Μεγάλη προσφορά για τον Ανδρέα

Μεγάλη προσφορά για τον Ανδρέα

Μεγάλη ημέρα η σημερινή – πριν από 27 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Παπανδρέου και μαζί έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο στην πολιτική ζωή της χώρας. Ο άνθρωπος που δημιούργησε εκ του μηδενός τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, που πήρε από το χέρι μια Ελλάδα βαθιά διχασμένη ακόμη από τον Εμφύλιο, και την πήγε δέκα βήματα μπροστά, αποτελεί σημείο αναφορά για τον μη προνομιούχο Ελληνα, ο οποίος επί των ημερών του είδε να βελτιώνεται θεαματικά η ζωή του, σε όλα τα επίπεδα. Οραματικός ηγέτης, με σχέδιο και σοβαρή πολιτική πρόταση για τη χώρα, έφερε μεγάλες αλλαγές στη δημόσια ζωή, και παρά τις αντιφάσεις σε αρκετές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην εξουσία, έχει μπει αυτοδίκαια στη χορεία των μεγάλων πολιτικών που διοίκησαν την Ελλάδα στους δύο αιώνες της ύπαρξης του νεότερου ελληνικού κράτους.

Αγαπήθηκε όσο λίγοι, λατρεύτηκε από τον απλό κόσμο, αλλά όπως συχνά συμβαίνει μισήθηκε εξίσου. Εδωσε αγώνες για να αποκτήσει η Ελλάδα μια διακριτή θέση στο διεθνές στερέωμα, πέτυχε να την καταστήσει ισότιμη στην Ευρώπη, διεκδίκησε και κέρδισε για λογαριασμό του ευρωπαϊκού Νότου την ευρωπαϊκή βοήθεια για τη μείωση των ανισοτήτων με τον προηγμένο Βορρά, και άφησε πίσω του μια πολιτική κληρονομιά, η οποία δεν παραγράφεται: ότι η Ελλάδα για να επιβιώσει, οφείλει να σταθεί στα πόδια της, και να μην εκλιπαρεί τη στήριξη των άλλων.

Εδωσε μάχες για την πραγματική ανεξαρτησία της χώρας, στάθηκε απέναντι στον αμερικανικό παράγοντα, και ήταν λογικό ότι οι ΗΠΑ τον θεωρούσαν σκληρό αντίπαλο. Στο εξαιρετικά αποκαλυπτικό βιβλίο του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου και του διεθνολόγου Μάριου Ευρυβιάδη «CIA: Ο απόρρητος φάκελος του Ανδρέα», περιγράφεται με ντοκουμέντα ο ανηλεής πόλεμος που είχε εξαπολύσει εναντίον του το αμερικανικό κατεστημένο. Το βιβλίο που κυκλοφορεί μαζί με «Το Βήμα της Κυριακής» αποκαλύπτει ότι η CIA είχε εξετάσει ακόμη και το ενδεχόμενο της δολοφονίας του…

Η ήττα προκαλεί μίσος

Χάνει, και απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, χάνει πανηγυρικά. Επισφραγίζεται δηλαδή, με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, το αποτέλεσμα των εκλογών της 21ης Μαΐου. Χάνει, που λέτε, και βγάζει από μέσα του ό,τι ταπεινότερο μπορεί να διαθέτει ένας ανθρώπινος χαρακτήρας. Μίσος. Για όλα. Και για όλους. Κυρίως. Που θα κάνουν πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη και σε εκείνον θα δείξουν την έξοδο. Τρεις ημέρες πριν από τις κάλπες, ο Αλ. Τσίπρας πήγε στο Κontra να δώσει (μεταμεσονύχτια) συνέντευξη. Και τι είπε ο άνθρωπος, που πάλεψε με νύχια και με δόντια να δημιουργήσει καθεστώς, με δεκανίκι τον Καμμένο συνεταίρο του στην πενταετία 2015-2019; Προσέξτε, διότι ο Μητσοτάκης θα δημιουργήσει καθεστώς, αν κερδίσει. Θαυμάστε λογική, από τον άνθρωπο που κατέλυσε θεσμούς και θεσμούς, στη Δικαιοσύνη, στο κράτος δικαίου, στις δομές της πολιτείας – παντού:

«Αυτό που με τρομάζει», είπε με τον γνωστό στόμφο που διαθέτει, «και νομίζω ότι πρέπει να τρομάξει κάθε προοδευτικό και δημοκρατικό πολίτη, είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης επιδιώκει να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια Δημοκρατία τύπου Ουγγαρίας, τύπου Ορμπαν. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι δεν θέλει απλά να κερδίσει τις εκλογές, θέλει να φτιάξει το δικό του καθεστώς. Δεν θέλει να είναι απλά πρωθυπουργός, θέλει να είναι ένας ανεξέλεγκτος ηγεμόνας»!!!

Αδίστακτος πραγματικά. Ακόμη να καταλάβει γιατί οι πολίτες τον στέλνουν στο περιθώριο της Ιστορίας – μην πω χρονοντούλαπο, και παρεξηγηθώ…

«Κοίτα ποιος μιλάει»

Αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Είχε τη φαεινή ιδέα να επεκταθεί και στα του Τύπου, αγαπημένο στόχο του, εδώ και πολλά χρόνια. Τον Τύπο που μισεί, και που τον θεωρεί ότι αφού δεν είναι μαζί του, καλύτερα να μην υπάρχει. Ο Αλ. Τσίπρας λοιπόν, που βαρύνεται με τη συντονισμένη προσπάθεια να ποδηγετήσει επί πρωθυπουργίας τα μέσα ενημέρωσης, επιχειρώντας να βάλει χέρι (και στο χέρι) τη ναυαρχίδα του ελληνικού Τύπου, τον ΔΟΛ, με άνομες προσπάθειες, έχει ανησυχίες για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα. Ποιος; Ο πρωθυπουργός που έκλεισε το Mega και επιχείρησε με νόμο-έκτρωμα να ελέγξει τα κανάλια της τηλεόρασης και να αποκτήσει και κομματικό κανάλι (επιχείρηση για την οποία καταδικάστηκε ομόφωνα από το Ειδικό Δικαστήριο υπουργός του), εγκαλεί τον αντίπαλό του για πρακτικές ελέγχου του Τύπου. Θαυμάστε, μνημείο υποκρισίας του απίθανου αρχηγού (πάντα στο Κontra):

«Εχει καταφέρει (ο Μητσοτάκης) την προηγούμενη τετραετία να έχουν στην παγκόσμια κατάταξη νούμερο 108 τα μέσα ενημέρωσης στη χώρα, με δικές του πρωτοβουλίες το κατάφερε αυτό. Δηλαδή να έχει μια σχεδόν ελεγχόμενη ενημέρωση. Υπάρχουν προφανώς και χαραμάδες, αλίμονο. Αλλά έχει καταφέρει να ελέγξει μεγάλο μέρος της ενημέρωσης και της πληροφόρησης των πολιτών».

Το «κοίτα ποιος μιλάει», είναι πραγματικά λίγο…

Ούτε πλήθος, ούτε πάθος

Η συνέντευξη ήταν μαγνητοσκοπημένη, διότι το βράδυ (της Τετάρτης λέμε τώρα), ο αρχηγός έπρεπε να μιλήσει στην Πάτρα. Σε κεντρική προεκλογική συγκέντρωση. Αλλά από κάτι φωτογραφίες που μου έστειλαν και ένα βιντεάκι που παρέλαβα, καταλαβαίνω ότι πρέπει να έπεσε πολύ μεγάλη πίκρα στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Η συγκέντρωση στην οποία μίλησε ο αρχηγός, έγινε στην εμβληματική Πλατεία Γεωργίου Α’, αλλά η… φτώχεια τέχνας κατεργάζεται. Εκαναν το εξής κόλπο. Εστησαν στο κέντρο της πλατείας την εξέδρα απ’ όπου μίλησε ο Τσίπρας, τοποθέτησαν και καμιά χιλιάδα πλαστικές καρέκλες, κάθισαν όσοι κάθισαν, και μετά μάντρωσαν τον χώρο με τα… φορτηγά που κουβάλησαν τον εξοπλισμό για το στήσιμο της συγκέντρωσης! Για να φαίνεται τάχα μου, πλήθος. Αλλά πλήθος δεν υπήρχε, ούτε και πάθος υπήρχε, όπως κατέγραψαν οι πονηροί από τα μπαλκόνια απέναντι, και μετά με πήραν τηλέφωνο για να μου περιγράψουν τα χάλια του αρχηγού.

Πώς στενοχωριέμαι, δεν λέγεται…

Η έδρα στα Χανιά

Αλλος πάλι, καλός άνθρωπος επίσης, που «αγαπάει» Τσίπρα, και περισσότερο… αγαπάει τον «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη του, με «φιλοδώρησε» με βίντεο το οποίο βρήκε αναρτημένο στη σελίδα του Κρητικού στο Facebook. Το βίντεο διαθέτει μουσική υπόκρουση, στην οποία διέκρινα κάτι το επικό, καθώς συνοδεύει εικόνες εμβληματικών προσωπικοτήτων της πολιτικής ζωής της χώρας, στη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Εικόνες, που πέφτουν συνεχώς και δημιουργούν έναν απίθανο αχταρμά, ο οποίος το μόνο που καταφέρνει είναι να σε κάνει να βάλεις τα γέλια. Διότι τι σχέση μπορεί να έχει ο Πολάκης με προσωπικότητες (απαριθμώ) όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Αρης Βελουχιώτης, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Ηλίας Ηλιού, ο Μανώλης Γλέζος; Και αφήνω το κορυφαίο αυτού του αχταρμά, φωτογραφίες του Ανδρέα (!!!) και του Γεωργίου Παπανδρέου (!!!).

Το γελοίον του πράγματος, ολοκληρώνεται με τσιτάτα (για γέλια και για κλάματα) ανάμεσα στις φωτογραφίες, τσιτάτα του είδους «δεν υπήρξαν ποτέ εκλογές στα Χανιά που να μη στείλουν στη Βουλή εκπρόσωπο από τη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη». Ή «η έδρα στα Χανιά δεν είναι απλά η έδρα του Παύλου Πολάκη, είναι πρώτα απ’ όλα έδρα της Αριστεράς και της δικαιοσύνης, η

έδρα ολόκληρης της προοδευτικής παράδοσης των Χανίων»!!!

Τι καταλαβαίνει κανείς, από όλο αυτό; Οτι παρά την κάθοδο Τσίπρα να τον στηρίξει, η έδρα του ΣΥΡΙΖΑ στα Χανιά, και του Πολάκη πιο συγκεκριμένα, κινδυνεύει. Και τον έχει πιάσει σύγκρυο και κρύος ιδρώτας τον δικό μας, διότι έχει και διάφορα τραβήγματα με τη Δικαιοσύνη μετά τα κατά καιρούς νταηλίκια στα οποία επιδιδόταν. Και χωρίς ασυλία, δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα, μα πάρα πολύ…