Το τέλος εποχής Μητσοτάκη

Στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση πετύχαμε τον άνθρωπό μας εντός του παραβάν. Και επειδή το εκλογικό παραβάν είναι σαν το WC, όπου όλοι ξέρουν τι κάνεις εκεί μέσα, αλλά δεν είναι σωστό να σε δουν, έτσι και εμείς δεν καταφέραμε να μάθουμε τι ψήφισε. Ωστόσο, με βάση όσα γνωρίζουμε για αυτόν, πρέπει να ψήφισε είτε ΝΔ, είτε ΠΑΣΟΚ. Μεταξύ μας, θα μπορούσε να γίνει ακόμα και ο ένας που ψήφισε Βεργή, αρκεί να μην κέρδιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα ξέρει ότι Δευτέρα πρωί θα δει τον Πίνατ να κουνάει την ουρά του στα σκαλιά του Μαξίμου.

Επί της ουσίας, λοιπόν, δεν τον απασχολεί το αποτέλεσμα της κάλπης, αλλά εκείνο της δεύτερης διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Εδώ αναδεικνύεται ένα τεράστιο δίλημμα που αφορά αποκλειστικά τον Μητσοτάκη. Πώς θα κυβερνήσει; Θα έχει στο μυαλό του την τρίτη τετραετία; Πολύ πιθανό. Αλλωστε έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, στον ορατό πολιτικό ορίζοντα δεν φαίνεται κάποιος ικανός για να διεκδικήσει την καρέκλα και το γραφείο του. Νέος άνθρωπος είναι, μπορεί να σκέφτεται ότι μία τρίτη τετραετία θα τον διευκολύνει περισσότερο για το επόμενο βήμα, κατά πάσα πιθανότητα σε μία θέση με διεθνή ρόλο, ας πούμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ομως υπάρχει και η αντίστροφη σκέψη. Εχοντας κερδίσει και μάλιστα με εμφατικό τρόπο δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ο Μητσοτάκης δικαιούται να αισθάνεται πλήρης εμπειριών, με τις φιλοδοξίες του να αράζουν χορτάτες στους καναπέδες του Μαξίμου. Γι’ αυτό και τώρα, στη δεύτερη τετραετία, μπορεί να πείσει τον εαυτό του να αδιαφορήσει για τις επόμενες εκλογές. Να πορευτεί προς αυτές σαν να πρόκειται για τον αποχαιρετισμό του στην εγχώρια ενεργό πολιτική. Αυτό απαιτεί συγκρούσεις άνευ πανοπλίας και αποφάσεις χωρίς το ζύγι του πολιτικού κόστους στο χέρι. Μεταρρυθμίσεις που άλλοι δεν τόλμησαν να κάνουν εδώ και δεκαετίες. Μία λυσσαλέα μάχη με το αναχρονιστικό κατεστημένο που δεν αποκλείεται να περιλαμβάνει και αντιπαράθεση με το λαϊκό αίσθημα. Αλλαγές που θα πληρωθούν με προσωπικό κόστος και θα χρειαστούν χρόνια για να κεφαλαιοποιηθούν πολιτικά και να δικαιώσουν εκείνον που τις δρομολόγησε. Μιλάμε για επιλογές και αποφάσεις όπου ο βασικός αντίπαλος δεν θα είναι η αντιπολίτευση, αλλά οι υπουργοί και τα στελέχη του. Ενας πρωθυπουργός που επιδιώκει να εγγραφεί ως μεταρρυθμιστής έχει πάντα ως αντιπάλους τους συνεργάτες του. Τι θα αποφασίσει, λοιπόν, ο Μητσοτάκης; Θα έχει τη ματιά κοντή, προς την προσωπική και κομματική προοπτική ή θα κοιτάξει προς το μέλλον, αδιαφορώντας αν ο ίδιος δεν βρίσκεται μέσα στην εικόνα που θα δει;

Θα το μάθουμε λίαν συντόμως. Προς το παρόν, σκύβουμε πάνω από τον ώμο του ανθρώπου μας και κοιτάζουμε τι γράφει στη λίστα επιθυμιών, στη wish list, που λέει και ο λαός μας, προς την επόμενη κυβέρνηση. Κατά κάποιον τρόπο πρόκειται για ένα γράμμα ενηλίκου προς τον Αγιο Βασίλη. Περιμένει, λοιπόν, από τον Μητσοτάκη, να αναμορφώσει το ΕΣΥ, ακόμα και αν χρειαστεί να μετακινήσει κονδύλια από πάσης φύσεως επιδόματα και ενισχύσεις. Να κάνει τις απαραίτητες προσλήψεις (που είναι χιλιάδες), να πληρώσει καλύτερα το προσωπικό και να βελτιώσει τις υποδομές. Αν αυτό ιεραρχηθεί στο ίδιο επίπεδο με την εθνική άμυνα, μπορεί να γίνει και εφικτό.

Να μειωθεί ο χρόνος απονομής δικαιοσύνης σε ανεκτά επίπεδα, στον μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών. Να λειτουργήσουν τα πανεπιστήμια ως ιδρύματα μίας κανονικής ευρωπαϊκής χώρας. Να τεθούν αυστηροί περιορισμοί στην επέκταση του τουριστικού προϊόντος. Σήμερα καταστρέφουμε τη χώρα όπως η υλοτόμηση στο δάσος του Αμαζονίου. Να αξιοποιηθούν τα ακίνητα του Δημοσίου για την κατασκευή κατοικιών που θα διατεθούν σε νέα ζευγάρια. Και, εννοείται, να καθιερωθεί, επιτέλους, ο γάμος για τα ομόφυλα ζευγάρια, ανοίγοντας παράλληλα τη συζήτηση περί τεκνοθεσίας. Να διευρυνθεί, έστω λίγο, η φορολογική βάση, να μην πληρώνουν οι χαμηλόμισθοι τα επιδόματα που εισπράττουν οι φοροφυγάδες κάνοντας μαγικά τριήμερα στα νησιά. Και να ληφθούν σαφείς και λειτουργικές αποφάσεις για την ενσωμάτωση και αξιοποίηση των ανθρώπινων πόρων που μας αφήνει το Μεταναστευτικό.

Ο άνθρωπός μας αναρωτιέται αν μπορούν όλα αυτά να γίνουν σε τέσσερα χρόνια. Εύκολα. Φυσικά και γίνονται. Αρκεί αυτός που θα αναλάβει να τα υλοποιήσει, να μη βλέπει τι θα συμβεί στο τέλος της τετραετίας του, αλλά πιο μακριά, στο τέλος της εποχής του.