Ενα μυστήριο προς διερεύνηση…

Την περασμένη Τρίτη ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Βαγγέλης Μαρινάκης παρουσίασε τον νέο τεχνικό διευθυντή της ομάδας Αντόνιο Κορδόν και τον νέο της προπονητή Ντιέγκο Μαρτίνεθ. Στο πλαίσιο της παρουσίασης ο Μαρινάκης είπε δυο πράγματα που ακούστηκαν κάπως αντιφατικά. Από τη μια μίλησε για ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που εξαιτίας της ομοσπονδίας βρίσκεται σε καθεστώς απόλυτης σήψης και από την άλλη ζήτησε από τους νεοφερμένους Ισπανούς μια ομάδα καλύτερη από πέρυσι υπενθυμίζοντας και το τεράστιο κόστος της λειτουργίας της. «Το 2022-2023 είχαμε 40.000.000 ευρώ έξοδα για μισθούς παικτών και προπονητών και το 2021-2022 είχαμε 34.000.000. Και παρ’ όλα αυτά, το 2022-2023 όσον αφορά στην κατάταξή μας ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές» είπε χαρακτηριστικά. Δεν το είπε, αλλά το ξέρουμε όλοι, πως το πρωί πριν απ’ τη συνέντευξη κάλυψε μόνος την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου των 15 εκατ. ευρώ που είχε εξαγγείλει. Η ερώτηση είναι πώς γίνεται κάποιος να βάζει όλα αυτά τα χρήματα και να συντηρεί μια ακριβή ομάδα μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης σήψης. Δεν είμαι ο Μαρινάκης για να το απαντήσω και ευτυχώς δεν έχω βάλει και ποτέ μου χρήματα σε ομάδα. Ωστόσο έχω κάποιες εξηγήσεις.

Ιδιομορφία

Οι αθλητικές εταιρείες (ΠΑΕ, ΚΑΕ κ.λπ.) παρουσιάζουν μια ιδιομορφία. Είναι κανονικές εταιρείες, έχουν δηλαδή ΔΣ, βασίζουν την ύπαρξή τους (και την αδειοδότησή τους) σε ισολογισμούς, έχουν έσοδα, έξοδα και υπαλλήλους (ιδιαίτερα μάλιστα ακριβοπληρωμένους), πλην όμως την ίδια στιγμή δεν έχουν τον σκοπό των πραγματικών εταιρειών – θέλω να πω πως αν κάποιος στην Ελλάδα αναλάβει μια ΠΑΕ ή μια ΚΑΕ με σκοπό να βγάλει χρήματα πρέπει να είναι ή τρελός ή απατεώνας. Προφανώς όσοι διοικούν ομάδες και κάθε χρόνο βάζουν τα ωραία τους χρήματα δεν είναι απατεώνες. Είναι τρελοί; Νομίζω λίγο είναι. Αλλιώς με το ελληνικό ποδόσφαιρο τουλάχιστον δεν θα έμπλεκαν.

Δουλειές

Τα παλιότερα χρόνια υπήρχε μια θεωρία με βάση την οποία ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες (κυρίως…) αποκτούσαν επιχειρηματίες που ήθελαν δουλειές με το κράτος. Σε κάποιες περιπτώσεις επιχειρηματίες έμπλεξαν με ομάδες μετά από παραινέσεις υπουργών ή ακόμα και πρωθυπουργών. Τον μακαρίτη τον Δημήτρη Κοντομηνά λέγεται πως τον είχε στείλει κάποτε στον Αρη ο επίσης μακαρίτης πανίσχυρος Θεσαλονικάρχης του ΠΑΣΟΚ Ακης Τσοχατζόπουλος. Η εφημερίδα «Φίλαθλος» είχε κάποτε ενημερώσει το πανελλήνιο με πρωτοσέλιδο πως τον Σταύρο Νταϊφά του είχε ζητήσει να φύγει από τον Ολυμπιακό και να αφήσει την ομάδα στον Γιώργο Κοσκωτά ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου – τίποτα δεν επιβεβαιώθηκε, τίποτα δεν αποκλείεται. Η υποψία ότι με το ποδόσφαιρο έμπλεκαν συχνά επιχειρηματίες παρακινούμενοι από πολιτικούς ήταν μεγάλη – και δεν πρέπει να είναι αστικός μύθος. Αλλά επιχειρηματίες όπως ο Μαρινάκης δουλειές με το κράτος δεν κάνουν. Οπότε το γιατί πετάνε χρήματα στο πηγάδι που λέγεται ποδοσφαιρικές εταιρείες είναι ένα μυστήριο προς διερεύνηση.

Πάθη

Η απάντηση σε αυτό το γιατί έχει να κάνει κατά βάση με τους ανθρώπους και τα πάθη τους. Ενας επιχειρηματίας που θα σκεφτόταν λογικά δύσκολα θα έμπαινε σε ένα χώρο όπως το ελληνικό ποδόσφαιρο, εκτός κι αν συνέβαινε να είναι οπαδός, δηλαδή λάτρης της ομάδας. Από τη στιγμή που το πάθος τον χαρακτηρίζει, η λογική μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Στην προκειμένη περίπτωση το πάθος είναι συνήθως η απάντηση για όλα: η επίγνωση ότι το περιβάλλον είναι το χειρότερο, αυτό το πάθος συχνά το φουντώνει. Η νίκη αποκτά χαρακτήρα κατορθώματος – δεν υπάρχει τίποτα το διεκπεραιωτικό και τίποτα το εύκολο. Ισα ίσα που όσο μεγάλη είναι η δυσκολία τόσο μεγαλύτερη η πρόκληση: είναι άλλο να κερδίζεις αντιπάλους κι άλλο να κερδίζεις αντιπάλους που νομίζουν πως έχουν τη νίκη στο τσεπάκι. Το δεύτερο δίνει σαφώς μεγαλύτερη χαρά.

Αλλαγές

Στα όσα είπε ο Μαρινάκης κάποιοι παραδοσιακοί αντίπαλοί του απάντησαν με μια απλοϊκή ειρωνεία: πήραν τη φράση του ότι ο Ολυμπιακός έχασε το περσινό πρωτάθλημα από τη διαιτησία και τον ειρωνεύτηκαν προσθέτοντας πως αν ίσχυε αυτό δεν θα άλλαζε φέτος σχεδόν τα πάντα. Οπως συμβαίνει με τις εξυπνάδες συνήθως λέγονται για να λέγονται: όποιος τις λέει δεν εξηγεί τι θα έπρεπε να κάνει ο Μαρινάκης π.χ. ώστε να μην είναι ανακόλουθος. Να κρατήσει την περσινή ομάδα; Μα πώς να το κάνει όταν το παράπονό του είναι ότι αυτή δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στο κυνηγητό της διαιτησίας; Οποιος αλλάζει την ομάδα, το κάνει ακριβώς γιατί γνωρίζει πως απέναντι σε ένα καθεστώς σήψης για να τα καταφέρει την επόμενη σεζόν χρειάζεται μια ομάδα διαφορετική. Η σωστή ερώτηση στην ιστορία είναι αν το πάθος αυτό το επιτρέπει. Αν χρησιμοποιηθεί η λογική, η λογική λέει πως δεν πετάς χρήματα στο πηγάδι. Για να το κάνεις, παθιάζεσαι και αφήνεις τα ανάλογα συμπεράσματα στην άκρη. Αλλά μετά, για να ανταπεξέλθεις στην ανάγκη, πάλι στη λογική καταφεύγεις. Στη λογική αυτού που ξέρει πόσο δύσκολη είναι η αποστολή και την ίδια στιγμή την αναλαμβάνει.

Αντοχή

Πολλές φορές ακούω ότι μια καλή διοίκηση ομάδας είναι μια διοίκηση στην οποία προΐσταται κάποιος που βάζει λεφτά, οργανώνει την εταιρεία, κάνει τις καλύτερες επιλογές κ.λπ. Εγώ πάλι λέω ότι μια καλή διοίκηση είναι κυρίως μια διοίκηση στην οποία υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν τα πάντα. Οχι κουτοί, που κάθονται να παίξουν με χαρτοκλέφτες και σημαδεμένη τράπουλα. Αλλά τύποι που μπορούν να ρίξουν μια κλωτσιά στο τραπέζι, να απαιτήσουν τράπουλες καινούργιες και να παίξουν χωρίς να έχουν εγγυήσεις πως θα κερδίσουν την παρτίδα ακόμα και με άσους στα χέρια.

Ψέματα

«Εχουμε δει πολλά. Εχουμε δει ανθρώπους που έχουν κάνει καριέρα με το να απειλούν, ή με το να λένε ψέματα. Ολοι τους κρατικοδίαιτοι. Εμείς συνεισφέρουμε κάθε χρόνο στο κράτος κι αυτοί το αρμέγουν για να μπορούν να κάνουν άλλα πράγματα» είπε στην αποστροφή του λόγου του ο Μαρινάκης. Το ενδιαφέρον της ιστορίας είναι ότι αυτό το είπε σχεδόν γελώντας! Σαν συμπέρασμα που έχει βγάλει από την εμπλοκή του με το ποδόσφαιρο – συμπέρασμα που τον έκανε σοφότερο αλλά παραμένει πικρό. Οσο ο Μαρινάκης μπορεί να λέει κάτι τέτοιο χαμογελώντας ο Ολυμπιακός δεν θα έχει πρόβλημα, όπως δεν θα έχει πρόβλημα κι όποια ομάδα έχει έναν ιδιοκτήτη που κάνει το ίδιο. Αν οι άνθρωποι αυτοί με τα συμπεράσματα που βγάζουν πληρώνοντας θυμώσουν ή απογοητευτούν τότε θα φανεί και το πραγματικό πρόβλημα του επαγγελματικού αθλητισμού μας. Διότι δεν βλέπω να υπάρχουν πολλοί που να χαίρονται πετώντας χρήματα. Και δεν υπάρχει κανείς που να μη γνωρίζει πως τα χρήματα που βάζει στο ποδόσφαιρο δεν πρόκειται ποτέ να γυρίσουν πίσω…