Το τέλος της κοροϊδίας

Στην πρώτη ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέψευσε με τη μία τον ΣΥΡΙΖΑ, που προεκλογικά έλεγε ότι η ΝΔ θα ιδιωτικοποιήσει το νερό. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ φεύγουν από το Υπερταμείο και περνούν στον έλεγχο του Δημοσίου. Δεν είπε ότι βρέθηκαν στο Υπερταμείο προς ιδιωτικοποίηση χάρη στο αχρείαστο, πριν απ’ την έλευση στη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τρίτο μνημόνιο, με το οποίο υποθηκεύτηκε η δημόσια περιουσία της χώρας για 99 χρόνια.

Ολο αυτό το διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε ψευδώς ότι η νεοφιλελεύθερη ΝΔ και ο Ορμπαν-Μητσοτάκης θα ξεπουλήσουν το νερό. Η ΝΔ διέψευδε, αλλά αυτός επέμενε, χρειαζόταν απέναντί του έναν κακό, ένα φάντασμα και έκρυβε ότι ο ίδιος και οι πολιτικές του ευθύνονται γι’ αυτό που χρέωνε στον αντίπαλό του.

Σαν σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, οι έλληνες πολίτες ξύπνησαν με φόβο καταστροφής, πρώτη φορά από την εποχή της επιστράτευσης, μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο που τελείωσε και τη χούντα. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε κόψει τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης) έκλεισε τις ελληνικές τράπεζες, δίνοντας τη δυνατότητα στους καταθέτες να εκταμιεύουν 60 ευρώ την ημέρα.

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε εκείνη η απόφαση, όλοι σπεύδαμε στις ουρές των ΑΤΜ για την απαραίτητη ρευστότητα, χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει το αύριο – το οποίο μας το εγγυόταν μια κυβέρνηση παιδική χαρά. Ο Βαρουφάκης σχεδίαζε το ηλεκτρονικό νόμισμα ΙΟU, ο ξάδερφος Τσίπρας έψαχνε πετρέλαιο στο Ιράν με το οποίο μας ένωναν κοινές αξίες, ο Καμμένος ισχυριζόταν ότι ο στρατός θα φτιάχνει φάρμακα και αν διασαλευτεί η τάξη θα την επιβάλει κι ο πρόεδρος Τσίπρας παρακαλούσε τον Πούτιν να μας τυπώσει δραχμές. Υστερα, πήγαμε σε δημοψήφισμα με ένα ερώτημα στα αγγλικά για κάτι που δεν ίσχυε και ενώ ψηφίσαμε «όχι», ο Τσίπρας έκανε τη φοβερή κωλοτούμπα, υπέγραψε και τις χαρτοπετσέτες και η Ζωή Κωνσταντοπούλου κωλυσιεργούσε στη Βουλή μήπως και λήξει η προθεσμία που μας είχαν δώσει οι εταίροι και μας πετάξουν με τις κλωτσιές απ’ την Ευρώπη! Τότε μπήκε στο παιχνίδι και το Υπερταμείο. Αυτά όλα, τη ζημιά, τον εξευτελισμό της χώρας και τον φόβο των πολιτών, ο Τσίπρας τα βάφτισε αυταπάτη και προσπάθησε να τα ξεχάσουμε.

Αλλά όπως αποδείχτηκε, ο πολύς κόσμος δεν ξεχνά. Στην πραγματικότητα, δεν ξεχνούν ούτε και όσοι τον ψήφισαν, είτε έχουν συμφέροντα είτε είναι από τη στόφα των αγνών ιδεολόγων. Γι’ αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να αποσυντίθεται.

Μια από τις τελευταίες επινοήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, πριν απ’ την εκλογική συντριβή, ήταν η διασπορά μιας πεποίθησης ότι ο Ορμπαν-Μητσοτάκης έφερε την καταστροφή και ότι η επανεκλογή του περίπου θα μας εξαφάνιζε. Η αποδοκιμασία του ήρθε και για αυτή την επινόηση. Οι πολίτες κατάλαβαν ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και συμπεριφέρθηκαν αναλόγως.

Στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που δεν μίλησε σαν Ορμπαν, μοίρασε γαλάζιους φακέλους με τις εκκρεμότητες του κάθε υπουργείου. Κίνηση ουσιαστική αλλά και κίνηση με μεγάλο συμβολισμό. Μην ξεχνάμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας, που το 2015 υποτίθεται διαπραγματευόταν με τους εταίρους το σκίσιμο των μνημονίων, περίμενε στο τραπέζι «της διαπραγμάτευσης» τη «μαντάμ Μέρκελ» με ένα κενό μπροστά του. Ολοι είχαν ογκώδεις φακέλους. Εκείνος τον δικό του τον είχε ξεχάσει.

Ετοιματζίδικες ερμηνείες

Στις διάφορες προεκλογικές συζητήσεις, ο πιο εκνευριστικός πασόκος ήταν ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ένας φωνακλάς που αδυνατούσε να συμμετάσχει σε οποιονδήποτε διάλογο, επειδή άκουγε μόνο τον εαυτό του. Και ο πιο ενδιαφέρων, ο πιο πολιτικός ήταν ο Δημήτρης Μάντζος. Σε ένα κανονικό κόμμα, θα μπορούσε να έχει εντυπωσιακή εξέλιξη.

Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι στο κλισέ της δήθεν ηχηρής αντιπολίτευσης που τον εγκλωβίζει η κομματική γραμμή δεν έχει και πολλά περιθώρια. Στη χθεσινή του συνέντευξη στον Real, μου έκανε εντύπωση η επίκληση συναινέσεων μόνο για λόγους αντιπολίτευσης και η κριτική στη νέα κυβέρνηση. Ο Δημήτρης Μάντζος θεωρεί ότι είναι πολυπρόσωπη, ότι το επιτελικό κράτος είναι υπερσυγκεντρωτικό μοντέλο και ότι υποεκπροσωπούνται οι γυναίκες. Πάλι καλά. Προεκλογικά, είχα βρεθεί σε μια ομήγυρη ξένων δημοσιογράφων ενημερωμένων από συριζαίους, που έλεγαν ότι το επιτελικό κράτος είναι απόδειξη ότι η Ελλάδα έχει χούντα – και δεν καταλάβαιναν την αντίρρηση, ότι κανένας υπουργός δεν μπορεί να είναι παντοδύναμος κι ότι όλα τα κυβερνητικά σχήματα έχουν ανάγκη από ένα συντονιστικό επιτελείο. Η διαφορά του Δημήτρη Μάντζου με τους ξένους δημοσιογράφους είναι ότι αυτός δεν (θα έπρεπε να) ενημερώνεται από συριζαίους. Δύσκολος είναι ο ρόλος του, γιατί τουλάχιστον δεν δοκιμάζει να μην εμπιστεύεται ετοιματζίδικα σχήματα;