Ξενοφοβία

Να μου επιτραπεί παρακαλώ, να επανέλθω στο θέμα του δραματικού ναυαγίου της Πύλου, και τον δικαιολογημένο συγκλονισμό που προκάλεσε στην ελληνική κοινή γνώμη. Θα τον αποδώσω στο γεγονός ότι συνέβη (το ναυάγιο) τόσο κοντά σ’ εμάς. Μέχρι τώρα, ζούσαμε στη μακαριότητά μας, γιατί κι άλλα παρόμοια αποτρόπαια περιστατικά έχουν λάβει χώρα στη Μεσόγειο εδώ και 7-8 χρόνια, κατά την προσπάθεια μεταναστών και προσφύγων να περάσουν από την Αφρική στην Ιταλία. Συνέβη κοντά μας, δικαιολογημένο λοιπόν το ενδιαφέρον, ο θυμός και η θλίψη που μας κατέλαβε.

Εκείνο που δεν μπορώ, δεν γίνεται, να δεχτώ όμως, είναι ότι σε μερικούς – και συναδέλφους μου – η διεθνιστική αλληλεγγύη και οι ουμανιστικές αντιλήψεις, τους έχουν οδηγήσει στο άλλο άκρο. Στην αντίπερα όχθη. Οτι περίπου είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι για ό,τι έχει συμβεί. Επειδή ως λαός δεν δείχνουμε και τόσο αλληλέγγυοι με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Συνυπεύθυνοι δεν είμαστε. Φοβισμένοι είμαστε. Οτι «αυτοί» θα έρθουν εδώ να μας πάρουν τις δουλειές, να βιάσουν τις γυναίκες μας, να μας κλέψουν, να μας σκοτώσουν. Δυστυχώς, είμαστε μια κοινωνία που την κατατρέχει εν πολλοίς ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, και η ευθύνη γι’ αυτό βαραίνει σχεδόν αποκλειστικά εμάς, που τον καλλιεργήσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Αναδεικνύοντας τα μεμονωμένα περιστατικά, και υποβαθμίζοντας το γενικότερο – ότι «αυτός» για να αφήσει το σπίτι του, και να αναζητήσει μια άλλη ζωή, χιλιάδες μίλια μακριά, έχει έναν τουλάχιστον λόγο να το κάνει. Επίσης εδώ που έρχεται, θα δουλέψει. Να σου μαζέψει τις ελιές, να σου βγάλει τις πατάτες, να σου μαζέψει τα πορτοκάλια, τις φράουλες, τις ντομάτες. Να σου καθαρίσει το σπίτι, να περιθάλψει τους γονείς σου, να αποκαταστήσει τη βλάβη στα υδραυλικά, τα ηλεκτρικά κ.λπ. κ.λπ.

Κάτι που δεν θα κάνεις ποτέ πια εσύ, Ελληνάρα μου…

Και για όσους διαφωνούν με τα παραπάνω, συστήνω: ρίξτε και καμιά ματιά στην ιστορία, ίσως πληροφορηθείτε ότι ναι μεν ο Περικλής έχτισε τον Παρθενώνα, και πέρασε μαζί του στην αιωνιότητα, αλλά για να επιτευχθεί το μεγαλεπήβολο σχέδιο, απαιτήθηκαν οι πλάτες περίπου 100.000 δούλων από όλο τον τότε γνωστό κόσμο – και την Αφρική.
Αυτά…

Παγίδες
Συμβουλεύω μόνο να μην εκστασιαστούν από τον «ανιδιοτελή» αγώνα που διεξάγουν αυτές οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για τους πρόσφυγες, επειδή δεν είναι και τόσο «ανιδιοτελής». Εκεί είναι μεγάλες οι παγίδες, και πολύ περισσότεροι οι κίνδυνοι να βρεθεί κανείς με την πλάτη στον τοίχο απολογούμενος. Λ.χ. αυτή η νεαρά κυρία Σουφί, η μαροκινή ακτιβίστρια στην Ιταλία, πώς βρέθηκε να συνομιλεί επί ώρες με τους διακινητές στο αιγυπτιακό σαπιοκάραβο; Πώς την ήξεραν αυτοί οι τύποι, Μαροκινή εκείνη, Αιγύπτιοι οι ίδιοι; Και πώς τη γνώριζαν και κάποιοι από τους επιβαίνοντες ώστε να έχουν το τηλέφωνό της, και να μιλάνε μαζί της, και εκείνη με τη σειρά της να ενημερώνει τις ιταλικές και τις ελληνικές Αρχές; Τυχαίο δύσκολα μπορεί να δεχτεί κανείς ότι είναι. Υποθέτω ότι οι ελληνικές δικαστικές Αρχές θα ζητήσουν τη συνδρομή των αντίστοιχων ιταλικών, ώστε να κληθεί η κυρία Σουφί να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις αυτού του είδους. Τα σαπιοκάραβα από τη Λιβύη ή την Αίγυπτο δεν ξεκινάνε έτσι να διασχίσουν τη Μεσόγειο για την Ιταλία ή την Ελλάδα. Με κάποιους είναι σε συνεννόηση. Είναι κύκλωμα, συμμορία στη μέση. Γιατί τα λεφτά είναι πολλά, πάρα πολλά. Μεγάλο το εμπόριο. Και ιδιαίτερα αποδοτικό.

(Δες και την περίπτωση του «ημέτερου» Παν. Δημητρά, του αποκληθέντος και «εθνικού μηνυτή»: ψάχνουν και δεν πιστεύουν στα μάτια τους με τα όσα διαπιστώνουν στην Αρχή κατά του Ξεπλύματος Χρήματος, στο πλαίσιο της έρευνας που διεξάγουν εις βάρος του).

Ρέστα
Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα, το έχει ρίξει στην «τρελή». Για κάποιον – ανεξήγητο σε εμένα – λόγο, τόσο ο πρόεδρος Αλέξης, όσο και ολόκληρο το στελεχιακό δυναμικό, δείχνουν να παίζουν τα ρέστα τους στην υπόθεση του ναυαγίου της Πύλου. Δεν υπάρχει εκπομπή, δεν υπάρχει συγκέντρωση, δεν υπάρχει ομιλία, που η Πύλος να μην έχει εκτοπίσει από την πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων ενόψει των εκλογών της Κυριακής κάθε άλλο από τα θέματα που απασχολούν τη χώρα, και για τα οποία υποτίθεται ότι την Κυριακή θα κληθούμε να αποφασίσουμε στις κάλπες.

Τον έχει πείσει τον αρχηγό, ο τεράστιος Μαραντζίδης, ότι το θέμα «πουλάει» και είναι η χρυσή του ευκαιρία να μειώσει τη διαφορά από τη ΝουΔου; Εχει καταλήξει ο ίδιος ο πρόεδρος Αλέξης σε αυτό το συμπέρασμα; Ψάχνει την αφορμή το βράδυ της Κυριακής να κάνει καμιά δήλωση του είδους «πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες» για να αποτρέψει τους άλλους να του ζητήσουν να παραιτηθεί, και να παραμείνει έτσι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Αγνωστο.

Το ουσιώδες είναι ότι μοιάζει με τον χαρτοπαίκτη, που έχει τρομερή γκίνια όλο το βράδυ, αλλά ξαφνικά του έρχονται δύο ζευγάρια και νομίζει ότι ήρθε η ώρα να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Τα σπρώχνει όλα μέσα, «τα ρέστα μου», και μετά βλέπει ότι άλλοι τρεις στο τραπέζι, έχουν από κέντα χρώμα, μέχρι τρία φουλ και καρέ του επτά, και τα χάνει όλα.
Δεν τον καταλαβαίνω, αλήθεια…

Εξαφάνιση
Στο μεταξύ είμαι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να δηλώσω την… εξαφάνιση του επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του κόμματος της χαράς, «γιατρού του Χάρβαρντ» κυρίου Οθωνα Ηλιόπουλου. Φτάσαμε στο τέλος της διπλής εκλογικής αναμέτρησης, κι αυτό το αστέρι, δεν το είδαμε ούτε στη φάτσα! Πολλώ δε μάλλον, δεν ακούσαμε τον πολιτικό του λόγο. Τι έχει να μας προτείνει για τη χώρα, της οποίας θα είναι σε μερικές ημέρες βουλευτής. Μας αποφεύγει; Μας σνομπάρει; Προάγει την επιστήμη της ιατρικής, και δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με τις εκλογές στην Ελλαδίτσα; Μα τότε γιατί δεν παραιτείται, να πάρει τη θέση του κανένας άλλος που το έχει μεράκι να εισέλθει στη Βουλή;

Μόνο την κακομοίρα την εκπρόσωπο Πόπη βλέπουμε να αγωνίζεται στα κανάλια, να περιμαζέψει ό,τι σώζεται – χωρίς μεγάλη επιτυχία ωστόσο. Και εδώ, ευκαιρίας δοθείσης, θα γίνω…  «αυστηρός» με τον Δημήτρη Μάντζο του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος σε ένα πάνελ δεν τη σεβάστηκε καθόλου την (αγωνιζόμενη) γυναίκα. Φταίει όμως κι εκείνη, διότι άρχισε κινούσα χείρες άδικες. Το κατηγόρησε ότι χάρηκε (το ΠΑΣΟΚ) που έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Μαΐου, με αποτέλεσμα ο άλλος, να γίνει τόσο κακός, όσο σήκωνε η περίσταση: λυπούμαστε, της είπε, που δεν ήρθαμε στην Κουμουνδούρου να σας συλλυπηθούμε!..

Νομίζω ότι πρόκειται αν όχι για την ατάκα των εκλογών, τουλάχιστον για μία από αυτές που «έγραψαν»!

Ανανέωση
Ο Δημήτρης Μάντζος που δεν είχε καμία πείρα από την τηλεόραση, ο Παναγιώτης Δουδωνής, ο Ανδρέας Σπυρόπουλος, η Ελένη Χρονοπούλου, ο Παναγιώτης Βλάχος, κι άλλα παιδιά του ΠΑΣΟΚ, που επίσης δεν είχαν την άνεση του μέσου, είναι μια σοβαρή απόδειξη, της ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού της χώρας, που έφερε ο Νίκος Ανδρουλάκης. Και ένας σοβαρός λόγος για να ψηφίσει κανείς ΠΑΣΟΚ την Κυριακή.

Η τηλεόραση, και δη σε συνθήκες πίεσης που δημιουργεί η σύγκρουση, αν δεν είσαι επαρκής μπορεί να σε «σκοτώσει» πολιτικά. Και οι συγκεκριμένοι πέντε-έξι, παντελώς άγνωστοι έως πρόσφατα στο ευρύ κοινό, όχι μόνο στέκονται ικανοποιητικά, αλλά επιπλέον πιστοποιούν και την ανανέωση που προανέφερα. Δεν ξέρω λοιπόν τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ την Κυριακή, αν θα καταφέρει να έχει και πάλι σημαντική άνοδο, όμως έχει πλέον μια εδραία βάση ώστε στα χρόνια που ακολουθούν να χτίσει μια γερή αντιπολίτευση, που θα πάρει τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πιστεύω, ακράδαντα…