Η ευκαιρία που χάθηκε

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 19 χρόνια από εκείνο το μαγικό καλοκαίρι. Τότε που αρχικά το ελληνικό ποδόσφαιρο έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης και δημιούργησε ίσως τη μεγαλύτερη αθλητική έκπληξη όλων των εποχών. Και εν συνεχεία φιλοξενήσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αυτούς που ήταν φωτεινοί και έφεραν την Ελλάδα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Μέσα σε περίπου δύο μήνες, όλοι βίωσαν γεγονότα που θα τους μείνουν για πάντα στη μνήμη.

Και μετά, τι ακριβώς; Συννεφιά. Αν θέλει κάποιος να μιλήσει για ποδόσφαιρο, καταλήγει στο συμπέρασμα πως η ευκαιρία χάθηκε, η σκυτάλη έπεσε από τα χέρια και πλέον ο δρόμος έχει γίνει δύσβατος. Εκείνη η γενιά, η χρυσή γενιά του Χαριστέα και του Καραγκούνη, του Ζαγοράκη και του Δέλλα, του Νικοπολίδη, του Γιαννακόπουλου και του Καψή, ναι μεν συνέχισε την πορεία της αλλά λάθη σοβαρά δεν έφεραν τη διάδοχη κατάσταση. Δεν «γεννήθηκαν» νέοι ποδοσφαιριστές, οι βάσεις δεν μπήκαν, έλειψαν οι τομές που θα έφερναν το ελληνικό ποδόσφαιρο στο κλαμπ με τα ισχυρότερα της Ευρώπης. Κάποιες σποραδικές επιτυχίες υπήρξαν, αναμφίβολα, ήταν όμως κομμάτι μιας προσπάθειας που έμοιαζε

με… ιδιωτική πρωτοβουλία και πολύ λιγότερο ένα αποτέλεσμα σωστού πλάνου. Η Ομοσπονδία από τη μία γκέλα πήγαινε στην άλλη, το ομιχλώδες τοπίο έγινε συνοδοιπόρος της, αποφάσεις σοβαρές δεν ελήφθησαν και όταν αυτό συνέβη ήταν προς τι λάθος κατεύθυνση και στα ενδότερα οι μικροπολιτικές έδωσαν και πήραν. Κοντολογίς, το 2004 ισοδυναμεί με ένα καράβι που τότε ξεκίνησε ένα ταξίδι που κατά την πορεία έμεινε μεσοπέλαγα και χάνοντας την πυξίδα του. Η κατρακύλα στην παγκόσμια ομοσπονδία, λέει τα πάντα. Το θέμα είναι μήπως μπορούμε να σώσουμε την παρτίδα, να πιάσουμε καλά το τιμόνι.