Ευκαιρία

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δυσκολεύτηκε να βρει ακόμη και ποιος θα ανέβει στο βήμα για να κατακεραυνώσει εκ μέρους του τον Πρωθυπουργό όσο η Βουλή θα συζητά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Οι συνθήκες, επομένως, φαντάζουν ιδανικές για εκείνους που ευελπιστούν να πάρουν τη θέση του. Οι κεντροαριστεροί διαβλέπουν στους συντροφικούς καβγάδες μια ευκαιρία να επιστρέψουν στον ρόλο του δεύτερου πόλου. Βέβαια, οι συνήθως λιγότερο ενθουσιώδεις λάτρεις των στατιστικών δεδομένων δεν συμμερίζονται απόλυτα τον πασοκικό οπτιμισμό. Το ΠΑΣΟΚ αύξησε κατά 50% περίπου τα ποσοστά του τον Μάιο. Αλλά τον Ιούνιο δεν φάνηκε να έχει ρεύμα. Με άλλα λόγια: μεταξύ των δύο εθνικών αναμετρήσεων, δεν φάνηκε να μπορεί να εκμεταλλευτεί το πλήγμα που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ. Μόλις το 3% των ψηφοφόρων του στις πρώτες εκλογές τον εγκατέλειψαν για το ΠΑΣΟΚ στις δεύτερες – ενώ, όσοι έφυγαν από την Κουμουνδούρου με προορισμό την Πειραιώς ήταν 3 με 4%. Από την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, πάλι, μετακινήθηκε ένα 3 με 4% προς τον ΣΥΡΙΖΑ κι ένα 3 με 5% προς τη ΝΔ.

Κουτάκια
Σύμφωνα με τα στοιχεία του exit poll, στις μισές από τις επαγγελματικές κατηγορίες που είθισται να αναζητούν ισχυρά ερείσματα τα κόμματα της δημοκρατικής παράταξης – όπως μισθωτοί, συνταξιούχοι, αγρότες, κτηνοτρόφοι, ψαράδες και άνεργοι – το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε τρίτη δύναμη. Προηγήθηκε μόλις 0,3% του ΣΥΡΙΖΑ σε κτηνοτρόφους, αγρότες και ψαράδες. Οι δε πράσινες επιδόσεις στις λαϊκές συνοικίες των αστικών κέντρων – τις περιοχές, δηλαδή, που κάποτε χαρακτηρίζονταν κεντροαριστερά προπύργια – ήταν κακές. Ο Μητσοτάκης, υποστηρίζουν ορισμένοι αναλυτές, έπεισε τα λεγόμενα χαμηλότερα εισοδήματα επειδή βγήκε απ΄ τα κεντροδεξιά κουτάκια, επιλέγοντας να οικειοποιηθεί κεφάλαια από την ατζέντα της Κεντροαριστεράς με πολιτικές σαν τις αυξήσεις του κατώτατου μισθού. Στη γενική ιδέα αυτής της γαλάζιας στρατηγικής ίσως βρίσκεται και η κατεύθυνση που ψάχνει το ΠΑΣΟΚ για να γυρίσει στο ένδοξο παρελθόν του. Αν κάτι δείχνουν τα εκλογικά οφέλη που αποκόμισε έτσι η ΝΔ, εκείνο είναι πως η φθορά όποιου έχει ορίσει ως αντίπαλο από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται ταυτόχρονα ένα κόμμα να υπερβεί τον παλιό πολιτικό του εαυτό ώστε να πλάσει έναν καινούργιο. Ο κανόνας του ώριμου φρούτου δεν ισχύει πια.