Ο Σλούκας, {LF}ο Γουόκαπ {LF}και ο Γιάννης!

Η απόφαση του Κώστα Σλούκα να μην αγωνιστεί στο επικείμενο Παγκόσμιο με την εθνική ομάδα, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι πρόκειται για «κεραυνό εν αιθρία». Οσοι αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει στον παγκόσμιο αθλητισμό στις μέρες μας και το ολότελα ασφυκτικό καλαντάρι, διαπιστώνουν πως κάθε φορά προκύπτουν διαρροές. Καμιά ομάδα δεν κατεβαίνει πλήρης. Δύσκολο να συμβεί αυτό. Είτε έχουμε έναν τραυματία παίκτη (σε οποιοδήποτε άθλημα). Είτε κάποιον απρόθυμο. Είτε έναν που βλέπει το μέλλον και λες και… αποφεύγει τις δυσκολίες που κρύβει το παρόν. Με τον Σλούκα τι ακριβώς συνέβη; Θα ήταν επιπόλαιο να ειπωθεί πως… την έκανε από την εθνική ομάδα την ώρα που την ίδια στιγμή ζητεί παραπάνω χρόνο ή διαφορετικό χρόνο και διαφορετικούς συμπαίκτες κατά την παρουσία του στο παρκέ με τον Ολυμπιακό. Και τα δύο, δεν συμβαδίζουν. Λέτε, άραγε, να μην ήθελε να είναι ξανά «πίσω» στην ιεραρχία από τον Τόμας Γουόκαπ, που οσονούπω θα φορέσει και τα γαλανόλευκα;

Το σίγουρο είναι πως ο Σλούκας δεν μπορεί να θεωρείται  ρίψασπις. Αλίμονο αν του κολλήσουν οι άφρονες τέτοια ταμπέλα. Θα είναι υπερβολικό. Ταυτόχρονα, δε, άδικο για έναν παίκτη που φορά φανέλα εθνικών ομάδων από το 2006 και δώθε, ενώ συμμετέχει ανελλιπώς – με εξαίρεση το προολυμπιακό του 2016 – στις αγωνιστικές υποχρεώσεις της μεγάλης εθνικής. Πόσες παρουσίες έχει ο Σλούκας; Κοντά στις 120 με την εθνική ανδρών και συνολικά 240 αν βάλουμε στην εξίσωση και τις μικρές εθνικές ομάδες. Αυτά γίνονται με βάση τα στοιχεία της ομοσπονδίας ή με υπολογισμούς.

Και ίσως εδώ να βρίσκεται ένα μυστικό – όχι κατ’ ανάγκη του Σλούκα, αλλά συνολικά του μπάσκετ σε σύγκριση, βέβαια, με το ποδόσφαιρο. Ανοίγεις τα κιτάπια και δεν υπάρχουν «σε κοινή θέα» οι συμμετοχές στο μπάσκετ. Πολύ απλά γιατί οι διοργανώσεις είναι πολλές και τα ματς… άπειρα. Κοινώς, δεν είναι και έκπληξη αν κάποιος υπερβεί τις 100 συμμετοχές. Αντίθετα, το «100 παρουσίες» με τα χρώματα μιας εθνικής ομάδας στο ποδόσφαιρο, συνιστά κατάρριψη ενός φράγματος. Ο Σλούκας, για να επιστρέψουμε στο ζητούμενο, έκανε εφέτος 75 ματς σε υψηλό επίπεδο, ανά τρεις ή τέσσερις ημέρες και το αεροπλάνο έγινε… δεύτερο δωμάτιό του! Ξεπέρασε κάθε όριο, όπως συμβαίνει συνήθως με τους μπασκετμπολίστες της Ευρωλίγκας, όριο που αγγίζει συχνά πυκνά τους ρυθμούς του ΝΒΑ.

Ποια η διαφορά του μπάσκετ με το ποδόσφαιρο; Ενας παίκτης που ζωγραφίζει στο χορτάρι, δεν θέλει, ακόμη κι αν είναι λαβωμένος, να δει το όνομά του να απουσιάζει από μια κλήση προπονητή. Η συμμετοχή σε μια τελική φάση Μουντιάλ μοιάζει με το απόγειο της πορείας στο ποδόσφαιρο. Και παράλληλα, εδώ είναι το μείζον, του ανεβάζει την υπεραξία. Τις μετοχές. Το πρεστίζ, άρα και τη δύναμή του στην αγορά. Λέει πολλά για το επόμενο συμβόλαιό του. Ακόμη και το χλιδάτο Τσάμπιονς Λιγκ, ναι μεν είναι πασαρέλα, όχι όμως κάτι εκκωφαντικά καλύτερο από το Παγκόσμιο Κύπελλο ή ένα Euro. Αντίθετα και με ψυχρή ματιά, βλέπεις πως η Ευρωλίγκα ως προϊόν έχει μεγαλύτερη διείσδυση σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, αρέσει σε νέους και πρεσβύτερους, το αμπαλάζ είναι εντυπωσιακό και σε δελεάζει. Ανεπιφύλακτα οι άλλες διοργανώσεις, Παγκόσμιο ή Ευρωμπάσκετ, δείχνουν υποδεέστερα αυτής. Δεν τη συναγωνίζονται ούτε καν σε προβολή!

Κάπως έτσι, φτάνουμε στο σημείο πολλοί παίκτες να δίνουν παραπάνω σημασία στα ματς σε όλη τη διάρκεια της σεζόν γιατί απλά αυτά είναι που τους φιλοτεχνούν το όλο προφίλ τους. Το συγκεκριμένο δεν έχει να κάνει με την περίπτωση Σλούκα – ας ειπωθεί πως είναι μια γενική θεώρηση.

Οσον αφορά δε στον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τις φήμες που χορεύουν εσχάτως πως δεν είναι σίγουρος για το Παγκόσμιο, απλά να θυμίσουμε τα εξής: κάθε χρόνο από το 2014 και δώθε που φορά τη φανέλα της Εθνικής, έτσι συμβαίνει. Τα όρια ανάμεσα σε Ευρώπη και ΝΒΑ είναι ένα σχοινί που πρέπει να κρατήσει όρθιο τον Γιάννη. Οι Μπακς τον χρυσοπληρώνουν. Τώρα, ο Νο 34 «λιώνει» στην προπόνηση και πασχίζει να ξεχάσει τους πόνους στο γόνατο. Ας είμαστε ρεαλιστές: όχι μόνο για την Εθνική αλλά το κάνει και για το Μιλγουόκι που ζητεί ολική επαναφορά. Ο Γιάννης ναι, θέλει να δώσει το παρών στο Παγκόσμιο. Αλλά οι προτεραιότητες ώρες ώρες μοιάζουν με ένα μπερδεμένο κουβάρι. Καλό είναι, εδώ, να έχουμε υπομονή…