Αν ο Πογέτ βρει έναν Μήτρογλου…

Η ήττα της Εθνικής μας στο Παρίσι είναι ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα που μαρτυρά ότι η ομάδα τον καιρό του Γκουστάβο Πογέτ έκανε σημαντική πρόοδο: δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Ούτε προκρίθηκε στα τελικά του Euro της Γερμανίας η Εθνική μας επειδή έχασε μόνο με 1-0 στο Παρίσι, ούτε φυσικά αποκλείστηκε: για τη βαθμολογία το αποτέλεσμα υπήρξε προβλεπόμενο και ως εκ τούτου όχι τόσο σημαντικό. Για την αυτοπεποίθηση της ομάδας όμως μπορεί να αποδειχτεί πολύ σπουδαίο. Το είδος του αποτελέσματος που μπορεί να κάνει την ομάδα μας να πιστέψει πως μπορεί να πάρει την πρόκριση, χωρίς καν να χρειαστεί τα μπαράζ που έχει εξασφαλίσει μετά την περσινή πρωτιά της στον όμιλο του UEFA Nations League.

Ρεαλισμός

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, αλλά ρεαλισμός. Υστερα από κάθε ματς είναι βασικό να βγαίνουν τα σωστά συμπεράσματα, γιατί αυτά θα είναι χρήσιμα για το επόμενο παιχνίδι και το επόμενο είναι το πλέον καθοριστικό για την Εθνική μας καθώς θα αγωνιστεί εκτός έδρας με τους Ολλανδούς που είναι (στα χαρτιά τουλάχιστον) οι μεγάλοι διεκδικητές της δεύτερης θέσης. Το ματς με τους Γάλλους «φωνάζει» δύο πράγματα. Το πρώτο ότι ο Πογέτ έχει στα χέρια του παίκτες που τον ακούν και παίζουν για αυτόν. Το δεύτερο ότι για να μπορέσει αυτή η ομάδα να φτάσει στον στόχο της πρέπει να βελτιώσει την επιθετική παραγωγή της: όλα τα άλλα είναι μια χαρά.

Ακίνδυνη

Η Εθνική μας έκανε ένα καλό ματς στο Σταντ ντε Φρανς αλλά ήταν παντελώς ακίνδυνη. Ολη κι όλη η επιθετική της παρουσία είναι δυο μακρινά σουτ, ένα σε κάθε ημίχρονο: το πρώτο από τον Μπακασέτα και το δεύτερο από τον Μάνταλο. Οι Γάλλοι είναι αμυντικά θωρακισμένοι, δεν έχουν δεχτεί γκολ στα τέσσερα ματς που έχουν δώσει για τον όμιλο των προκριματικών και η αλήθεια είναι πως, παρά το κουράγιο που έδειξε η Εθνική μας στο δεύτερο ημίχρονο, πονοκεφάλιασαν ελάχιστα. Από την Εθνική μας δεν έλειψε η διάθεση: έλειψε η αποτελεσματικότητα. Ο Πογέτ το γνωρίζει για αυτό και οι ελάχιστες αλλαγές που κάνει από ματς σε ματς έχουν να κάνουν κυρίως με τη γραμμή της επίθεσης – αλλάζει π.χ. τα σέντερ φορ χρησιμοποιώντας πότε τον Παυλίδη και πότε τον Γιακουμάκη, ενώ ανάλογα πράττει και με τον παίκτη που πρέπει να αγωνιστεί στα αριστερά της επίθεσης καθώς με την Ιρλανδία ήταν ο Πέλκας, ενώ στο Παρίσι έπαιξε ο Μάνταλος. Τα επισημαίνω αυτά όχι ως κριτική, αλλά ως προβλήματα που μια καλή ομάδα, όπως αυτή η Εθνική πρέπει να λύσει. Αν δεν τα λύσει, δεν θα καταφέρει να προκριθεί. Και θα είναι κρίμα γιατί η προσπάθεια που κάνει είναι μεγάλη.

Μαυροπάνος

Στο Παρίσι η Εθνική μας προδόθηκε και από τον μοιραίο Μαυροπάνο. Ο ένας από τους δύο βασικούς στόπερ της έκανε του κόσμου τα λάθη. Το πέναλτι στον Γκριεζμάν ήταν αποτέλεσμα ενός άτσαλου μαρκαρίσματος: ο έλληνας παίκτης θα έπρεπε και να αποβληθεί. Ο γνωστός ισπανός διαιτητής Λαόθ του τη χάρισε, αλλά δεν μπόρεσε να τον προστατεύσει σε άλλα δύο λάθη του. Οταν το VAR τον συνέλαβε να μπαίνει στη μεγάλη περιοχή μετά το χαμένο πέναλτι του υπνωτισμένου από τον Βλαχοδήμο Εμπαπέ ο Ισπανός έδωσε δικαίως επανάληψη. Κι όταν τον είδε να γκρεμίζει εκτός περιοχής τον Κόλο Μουανί του έβγαλε τελικά την κόκκινη κάρτα. Ο Λαόθ ολοκλήρωσε στο Παρίσι τη μεγάλη διεθνή καριέρα του δίνοντας στο τελευταίο του ματς πέναλτι και βγάζοντας μια κόκκινη. Και κατορθώνοντας παρ’ όλα αυτά να γίνει η διαιτησία του αντικείμενο συζήτησης από τους Γάλλους! Η «Εκίπ» έγραψε ότι στο τελευταίο του ματς έμοιαζε να μη θέλει να συμβουλευτεί το VAR για να δείξει πως είναι σημαντικότερος από αυτό. Ο κόουτς της Γαλλίας Ντιντιέ Ντεσάν στο τέλος τον αποθέωσε και τον αποχαιρέτησε. Δείχνοντας  σεβασμό στο αντίο του. Και λίγη ανακούφιση γιατί δεν θα τον ξαναβρεί μπροστά του.

Απόδειξη

Το ματς στο Παρίσι είναι η απόλυτη απόδειξη ότι η Εθνική μας έχει κάνει ένα βήμα μπροστά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα καταφέρει και να προκριθεί για τα τελικά του Euro. Η πρόοδος ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση, διότι τα προηγούμενα χρόνια η Εθνική μας βρέθηκε στον αστερισμό της ανυποληψίας: χειρότερα τα πράγματα ήταν αδύνατο να πάνε – ας μην ξεχνάμε ότι η Εθνική μας είχε φτάσει στο τραγικό σημείο να μην μπορεί να κερδίσει το Κόσοβο, την Εσθονία, τη Γεωργία και το Λιχτενστάιν. Ο Γκουστάβο Πογέτ, που γνώριζε πού ήρθε όταν ανέλαβε την ομάδα, θυμίζει ολοένα και περισσότερο τον Φερνάντο Σάντος, τον καιρό που αυτός είχε τις τύχες της Εθνικής. Ο Πογέτ έχει καταλήξει στο γκρουπ των παικτών. Αποφασίζει για όλα μόνος του. Εχει ορίσει σωστά το πλαίσιο της συνεργασίας με τους έλληνες συνεργάτες του: δεν ήταν και δύσκολο αφού οι προηγούμενες αποτυχίες έχουν κάνει σοφό τον αρχηγό των αποστολών Τάκη Φύσσα την ώρα που ο μάνατζερ Κώστας Κωνσταντινίδης, που έφερε τον Πογέτ, καταθέτει κάμποσο απαραίτητο ενθουσιασμό. Κανείς δεν παίζει τον «καλό και τον κακό» και η Εθνική έπαψε να είναι κέντρο διερχομένων.

Απαραίτητος

Μετά το κλείσιμο του προπονητικού κέντρου του Αγίου Κοσμά η Εθνική μας δεν έχει ένα προπονητικό κέντρο για να προετοιμαστεί – και η έλλειψή του είναι κάτι για το οποίο η ομοσπονδία θα έπρεπε λιγάκι να ντρέπεται: πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα που δεν έχει κάτι που όλοι οι προπονητές κρίνουν απαραίτητο. Ωστόσο όπως ακριβώς ο Σάντος έτσι κι ο Πογέτ έχει καταφέρει όσο είναι δυνατόν η Εθνική να είναι μια ομάδα που έχει μικρή σχέση με την ομοσπονδία: ούτε αυτός, ούτε φυσικά οι συνεργάτες του δεν κάνουν χατίρια σε παρατρεχάμενους.

Δύσκολο

Θα τα καταφέρει η Εθνική μας να προκριθεί; Είναι δύσκολο να το πεις. Θα ήταν προτιμότερο να έχει παίξει με την Ολλανδία τώρα: οι Οράνιε μετά τη φυγή του κόουτς Λουίς Φαν Γκάαλ ζουν ένα μεταμουντιαλικό σοκ. Φιλοξένησαν την προηγούμενη εβδομάδα τα τελικά του UEFA Nations League κι έχασαν και από την Κροατία και από την Ιταλία στην έδρα τους, ενώ στο Παρίσι από τους Γάλλους δέχτηκαν τέσσερα γκολ. Ομως οι παίκτες δεν τους λείπουν και τον Σεπτέμβριο απέναντι στην Εθνική μας η Ολλανδία θα είναι καλή: οι καλές εμφανίσεις της Εθνικής μας δεν περνούν απαρατήρητες. Το χειρότερο είναι πως μοιάζει κομμάτι δύσκολο μέχρι τον Σεπτέμβριο ο Πογέτ να έχει βρει έναν Μήτρογλου. Που κάποτε με τα γκολ του χάριζε στον καλό Σάντος νίκες…