Ο νέος κύκλος ενός καλοκαιρινού σίριαλ

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από το πόσο κουρασμένοι είναι κάποιοι πολιτευτές έπειτα από ενενήντα μέρες προεκλογικής περιόδου από τη χθεσινή τοποθέτηση του υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Ζαχαριάδη με βάση την οποία ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο Αρσέν Βενγκέρ της παράταξης. «Χωρίς να έχω διάθεση να ποδοσφαιροποιήσω την πολιτική, αν μετά την ήττα μιας ομάδας βγει ο προπονητής και πει χάσαμε γιατί κάναμε λάθη και θα κοιτάξουμε να δούμε τι θα κάνουμε. Βέβαια είναι και οι μετεγγραφές, είναι και οι αποχωρήσεις. Αλλά υπάρχει ως λύση και η αλλαγή προπονητή» του επεσήμανε ο Γιώργος Παπαδάκης που διηύθυνε ένα ακόμα πάνελ. «Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούμε το μοντέλο της Αρσεναλ. Εχουμε τον Βενγκέρ και θα πάρουμε πρωτάθλημα ξανά, μη στεναχωριέστε», απάντησε ο Ζαχαριάδης, ξεχνώντας προφανώς πως ο Αρσέν Βενγκέρ έχει αποχωρήσει από τον αγγλικό σύλλογο από το 2018 κι ενώ δίπλα του ο δημοσιογράφος Νίκος Ελευθερόγλου του επεσήμανε πως «η Αρσεναλ έχει να πάρει το πρωτάθλημα εδώ και χρόνια». Προφανώς αυτό που ήθελε να τονίσει ο Ζαχαριάδης είναι ότι ο Τσίπρας είναι σαν τους προπονητές που μένουν καιρό στον πάγκο μιας ομάδας, αλλά έφερε λάθος παράδειγμα λόγω της κόπωσης. Δεν είναι απλό πράγμα ενενήντα μέρες να λες στα τηλεοπτικά παράθυρα τα ίδια και τις μισές μέρες να ξέρεις κι ότι αυτά που λες δύσκολα θα συγκινήσουν περισσότερο από το 20% του εκλογικού σώματος…

Ταύτιση

Σε δεύτερη σκέψη ωστόσο φοβάμαι μήπως η ταύτιση Τσίπρα – Βενγκέρ αποδειχτεί προφητική. Διότι ο καλός Αρσέν μετά τη φυγή του από την Αρσεναλ το 2018 δεν έκανε απολύτως τίποτα στην καριέρα του επιλέγοντας τον δρόμο μιας οικειοθελούς συνταξιοδότησης: σήμερα είναι μέλος κάποιων επιτροπών της FIFA για να σκοτώνει τον χρόνο του. Αν ο Ζαχαριάδης αποδειχτεί πως έχει δίκιο κι ο Τσίπρας αποδειχτεί Βενγκέρ, πολύ φοβάμαι πως για τον Αλέξη μας υπάρχει από Δευτέρα ένα μέλλον σαν αυτό του Βενγκέρ, χωρίς πάντως πιθανότητα να μπει σε καμιά επιτροπή της FIFA, αν και ποτέ δεν ξέρεις…

Γρίφος

Από Δευτέρα, όταν και εφόσον θα έχουμε μια καινούργια κυβέρνηση, θα λυθεί και ο μεγάλος γρίφος για το τι θα γίνει με το υφυπουργείο Αθλητισμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ανακοινώσει την υποβάθμισή του διά μέσου μιας αναβάθμισης: θα το πάει είπε στο υπουργείο Παιδείας, αλλά θα το αναλάβει αναπληρωτής υπουργός κι όχι υφυπουργός. Ωραίο ακούγεται, μόνο που υπάρχουν ήδη κάποια πρακτικά προβλήματα. Το πρώτο, τι θα γίνει με τις επιτροπές του. Θα πάει π.χ. η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού στο υπουργείο Παιδείας (θα ‘χει πλάκα…) ή θα καταργηθεί; Το δεύτερο πρόβλημα είναι τι θα γίνει με τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Θα καταργηθεί κι αυτή; Δύσκολο. Το τρίτο, τι θα γίνει με τομείς ευθύνης του τωρινού υφυπουργείου Αθλητισμού, όπως π.χ. τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη βία στα γήπεδα για τα οποία κάθε υφυπουργός νομοθετούσε.

Μπιτσαξής

Αυτό που ακούω είναι ότι θα υπάρξει η προσπάθεια αναβάθμισης άλλων υπαρκτών διευθύνσεων που θα αναλάβουν αρμοδιότητες. Π.χ. οι αδειοδοτήσεις που έδινε η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού μπορεί να περάσουν στο υπουργείο Εμπορίου ή σε κάποιο συναφές υπουργείο. Ακούω επίσης ότι η ΓΓΑ θα αυτονομηθεί και θα διευρυνθούν οι αρμοδιότητες του γραμματέα. Την τελευταία φορά αυτό είχε γίνει επί κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου με ισχυρό γραμματέα τον Πάνο Μπιτσαξή. Μου λένε επίσης ότι μπορεί να έχουμε αναβάθμιση της Διεύθυνσης Αθλητικής Βίας. Το ακούω χρόνια αλλά δεν καταλαβαίνω τι είδους αναβάθμιση μπορεί να γίνει, όταν το συγκεκριμένο όργανο είναι υπηρεσία της Αστυνομίας και σίγουρα δεν νομοθετεί και δεν παίρνει και πρωτοβουλίες. Ασχολείται με ό,τι συμβαίνει αφού έχει συμβεί. Το σχέδιο μεταφοράς του υφυπουργείου Αθλητισμού στο υπουργείο Παιδείας έχει έναν χρήσιμο συμβολισμό, διότι δείχνει πως η νέα κυβέρνηση δεν θέλει να έχει την παραμικρή σχέση με ζητήματα του επαγγελματικού αθλητισμού. Καταλάβαμε όλοι πως ο Μητσοτάκης δεν θέλει να του ζητάνε εξηγήσεις για τη διαφθορά του ποδοσφαίρου π.χ. Αλλά ενώ η επιθυμία είναι σαφής, το σχέδιο είναι πολύ θολό. Και η απόλυτη απουσία αντιπολίτευσης θα τα κάνει όλα πιο πρόχειρα, δηλαδή πολύ χειρότερα. Μακάρι να κάνω λάθος…

Ονειρα

Διανύουμε κατά τα άλλα μια μεταγραφική περίοδο που όπως κάθε χρόνο έχει πλάκα όπως οτιδήποτε επιτρέπει όνειρα. Το τελευταίο όνειρο όλων των ελληνικών ομάδων είναι απλό: θέλουν να πουλήσουν όποιον καλό παίκτη έχουν πάνω από 15 εκατ. ευρώ, αλλά τους φαίνονται πολύ ακριβοί για τα ελληνικά δεδομένα παίκτες που αξίζουν 3 ή 4 εκατ. ευρώ. Είναι δικαίωμα των ελληνικών ομάδων να πιστεύουν ό,τι θέλουν και να ελπίζουν ότι θα αποδειχτούν οι πιο έξυπνες ομάδες στον κόσμο. Πλην όμως επειδή το παζάρι μόλις ξεκίνησε θέλω να θυμίσω δύο πράγματα. Το πρώτο, ότι κορόιδα που να δίνουν 15 και 20 εκατ. ευρώ για παίκτες που αγωνίζονται σε πρωταθλήματα όπως το δικό μας δύσκολα βρίσκονται. Το δεύτερο, ότι για το ευρωπαϊκό παζάρι τα 3-4 εκατ. είναι χρήματα λίγα και τα συμβόλαια του ενός εκατομμυρίου που εδώ ακούγονται τεράστια είναι στην Ευρώπη μικρά. Οπότε τα όνειρά μας μπορεί να μεγαλώσουν κι άλλο…

Σίριαλ

Είναι πολύ νωρίς ακόμα για μεταγραφές κι αυτό το διακρίνεις και στο εξωτερικό. Οπως κάθε χρόνο φτάσαμε στην περίοδο που ξεκινά ο νέος κύκλος του σίριαλ που λέγεται «πώληση του Εμπαπέ» και παίζεται με επιτυχία τρία καλοκαίρια τώρα. Στα περσινά επεισόδια οι καταριανοί ιδιοκτήτες της Παρί για να κρατήσουν τον νεαρό Γάλλο στο Παρίσι και να μην πάει στη Ρεάλ Μαδρίτης τον έκαναν ένα είδος τεχνικού διευθυντή της ομάδας και του επέτρεψαν να προσλάβει προπονητή και να έχει γνώμη στις μεταγραφές. Επειδή το πράγμα δεν πήγε καλά, τώρα θέλουν να τον πουλήσουν στη Ρεάλ. Να κάνουν δηλαδή ό,τι πέρυσι αρνήθηκαν.

Κλάμα

Στα καλά σίριαλ συμβαίνει πάντα αυτού του είδους η ανατροπή: ό,τι κάποιος από τους πρωταγωνιστές θέλει σε έναν κύκλο να αποφύγει, επιθυμεί να γίνει στον επόμενο. Στα ακόμα πιο καλά, συνήθως δεν γίνεται τίποτα και όλη η πιθανότητα πραγματικής δράσης μεταφέρεται στον επόμενο κύκλο, ώστε να ανεβαίνουν οι προσδοκίες των φαν της σειράς. Πλην όμως αν η Παρί δεν τον πουλήσει φέτος τον Εμπαπέ του χρόνου ο Γάλλος θα είναι ελεύθερος να πάει όπου θέλει. Εν ολίγοις αν φέτος στο σίριαλ Εμπαπέ υπάρχει σασπένς, του χρόνου θα έχουμε μια αληθινή κωμωδία. Θα κλαίνε δηλαδή τα λεφτά που έχασαν οι Καταριανοί και θα γελάνε όλοι οι υπόλοιποι. Κυρίως όσοι λεφτά δεν έχουν…