Τι, δεν είχαμε χούντα τελικά;

^«Χούντα δεν έχουμε». Η απόφαση ήρθε από τα πλέον επίσημα χείλη: του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξη με την Αγγέλα Καστρινάκη στα «ΝΕΑ» του περασμένου Σαββάτου. «Και δεν νομίζω κανείς στα σοβαρά να το έχει υποστηρίξει αυτό». Με τον τρόπο της η τοποθέτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης λειτουργεί και σαν άτυπη συμπύκνωση για τον δημόσιο βίο και την πολιτεία μεγάλου τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ. «Χούντα είχαμε» την περασμένη τετραετία, αλλά όταν έφτασε η ώρα να μηδενίσει το κοντέρ «χούντα δεν είχαμε». Αν την ύστατη στιγμή έπρεπε το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς να λειάνει τις εντυπώσεις, αρκούσαν τα έπεα πτερόεντα για να σβήσουν και μερικές κουβέντες παραπάνω.

Ο μεγάλος ηττημένος της χθεσινής εκλογικής διαδικασίας επένδυσε επί τέσσερα χρόνια στην τοξικότητα – με διάλειμμα την αναγκαστική συναίνεση κατά την πανδημική κρίση. Το κόμμα του «αμαύρωσε» οικειοθελώς την ελληνική πραγματικότητα (τα περίφημα σποτάκια στις προηγούμενες εκλογές έμοιαζαν με βίντεο κλιπ για μια ολόκληρη κοινοβουλευτική περίοδο). Παρέμενε πιστό στην άρνηση χωρίς να προτείνει θέσεις για την επόμενη ημέρα. Εριξε νερό στον μύλο του αντιευρωπαϊσμού θολώνοντας ακόμη και τις προθέσεις του σε σχέση με την ψήφο της Χρυσής Αυγής.

Η «χούντα», εν προκειμένω, ήταν το σχήμα που επικαλούνταν ο αντισυστημικός συρφετός από τα κοινοβουλευτικά έδρανα ως τα φίλια δημοσιογραφικά μέσα. Σαν να την είχε ανάγκη σε δόσεις για να δικαιολογήσει το μένος του. Σαν να απαιτούσε τον μιθριδατισμό του κομματικού ποιμνίου. Αρκούσε να βγάλει τον σκελετό απ’ το χρονοντούλαπο της ελληνικής τραγωδίας και να τον περιφέρει σαν σκιάχτρο αναμνήσεων. «Πώς κατάφερε η χούντα να παραμείνει επτά χρόνια στην εξουσία;» αναρωτιόταν ο Θανάσης Καρτερός τον Μάιο του 2021 εξισώνοντάς τη με την «κανονικότητα του Μητσοτάκη». Από την ίδια καταπακτή οι λογής λογής υπασπιστές αλίευαν διαφορετικούς συμβολισμούς. «Τελευταία φορά που στην Ελλάδα υπήρξε νομοθετικό διάταγμα που ουσιαστικά απαγορεύει τις συγκεντρώσεις ήταν επί χούντας το 1971» δήλωνε ο αρμόδιος τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Ραγκούσης με στόχο τον πρώην σύντροφό του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ο Παύλος Πολάκης κρατούσε την ντουντούκα στο Αγρίνιο: «Είναι η παράταξη συνώνυμη με το παρακράτος, τους γερμανοτσολιάδες της Κατοχής, των δικτατόρων της χούντας, της ληστείας και της χρεοκοπίας του λαού».

Ακολούθησε ο ακάθιστος ύμνος του ράπερ Μιθριδάτη, μετέπειτα υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ. Εκανε λόγο για «συνταγματική εκτρόπα, χωρίς ντρόπα / μια κατάστα ψυχοτρόπα, χωρίς ντόπα». Και: «Αστεία δυναστεία που φλερτάρει επταετία / και το Σύνταγμα ένα όνομα απλά σε μια πλατεία». Στα στιχάκια εκείνα, πάντως, δεν περίσσεψε η αυτοκριτική για τις περιπέτειες μιας χώρας όπου επί μια δεκαετία απαξιωνόταν το κοινοβουλευτικό σύστημα, πολιτικά πρόσωπα τσουβαλιάζονταν στην κατηγορία των «προδοτών», η λίστα Λαγκάρντ γινόταν αφίσα για επικηρυγμένους και έπαιζε ρόλο σε ποια πλευρά έπεφταν οι μολότοφ για να ονοματίσεις την καλή ή την κακή βία. Οι διερμηνείς των στίχων σαγηνεύονταν από όσους αφορούσαν την κυβερνητική πολιτική και τους αναπαρήγαγαν στο πολυβολείο του Twitter.

Πέρασε έτσι μια τετραετία με αναφορές στην επταετία μέχρι το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, άλλωστε, είχε πάρει θέση, αλλά μάλλον την ξέχασε: «Δεν τα έχω ζήσει, αλλά από όσο μπορώ να γνωρίζω νομίζω δεν είναι υπερβολική η διαπίστωση ότι ποτέ άλλοτε, με εξαίρεση τα χρόνια της χούντας, δεν υπήρξε τέτοιο χάσμα ανάμεσα στην αλήθεια και στην εικόνα της μαζικής προπαγάνδας» (Twitter, 7 Ιουλίου 2020). Οντως. Το απέδειξε το αποτέλεσμα.