Μια ζωή Ελλην, χριστιανός, Ολυμπιακός

Καλοκαίρι του 2010 και ο καραβοτσακισμένος εκείνη τη χρονιά Ολυμπιακός, έχοντας απέναντί του ένα κονκλάβιο ισχυρών οικονομικών παραγόντων του Παναθηναϊκού, Πατέρας, Βγενόπουλος, κ.λπ., κ.λπ., και με τη βοήθεια του ανεκδιήγητου Δούρου, το Τριφύλλι, μετά από 15 χρόνια απολαμβάνει την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Εκείνο ακριβώς το καλοκαίρι, ταλαιπωρημένος ο Κόκκαλης και με βαρύ το ηλικιακό άχθος, αποφασίζει να παραδώσει τα κλειδιά του Ολυμπιακού. Οχι βεβαίως – βεβαίως αβρόχοις  ποσί! Αλλο η αγάπη, άλλο η κονόμα και η τσέπα.  Αιματηρές οι απαιτήσεις, αλλά ο νέος καραβοκύρης δεν μασάει από τέτοια, έχει ήδη υπηρετήσει πέντε χρόνια το βόλεϊ του συλλόγου και έχει ζυμωθεί στην ολυμπιακή οικογένεια από παιδί, δίπλα στον Μιλτιάδη, τον πατέρα του. Εναν Μιλτιάδη που την ιστορία Ολυμπιακός την έκανε βίωμα δικό του από τον καιρό που ρίζωσε στον Πειραιά και από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, την ευθύνη των ερασιτεχνικών τμημάτων. Και το ’79, με τη δρομολόγηση του πρώτου επαγγελματικού πρωταθλήματος, γενικός αρχηγός, με πρόεδρο τον Σταύρο Νταϊφά.

Γενικός αρχηγός λοιπόν σε μια απίστευτα δύσκολη και απαιτητική χρονιά. Είναι η χρονιά που το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο φοράει το κουστούμι του επαγγελματία. Και μεγάλες εφοπλιστικές οικογένειες αναλαμβάνουν δράση, πρώτα απ’ όλα στον Παναθηναϊκό, όπου από τα χέρια του Απόστολου Νικολαΐδη, η οικογένεια Βαρδινογιάννη παραλαμβάνει τα κλειδιά. Την ίδια στιγμή, στο λιμάνι, ο Σταύρος Νταϊφάς και μια παρέα εφοπλιστών, ο Ευθυμίου, ο Λουκάς Χατζηιωάννου, ο Κτήσων Κουκουλάς… Αλλά το τιμόνι, το κουμάντο στην ομάδα, στον Μιλτιάδη Μαρινάκη.

Και η ομάδα ξεκίνησε με τον Τόζα Βεσελίνοβιτς στο τιμόνι. Ελα όμως που ήταν μια χρονιά με μεγάλες αξιώσεις και απέραντες φιλοδοξίες. Γιατί όλοι προσπαθούσαν να δικαιώσουν την επιλογή τους. Καψούρια στον πρώτο τους έρωτα. Και οι Βαρδινογιάννηδες και τα παιδιά του Πειραιά. Από δίπλα, χορτασμένος με τίτλους, και ξέροντας καλά πώς να γυρνάει τα κλειδιά, ο Λουκάς Μπάρλος. Αλλά και στη Θεσσαλονίκη είχαν σηκωθεί οι ιστορικές πολεμικές παντιέρες. Ο καλύτερος Αρης της μεταπολεμικής περιόδου. Και ένας ΠΑΟΚ προερχόμενος από τίτλους και εθνικά πρωταθλήματα. Ενα πρωτάθλημα που όμοιό του δύσκολα μπορείς να ξαναβρείς. Και το κουμάντο, την τελευταία λέξη στο αφτί του Νταϊφά, πάντα η συμβουλή του Μιλτιάδη.

Ετσι αποκτήθηκε ο Βαμβακούλας, έτσι ο Σαργκάνης αργότερα φόρεσε τη φανέλα του τερματοφύλακα. Αλλά το πρωτάθλημα με μεγάλες δυσκολίες. Είχαμε και την απώλεια του Δεληκάρη στην ώρα μηδέν και στα μισά του πρωταθλήματος η ομάδα καθόταν στην έκτη θέση, λίγο πιο κάτω από τον Εθνικό, που και αυτός εκείνη τη χρονιά είχε φορέσει το καλύτερο κουστούμι του. Εκεί έγινε και η πρώτη αλλαγή. Προσλήφθηκε ο Γκόρσκι ο Πολωνός με το μαγικό ραβδί. Αλλά και πάλι δεν βλέπαμε μεγάλες αλλαγές. Η ομάδα πήγαινε δεν πήγαινε. Περπάταγε σαν τον κάβουρα.

Κι κάπου εκεί, μέσα του Φλεβάρη, ο Μιλτιάδης παίρνει τη μεγάλη απόφαση: να ξαναδρομολογήσει 25 χρόνια μετά, τον άνθρωπο που συνέδεσε το όνομά του με 10 πρωταθλήματα και 6 Κύπελλα Ελλάδος, από τα οποία τα 4 νταμπλ, τον Βαγγέλη Χέλμη. Κι όταν έριξε το όνομά του πάνω στο τραπέζι, όλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αλλόκοτα. Μόνο ο Σταύρος Νταϊφάς κατάλαβε την πρόταση του Μιλτιάδη. Είχε ζυμωθεί κι αυτός στη μεγάλη 10ετία του ’50 στο έργο του Βαγγέλη. Εκείνη την ώρα ο Ολυμπιακός χρειαζόταν ψυχή, χρειαζόταν ένεση στην καρδιά του. Και ο κύβος ερρίφθη. Και ο Βαγγέλης, που δυο χρόνια νωρίτερα μαζί με τον Μιλτιάδη, μας κάνανε εμένα και τον αδελφό μου τον Πανούλη, τακτικά μέλη του ερασιτέχνη Ολυμπιακού. Βλέπετε ήταν η εποχή που ο Μιλτιάδης ήταν ο έφορος του πόλο και αθλητή στις τάξεις του είχε τον γιο του τον Βαγγέλη. Επιστροφή και πάλι στην άνοιξη του ’80, και ως διά μαγείας τα πάντα αλλάξαν. Τα αποδυτήρια γέμισαν ενέργεια, η ψυχή γύρισε σε όλο της το μεγαλείο. Και βλέποντας τον θηριώδη Σουηδό, τον Τόμας Αλστρομ, ο Βαγγέλης του λέει: «Το έξω δεξιά ξέχνα το. Εσύ φουνταριστό σέντερ φορ. Να τις κάνεις τις άμυνες να πονάνε αβάσταχτα». Και γυρνώντας πιο πίσω, εκείνο το λεβεντόπαιδο από το Αγρίνιο, τον Μίχο, τον κοιτάζει κατάματα: «Τι θέση παίζεις με αυτό το κορμί;» – «Δεξί μπακ» – «Σέντερμπακ θα παίζεις και θα βγαίνεις όποτε θέλεις στα χαφ»… Αλλαγές σωτήριες! Και ο Ολυμπιακός στα πάνω του.

Και το κρίσιμο παιχνίδι, Απρίλη μήνα, με τον Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκη. Και στα καθίσματα των επισήμων ο Μιλτιάδης με το λεβεντόπαιδό του, τον 13χρονο Βαγγέλη. Ενα παιδί στο μπόι του, λιγομίλητο, χαμογελαστό, αλλά πολύ σοβαρό. Πολύ σοβαρό… ως τη στιγμή που ο Νικολούδης καρφώνει το μοναδικό γκολ του Ολυμπιακού. Εκείνη τη στιγμή όλα έγιναν ένα πανηγύρι στην εξέδρα. Και μέσ’ στο γήπεδο, από την πρώτη στιγμή, στη γραμμή του αράουτ, ο Βαγγέλης  Χέλμης. Με τεντωμένα τα χέρια, ένταση και φωνή μέσα στους παίκτες, και που σαν ηλεκτρικό ρεύμα πέρναγε μέσα μας, βεβαιώνοντάς μας ότι η νίκη ήταν δικιά μας.

Και στο τέλος του παιχνιδιού ο 36άρης Δομάζος τον ανταμώνει στην καταπακτή. Τον κοιτάει με δέος και του λέει: «Πάλι μπροστά μας σε βρίσκουμε Ευάγγελε…». Με δυο λέξεις ο στρατηγός τα είπε όλα. Βουτηγμένος λοιπόν στα νερά της Ολυμπιακής Κασταλίας Λίμνης, ο Βαγγέλης, από μαθητούδι του Δημοτικού, δίπλα στον Μιλτιάδη. Και ο Ολυμπιακός, κομμάτι της ταυτότητάς του. Ελλην, χριστιανός, Ολυμπιακός. Αυτό είναι εκείνο που δεν μπορούν να καταλάβουν αυτοί που τον βλέπουν να οργίζεται και να κατεβαίνει στο γήπεδο και να κλωτσάει ακόμα και μπάλα. Γιατί πέρα από τα προεδριλίκια είναι Ολυμπιακός. Είναι το παιδί της εξέδρας. Είναι εκείνος που ονειρευόταν την Κυριακή, της Κυριακής το μεσημέρι, που θα κατέβαινε με λαχτάρα στο Καραϊσκάκη ή σε οποιοδήποτε άλλο γήπεδο, για να ζήσει τον αγώνα της ομάδας του.

Κι αυτή η ερωτική σχέση κάθεται στο αμετάφραστο. Και δεν μπορείς ούτε να την ερμηνεύσεις ούτε να την εξηγήσεις. Είναι αυτό που λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «ιερό πάθος». Και είναι του Βαγγέλη ο μεγάλος έρωτας. Αλλά όπως λένε οι λαϊκοί σοφοί, το πάθος είναι η φωνή της καρδιάς. Και ο Βαγγέλης το καταθέτει μια ζωή στο Βιβλίο του Ολυμπιακού.

Κι από την άλλη πολεμήθηκε. Πολεμήθηκε όσο κανένας άλλος αθλητάνθρωπος του τόπου. Πολεμήθηκε όχι από αθλητικούς αντιπάλους. Σοβαροί νά ‘μαστε. Πολεμήθηκε πρώτα απ’ όλα από όλους εκείνους που οδήγησαν αυτή τη χώρα στα μνημόνια και στην οικονομική καταστροφή. Τον είδαν και τρομοκρατήθηκαν. Και στα αφτιά μου κάθεται η φράση του Γιώργου Οικονόμου για τον Βαγγέλη: «Από τη γενιά του είναι ο πιο προχωρημένος». Και ο ξανθός δεν λέει καλό λόγο για κανέναν. Αυτό διαβάσανε οι νταβατζήδες. Και με πρόθυμες διάτρητες ελληνικές πολιτείες -ήταν βλέπετε ο καιρός που κυριαρχούσε στα πολιτικά γραφεία ο νυν πρόεδρος της ΕΠΟ, ο Μπαλτάκος, ο απειληθείς ότι θα φορέσει και μαύρη γραβάτα.

Δεκατέσσερα χρόνια λοιπόν, 11 πρωταθλήματα, 4 Κύπελλα, ένας πρόχειρος απολογισμός. Κι εμείς από την πλευρά μας το μνημονεύουμε κι αφήνουμε την καρδιά μας να ταξιδεύσει σε χρόνια και εποχές που μόνο αυτές είναι σε θέση να δώσουν απάντηση για τη σχέση Ευάγγελου και Ολυμπιακού. Μόνον αυτές.