{T16}Πώς να αγαπήσουν οι παίκτες τις εθνικές ομάδες τους{T16};

Περίπου ένα μήνα πριν από την έναρξη της προετοιμασίας των εθνικών ομάδων για το Παγκόσμιο Κύπελλο έχουμε: τον Σλούκα να ενημερώνει την ελληνική ομοσπονδία ότι δεν θα αγωνιστεί για να ξεκουραστεί. Τον καλύτερο ιάπωνα παίκτη, Χατσιμούρα, να δηλώνει ότι θα απέχει κι αυτός προκειμένου να προετοιμαστεί για την επόμενη σεζόν. Τον παίκτη-φαινόμενο Βικτόρ Γουεμπανιαμά να επιλέγει τη δουλειά με τους Σαν Αντόνιο Σπερς, που τον επέλεξαν στο νούμερο 1 του ντραφτ του ΝΒΑ, από την Εθνική Γαλλίας.

Εχουμε επίσης κάποιες αμφιβολίες που εκφράζονται για την παρουσία του Νίκολα Γιόκιτς με τη Σερβία λόγω της καταπόνησής του από τη συμμετοχή του στους τελικούς του ΝΒΑ, αλλά και την ομάδα που έφτιαξαν οι ΗΠΑ, η οποία αποτελείται μεν από ΝΒΑερς, όχι όμως πρωτοκλασάτους. Κι ακόμα μένει ένας μήνας για να δούμε τι άλλο θα ακούσουμε.

Είναι προφανές πως η εθνική ομάδα δεν αποτελεί προτεραιότητα για τους περισσότερους μπασκετμπολίστες. Κυρίως για δύο λόγους: α) Διότι οι μεγάλες διοργανώσεις της FIBA, τα παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, δεν έχουν την αίγλη και την προβολή των αντίστοιχων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων. Οι παίκτες δεν αισθάνονται ότι με τη συμμετοχή τους σε αυτές μπορούν να κερδίσουν κάτι ιδιαίτερο, κάτι που να τους ωθεί να βάζουν, έστω και προσωρινά, σε δεύτερο πλάνο τα συμβόλαιά τους με τους επαγγελματικούς συλλόγους, όπου αγωνίζονται. Κάτι σαν κι αυτό που ένιωσε ο Λιονέλ Μέσι, όταν σήκωσε για πρώτη φορά στα 36 του χρόνια το τρόπαιο του Μουντιάλ. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του μπάσκετ δεν έχει δημιουργήσει ποτέ τέτοιου είδους απωθημένα σε κανέναν καλαθοσφαιριστή.

β) Διότι δεν υπάρχει κανενός είδους οικονομικό δέλεαρ. Αποζημιώνοντας τους συλλόγους για κάθε μέρα παρουσίας των αθλητών τους στην προετοιμασία και τους αγώνες του Μουντιάλ και του Euro, η FIFA προσφέρει αυτό το δέλεαρ. Κανείς δεν αποφεύγει τη συμμετοχή στη μεγάλη διοργάνωση, γιατί θα χάσει λεφτά.

Η FIBA δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί δεν έχει ανάλογους πόρους. Πρέπει, όμως, να κάνει κάτι για να πείσει τους παίκτες, που παίζουν πάρα πολλά παιχνίδια μέσα στη χρονιά και δικαιολογημένα παραπονιούνται, να γίνουν πιο πιστοί στις εθνικές ομάδες τους. Στον κόσμο αρέσει να παρακολουθεί τις διοργανώσεις των εθνικών, αλλά θέλει να βλέπει τις ομάδες με όλα τα αστέρια τους.