Το τέλος μιας κωμωδίας

Ηταν μια από τις πιο κωμικές στιγμές της υποτονικής προεκλογικής περιόδου. Διασταυρώνουν τα ξίφη του ο Αδωνις Γεωργιάδης εκ μέρους της ΝΔ και ο ξάδερφος Γιώργος Τσίπρας. Ο Γεωργιάδης είναι ο γνωστός χειμαρρώδης και ετοιμόλογος πολιτικός, που τρελαίνει τους αντιπάλους του επειδή έχει το φοβερό προσόν να παραθέτει στους διαξιφισμούς δεδομένα. Ο ξάδερφος Τσίπρας έχει διακριθεί για τα τηλεοπτικά του πυροτεχνήματα κυρίως σε σχέση με την έννοια της πατρίδας και της κυριαρχίας, αλλά όχι μόνο, και για το σθένος του να τα εξαπολύει. Συζητούν για ένα θέμα που ανέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ, τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας οφειλετών σε τράπεζες, το χρέος των οποίων έχει περάσει σε funds – ο ξάδερφος είναι κάθετα αντίθετος σε αυτή τη διαδικασία, έστω κι αν το κόμμα του εισηγήθηκε και ψήφισε τον νόμο 4352/2015, που ρυθμίζει τη λειτουργία των funds. Ο Γεωργιάδης κάποια στιγμή, κατά τον προσφιλή του τρόπο, ζητά από τον συνομιλητή του να του υποδείξει άλλη χώρα της ΕΕ στην οποία να προστατεύεται η πρώτη κατοικία. «Πολλές», λέει ο ξάδερφος. Μία, επιμένει να ζητάει ο Γεωργιάδης. Για να λάβει την τρομερή απάντηση, ότι τέτοια χώρα είναι η Καλιφόρνια.

Αυτού του τύπου οι διαξιφισμοί ήταν συνήθεις σε αυτές τις τελευταίες εκλογές, ιδίως από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε στα τηλεοπτικά πάνελ και στις ομιλίες του Τσίπρα και των στελεχών του να συνεχίσει να ετεροπροσδιορίζεται ως προς τη ΝΔ, επιμένοντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κρυφή ατζέντα για να απομυζήσει και τελικά να καταστρέψει τη μεσαία τάξη. Σε αυτού του τύπου τις αντιπαραθέσεις, το κόμμα της Αριστεράς δεν έχει μεγάλη τύχη, επειδή τα στελέχη του απεχθάνονται την ακρίβεια, την οποία αντίθετα υπηρετούν προσωπικότητες όπως ο «σπασίκλας» Θόδωρος Σκυλακάκης, που δεν αφήνει ποτέ τίποτα στην τύχη. Η αντιπαράθεση Σκυλακάκη με Αχτσιόγλου ή με την Πόπη Τσαπανίδου άφησε μερικές στιγμές ανθολογίας. Αν βρεθεί ένας επίμονος ντοκιμαντερίστας να κάνει μια ταινία τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την πραγματικότητα θα έχει υπογράψει την πιο αστεία ελληνική κωμωδία του 21ου αιώνα.

Στο τέλος της κούρσας, διαβάζω καλοπροαίρετες αναλύσεις που αντιμετωπίζουν με συμπάθεια και κατανόηση τον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του. Ως άνθρωπος, δεν λέω, μπορεί να είναι ευχάριστος. Αλλά ως πολιτικός, ακόμα και σήμερα που ηττάται, βαρύνεται με όλα τα συστατικά μιας σταλινογενούς Αριστεράς, κυριότερο εκ των οποίων είναι ο προσωποκεντρικός χαρακτήρας του κόμματος, η συστηματική χρήση του ψέματος και της συκοφαντίας και ο αυταρχισμός. Επί των ημερών του, ο δημόσιος διάλογος μετατράπηκε σε ρινγκ. Η προσπάθεια ηθικής πρωτίστως εξόντωσης του Γιώργου Λούκου, άλλοτε προέδρου και διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών που αθωώθηκε έπειτα από οκτώ χρόνια ταλαιπωρίας, δίνει συμβολικά το μέτρο της εξουσίας του: ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωκε να κυριαρχεί σε κάθε τομέα, αδιαφορώντας αν έσπερνε την καταστροφή. Είναι τυχαίο ότι τρεις αυταρχικές (παρότι αστείες) μορφές της Αριστεράς, Λαφαζάνης, Βαρουφάκης και Ζωή Κωνσταντοπούλου απέκτησαν υπόσταση και ταλαιπώρησαν ή ταλαιπωρούν ακόμα την πολιτική καθημερινότητα λόγω των δικών του αξιολογήσεων;

Την Κυριακή το βράδυ, όποιο εκλογικό αποτέλεσμα κι αν έχουμε, είναι σίγουρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει σε μακρά περίοδο εσωστρέφειας. Μένει να φανεί αν έχει μείνει στους κόλπους του κάτι από την παράδοση της δημοκρατικής Αριστεράς ή αν όλα εξαφανίστηκαν στο χωνευτήρι του ψέματος, της εχθροπάθειας και του φανατισμού που καλλιέργησε.