια της ενσυναίσθησης» που επιμελείται η Μαρία Κουτσομάλλη-Μορό, αφήνει πίσω του το φωτεινό μπλε των τοίχων. Και αρχίζει να «βυθίζεται» στον κόσμο του καλλιτέχνη, που αποκαλύπτεται σιγά σιγά σε τόνους πιο σκούρους.

Στην αρχή μέσα από τα λεπτομερή σχολικά του σχέδια και τις γεμάτες δύναμη αυτοπροσωπογραφίες του, για να γνωρίσει στη συνέχεια τα ακραία κάποιες φορές ερωτικά του ανάλγυφα, τις σήραγγες του μετρό στο Παρίσι και στο Λονδίνο, το εγκαταλελειμμένο λιοτρίβι στη Λέσβο που μεταμορφώθηκε σε ατελιέ όταν ο καλλιτέχνης αποφάσισε να απομονωθεί στον τόπο καταγωγής της συζύγου του, αλλά και το άδειο εργαστήριό του στην Αθήνα, στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, το οποίο άφησε το 2001 παρά το γεγονός ότι είχε κριθεί ακατάλληλο ήδη από τον σεισμό του 1999. Οσο πιο βαθιά κατεβαίνει ο επισκέπτης στα επίπεδα του εκθεσιακού χώρου τόσο προχωρά και η καταβύθιση στον κόσμο του Χρόνη Μπότσογλου, που δεν διστάζει να αποκαλύψει στον θεατή τα απωθημένα του και τις ανησυχίες του, τις μύχιες σκέψεις του – διαβάστε τα χαρτάκια με τις σημειώσεις πάνω στους τοίχους του ατελιέ του -, τις επιρροές που δέχτηκε, αλλά και τα φαντάσματα που τον στοίχειωναν.

Ως άλλος Οδυσσέας

Το ανθρώπινο σώμα που αλλοιώνεται από τον χρόνο σε φόντο παστέλ, το γυναικείο κορμί αποδοσμένο σε τρεις διαστάσεις σε ένα από τα λιγοστά αλλά πολύ δυνατά γλυπτά του με μοντέλο τη σταθερή μούσα του, τη σύζυγό του Ελένη, οδηγούν στο τρίτο επίπεδο, στην «Προσωπική Νέκυια». Σε μια διαδρομή που έκανε ως άλλος Οδυσσέας για να συναντήσει τόσο την πιο εσωτερική πτυχή του εαυτού του όσο κι εκείνους που σφράγισαν τη ζωή του, όπως η μητέρα του που απεικονίζεται σε ένα μόνο κάδρο σε διαφορετικές ηλικίες. Λίγο πριν από το φινάλε της τρυφερής αυτής έκθεσης θέση έχουν οι καλλιτέχνες που άφησαν έντονο το αποτύπωμά τους στο έργο του Μπότσογλου, τους οποίους ψυχογράφησε στον καμβά του και που δεν ήταν μόνο ζωγράφοι, όπως ο Μπουζιάνης και ο Βαν Γκογκ, αλλά και γλύπτες όπως ο Χαλεπάς και ο Τζιακομέτι.