Οι σοβαρότατες επιφυλάξεις του Γιάννη Οικονόμου

Εμείς που μια κάποια σχέση την έχουμε με τα αθλητικά δεν αιφνιδιαστήκαμε για αυτό που συνέβη τη δεύτερη, σε τριάντα μέρες Κυριακή των εκλογών: αναφέρομαι στη μεγάλη αποχή. Στην προκειμένη περίπτωση αυτή οφείλεται κυρίως στη νίκη της ΝΔ στον πρώτο γύρο. Η ΝΔ στις εκλογές του Μαΐου δεν είχε κερδίσει απλά τον ΣΥΡΙΖΑ: τους είχε διαλύσει όλους. Ηταν σαν ομάδα που έψαχνε να βρει αντίπαλο έχοντας τεράστια διαφορά από τους υπόλοιπους. Το θέμα σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι ότι δεν γυρίζει το πράγμα: είναι ότι η έλλειψη σοβαρού ανταγωνισμού αδειάζει σιγά σιγά όλα τα γήπεδα. Περίπου 800 χιλιάδες άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν και την αποχή την περίμεναν όλοι: δεν θυμάμαι όμως κανένα εκλογολόγο ή δημοσκόπο να έχει επισημάνει προεκλογικά πως θα είχαμε αποχή ψηφοφόρων από όλα τα κόμματα – δεν ψήφισαν τη ΝΔ πάνω από 270 χιλιάδες άνθρωποι που την είχαν ψηφίσει τον Μάιο, ενώ 240 χιλιάδες δεν ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ παρά την υποστήριξη που του είχαν δείξει ένα μήνα πριν. Ψήφισαν λιγότεροι και ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ σε σχέση με τον Μάιο και το μόνο κόμμα που πήρε πιο πολλές ψήφους, ενώ είχε κατεβεί σε εκλογές τον Μάιο ήταν η Νίκη. Κι αυτό το περιμέναμε: όταν μια ομάδα ανεβαίνει από τη Β’ Εθνική στην πρώτη κατηγορία συσπειρώνει ένα κόσμο ως νεοφώτιστη.

Αδεια

Η έλλειψη ανταγωνισμού αδειάζει τα γήπεδα: αν κάναμε εκλογές σε ένα μήνα θα ψήφιζαν ακόμα λιγότεροι! Βέβαια αποχή με αποχή έχει διαφορά. Οι ψηφοφόροι της ΝΔ δεν πήγαν λόγω έλλειψης αντιπάλου, αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαν γιατί δεν κινητοποιήθηκαν: τους απομάκρυνε η κρίση αποτελεσμάτων. Οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου, που είναι πιο σοφοί και πιο ικανοί στο να διαχειρίζονται κρίσεις από τους πολιτικούς μας, ξέρουν πως μετά από μια βαριά ήττα υπάρχουν δυο λύσεις. Η πρώτη είναι να απολυθεί ο προπονητής και να του ρίξουν όλη την ευθύνη του κακού αποτελέσματος. Η δεύτερη είναι να τον κρατήσουν για να χρεωθεί το νέο κακό αποτέλεσμα ξέροντας πως ό,τι και να γίνει ο τύπος είναι καμένο χαρτί. Ο Αλέξης Τσίπρας ένα μόνο χαρτί μπορούσε να παίξει: το χαρτί του συναισθηματισμού.

Οπαδοί

Πάντα μετά από ήττες οι ομάδες αυτό κάνουν: αρχίζουν τα «σας αγαπάμε στις νίκες, αλλά περισσότερο στις ήττες», τα «θα σε αγαπώ όπως και να ‘χει» και τα «τώρα πρέπει να δείξουμε, γιατί είμαστε διαφορετικοί οπαδοί» κ.λπ. Οι οπαδοί σε αυτά «τσιμπάνε» και παρέχουν υποστήριξη ακόμα και σε ματς που ξέρουν πως η ομάδα δεν έχει ελπίδα. Μολονότι γνωρίζουν πως και η ρεβάνς θα είναι δύσκολη και η στενοχώρια μεγάλη δίνουν το παρών. Αλλά ο Τσίπρας άργησε να παίξει αυτό το χαρτί κι απορώ. Οταν έμαθα πως μπήκε στο επιτελείο του ο Νίκος Μαραντζίδης το είχα σίγουρο! Προφανώς όμως ο φίλος μου Νίκος δούλεψε ως πολιτικός επιστήμονας – ίσως και ως ιστορικός αυτό τον μήνα. Ενώ θα βοηθούσε τον Τσίπρα, αν είχε απλά τη συμπεριφορά και την εμπειρία του καλού Παοκτζή. Που ξέρει τα «μόνοι μας και όλοι σας» και τα «στις χαρές και στις λύπες μαζί» κ.λπ. κ.λπ.

Ζοζεφίν

Φυσικά εμείς οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου περιμέναμε και ότι και η ΝΔ θα έχει απώλειες και δεν θα πάει πάνω από το 41% παρά τα αντίθετα που κυκλοφορούσαν. Οταν ξεφεύγει πολύ μια ομάδα στον πρώτο γύρο χαλαρώνει, μετράει τις μέρες για την απονομή, χάνει το κέφι της σιγά σιγά. Ακόμα και το πανηγύρι στην Πειραιώς το βράδυ της Κυριακής ήταν ελάχιστο: για να γινόταν χαμός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έπρεπε π.χ. να φωνάξει τη Ζόζεφιν να τραγουδήσει στη φιέστα και να υποσχεθεί πως έφτασε η ώρα η ΝΔ να κάνει πορεία στην Ευρώπη…

Νομίζω

Με αυτά και με αυτά μας προέκυψε νέος κυβερνητικός παράγοντας επικεφαλής του αθλητισμού: ανέλαβε τη θέση του αναπληρωτή υπουργού Αθλητισμού ο Γιάννης Οικονόμου, πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος. Η επιλογή του έχει να κάνει με το ότι ο πρωθυπουργός ακόμα βασανίζεται με το τι θέλει να κάνει η κυβέρνησή του στον χώρο του αθλητισμού. Θα σας εξηγήσω τι νομίζω.

Αποψη

Μετά τη γνωστοποίηση της απόφασης του Μητσοτάκη να στεγαστεί ο αθλητισμός στο υπουργείο Παιδείας, κυκλοφόρησε η άποψη πως η απόφαση αυτή σημαίνει πως η νέα κυβέρνηση επιθυμεί να πάρει αποστάσεις από τον επαγγελματικό αθλητισμό κυρίως. Οποιοι αυτά τα διακινούσαν υποστήριζαν πως στο Μαξίμου δεν άρεσαν οι συνεχείς επιθέσεις στην κυβέρνηση για όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο π.χ. από ποδοσφαιροπαράγοντες αλλά και δημοσιογράφους κ.λπ. και ότι το τέλος της αυτονομίας του υφυπουργείου Αθλητισμού και η μετατόπισή του στο υπουργείο Παιδείας σημαίνει μια άλλου είδους πολιτική στον αθλητισμό. Η ερμηνεία των δηλώσεων του Μητσοτάκη υπήρξε αληθοφανής, πλην όμως η εξέλιξη των πραγμάτων είναι κομμάτι διαφορετική. Ο Οικονόμου, που τελικά επιλέχθηκε, υπήρξε κυβερνητικός εκπρόσωπος, δηλαδή άνθρωπος του Μαξίμου. Ισως τελικά η επιλογή του σε ρόλο αναπληρωτή υπουργού Αθλητισμού να μαρτυρά ότι θα υπάρξει μεγαλύτερη εποπτεία του αθλητισμού από το Μαξίμου. Ισως μάλιστα ο Οικονόμου να επιλέχθηκε για να μην υπάρχει και τη δεύτερη τετραετία αυτό που βλέπαμε στην πρώτη: δηλαδή ένας υφυπουργός Αθλητισμού που προσπαθούσε να κάνει τομές, αναφέρομαι στον Λευτέρη Αυγενάκη, και μια κυβέρνηση που συχνά συμπεριφερόταν σαν αυτός να μην είναι υφυπουργός της!

Επιφυλάξεις

Ειρωνεία του πράγματος είναι ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που άφηνε τον Αυγενάκη ακάλυπτο τον διαδέχτηκε! Το τι σημαίνει η τοποθέτηση του Οικονόμου θα το μάθουμε, όταν γίνουν γνωστές οι αρμοδιότητές του: μόνο τότε. Πάντως ο Οικονόμου γνωρίζει αρκετά για τον αθλητισμό και φυσικά για τους έλληνες λειτουργούς του. Σε μια από τις λίγες παρεμβάσεις του για ζητήματα του ποδοσφαίρου ως κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε κάνει γνωστό ότι η εκλογή του Τάκη Μπαλτάκου στην ΕΠΟ «δεν συνιστά για την κυβέρνηση πρόοδο για την εξυγίανση του αθλητισμού». Με μια άλλη είχε σβήσει τη φωτιά που είχε πάει να ανάψει ανάμεσα στον Ολυμπιακό και το Μαξίμου έπειτα από ανακοινώσεις των Ερυθρόλευκων μετά το ματς του πρωταθλήματος ΠΑΟ – Ολυμπιακός (1-1) και το περίφημο πέναλτι που είχε δώσει ο αξέχαστος διαιτητής Κέλετ στις καθυστερήσεις. Ολα αυτά τα λέω για να επισημάνω πως ξέρω την πρώτη ερώτηση που θα γίνει στον νέο υπουργό όταν συναντήσει τον Μπαλτάκο. Κάποιος θα τον ρωτήσει πώς είναι να συνεργάζεσαι με έναν πρόεδρο ομοσπονδίας για τη δυνατότητα προσφοράς του οποίου ο ίδιος έχεις εκφράσει «σοβαρότατες επιφυλάξεις»…