Στις 6.30 το πρωί

Υπάρχουν ένα σωρό λόγοι, με τους οποίους θα μπορούσα να γεμίσω τη στήλη. Θα αρκεστώ σε έναν μόνο, επειδή, όπως οι περισσότεροι, έχω πραγματικά εξαντληθεί έπειτα από έξι μήνες προεκλογικού κλίματος.

Αφού περάσαμε τις γνωστές περιπέτειες με τον πρωθυπουργό που έπιανε πουλιά στον αέρα και μάθαμε καλά τι πάει να πει «γ@μ@το» στα οικονομικά, διαλέξαμε με την ψήφο μας μια κυβέρνηση η οποία αποδείχθηκε ασυζητητί  καλύτερη από εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα διά μέσου αλλεπάλληλων και μεγάλων δυσκολιών στο διεθνές πεδίο, κρίσεων που κάθε φορά έκαναν το σκάφος να κλυδωνίζεται. Εκαναν λάθη, έκαναν μεγάλα λάθη, έκαναν και ηλίθια λάθη. Παρέκαμψαν δεσμεύσεις προγραμματικές, αγνόησαν ολόκληρους κρίσιμους τομείς (π.χ. Δικαιοσύνη) και η απόδοση της κυβέρνησης ήταν άνιση: αλλού στα όρια της βιντεοταινίας (π.χ. Θεοδωρικάκος, Τσιάρας) και αλλού εξαιρετική έως και αρίστη (π.χ., Πιερρακάκης, Κεραμέως, Σκυλακάκης, Χατζηδάκης, Μενδώνη).

Εντούτοις, η ζωή βελτιώθηκε αισθητά σε αυτά τα τέσσερα χρόνια και η διαφορά ποιότητας στη διακυβέρνηση ήταν κάτι που αναγνωρίστηκε από τους περισσότερους, όπως μαρτυρούν οι δημοσκοπήσεις και το επιβεβαιώνει το εκλογικό αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου. Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη δεν κορόιδευε. Προσπαθούσε εντίμως, όχι πάντα με τα επιθυμητά αποτελέσματα και όχι παντού, αλλά δεν εξαπατούσε τον κόσμο, ούτε έκρυβε τη δυσάρεστη αλήθεια. Και, μη νομίζετε, δεν βαρεθήκαμε καθόλου να ακούμε συγγνώμες, για κάθε κυβερνητική αποτυχία. Ετσι οφείλουν να κάνουν οι υπεύθυνοι άνθρωποι σε μια δημοκρατία, όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά: να εξηγούν και να απολογούνται σε εκείνους που τους ανέθεσαν την ευθύνη.

Τις επιτυχίες της κυβέρνησης στους κρίσιμους τομείς (άμυνα και εξωτερική πολιτική, οικονομία, φύλαξη των συνόρων) θα τις διεξέλθω εν τάχει, όχι επειδή τις θεωρώ ασήμαντες, αλλά επειδή ως κακομαθημένος πολίτης της δημοκρατίας μας τις θεωρώ δεδομένες. Τους ψήφισα, άλλωστε, διότι αυτά περίμενα να κάνουν. Με κατέπληξαν, όμως, με τους επιδέξιους χειρισμούς των αλλεπάλληλων κρίσεων. Και, βέβαια, κάτι άλλο που κατέγραψαν διαχρονικά οι δημοσκοπήσεις, με τον τρόπο τους, είναι ότι η απόδοση αυτής της ομάδας ήταν αποτέλεσμα της προσωπικής ικανότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν είναι μόνο ότι διαθέτει τα προσόντα για τον ρόλο (το απέδειξε η περασμένη τετραετία), είναι και το ότι είναι πάντα προετοιμασμένος και μελετημένος. Ο Κυριάκος δεν είναι ένας αριστούχος με ρετσινιά, αν μπορώ να δανειστώ τη φράση ενός σύγχρονου διανοητή της Αριστεράς· είναι ένας σπασίκλας χωρίς κόμπλεξ, γι’ αυτό και είναι πάντα οργανωμένος και προετοιμασμένος. (Δεν σας κάνει εντύπωση, λ.χ., ότι μας άφησε να καταλάβουμε ότι η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης θα γίνει την Τρίτη;)

Οταν, λοιπόν, έρχεσαι εσύ από την πλευρά της αντιπολίτευσης και, επειδή δεν έχεις άλλο τρόπο για να ανταγωνιστείς τον καλύτερό σου, με κοπανάς επί έξι μήνες και από το πρωί μέχρι το βράδυ, λέγοντάς μου ότι, όχι, ζω μια τραγωδία που επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα και δεν το καταλαβαίνω, όταν δηλαδή με υποτιμάς και μάλιστα με τέτοια βαναυσότητα, τότε και εγώ, κύριε brόεδρε, αγαπητέ Αλέξη, την Κυριακή το πρωί θα πάω τρέχοντας να ψηφίσω ξανά τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ του, με αυτή τη σειρά. Εχω ήδη κλείσει το ίδιο ταξί, με τον ίδιο οδηγό, την ίδια ώρα (6.30 π.μ.) για να είμαι ο πρώτος στο τμήμα μου, όπως και στις 21 Μαΐου. Προληπτικός δεν είμαι καθόλου, είμαι όμως, ξέρεις, παρομοίως σπασίκλας…

ΤΕΛΟΣ ΣΕΖΟΝ

Προτού κλείσει αυτή η αφύσικα παρατεταμένη και τόσο κουραστική σεζόν, έχω δύο υπομνήσεις γενικού ενδιαφέροντος, που απευθύνω στους αρμοδίους. Η πρώτη. Προτού διακόψουν για τον καλοκαίρι, εκεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, νομίζω ότι είθισται να απονέμουν διάφορα βραβεία, ηθικής αξίας μόνον, στα διακριθέντα μέλη του σώματος. Οπως γίνεται και σε όλα τα καλά σχολεία παντού. Θα παρακαλούσα, ως εκ τούτου, τους ιθύνοντες να απονείμουν στον Πρίγκιπα Νικόλαο των Παπανδρέου (ΝΑΠ) το βραβείο του καλύτερου αρχηγού Κοινοβουλευτικής Ομάδας, στην κατηγορία βεβαίως των μονομελών ομάδων. Παρότι φρέσκος και άπειρος, υπό τη στιβαρή ηγεσία του ΝΑΠ η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στο Ε.Κ. λειτουργούσε σαν ένας άνθρωπος! Και αυτό δεν το λέω μόνο εγώ. Θα σας το πει όποιος και αν ρωτήσετε σε Βρυξέλλες ή Στρασβούργο.

Η δεύτερη. Μην ακούτε το σούσουρο για τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Το παιχνίδι της επόμενης μέρας στον ΣΥΡΙΖΑ έχει σχεδόν κριθεί: το μέλλον είναι ο Νικόλας Φαραντούρης.