Μοιραστήκαμε τη νεότητά μας

Αισθάνομαι αληθινή συγκίνηση και οδύνη που έφυγε από τη ζωή ένας πολυγραφότατος, σε πολλά επίπεδα, συνάδελφος. Αγωνίστηκε με πάθος και παλμό και τίμησε τη συνθετική του ιδιότητα. Εκφράζω αυτή τη θλίψη γιατί, πέρα από όλα τ’ άλλα που εν τέλει έχουν περάσει και στον χρόνο και στον κόσμο, η προσφορά του ήταν πολύπλευρη σε όλους τους τομείς της μουσικής: στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στο τραγούδι, στη συμφωνική μουσική. Πραγματικά άφησε ένα πολύτιμο έργο. Πέρα όμως από όλα αυτά εγώ αισθάνομαι και έναν συναισθηματικό πόνο διότι ήμουν δεμένος μαζί του. Μοιραστήκαμε τη νεότητά μας. Ημασταν συμφοιτητές στο Ωδείο Αθηνών. Μετέπειτα γίναμε συγκάτοικοι. Για δύο ολόκληρα χρόνια μέναμε στο ίδιο σπίτι στο Κουκάκι. Ετσι γίναμε και φίλοι.

Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν άνθρωπο ο όποιος τίμησε τη φιλία μου και εγώ εκτίμησα τις υπέροχες αρετές που διέθετε ο Γιάννης και που ο πολύς κόσμος δεν τις γνωρίζει. Πρόκειται άλλωστε για ζητήματα που αναπτύσσονται ανάμεσα σε φίλους. Ελπίζω και εύχομαι το πολύτιμο και πολύπλευρο έργο του να εκτιμηθεί ακόμη περισσότερο και από τη νέα γενιά, αρκεί βέβαια να μεταδίδεται από τα μέσα ενημέρωσης. Δυστυχώς δεν παίζουν και τον καλύτερο ρόλο έτσι όπως είναι το τραγούδι σήμερα. Καλό θα είναι να σκύψουν στον πολιτισμό, διότι είναι ο καθρέφτης της χώρας. Νομίζω πως είναι ένα βαθύ χρέος αυτό. Εκφράζω την αληθινή και ειλικρινή συμπαράσταση στο πένθος της οικογένειάς του, της συζύγου του και της κόρης του.

Υπάρχουν πολλές ιστορίες που βιώσαμε μαζί. Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα όταν πήγα στο Ωδείο ήταν ο Γιάννης. Οταν μιλήσαμε και του είπα ότι είμαι και εγώ απ’ την Κρήτη, ήταν αρκετό για να συνδεθούμε. Αρχίσαμε να κάνουμε πολλή παρέα, πολλές πλάκες και ό,τι σχετίζεται με τη νεότητά μας. Ο πατέρας του Γιάννη ήταν νομάρχης στην Αρτα εκείνη την εποχή που γνωριστήκαμε. Τα οικονομικά του Γιάννη ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τα δικά μου, διότι ο πατέρας μου εμένα ήταν συνταξιούχος δάσκαλος με πενιχρή σύνταξη – πολλές φορές ξέμενα από χρήματα στο τέλος του μήνα. Ο πατέρας του Γιάννη μάς έστελνε ολόκληρα καφάσια με πορτοκάλια, τυριά από την Αρτα και πηγαίναμε στον Σταθμό Λαρίσης να τα παραλάβουμε. Μετά γινόταν γλέντι με τα φαγητά που μας έστελναν σχεδόν κάθε δέκα μέρες.

Θυμάμαι ότι υπολόγιζα πώς μπορούσα να περνάω με τα χρήματα που μου έστελνε ο πατέρας μου. Τα μακαρόνια, για παράδειγμα, σκέτα κόστιζαν επτά δραχμές, ενώ με κιμά δώδεκα. Επρεπε να κάνω έναν προγραμματισμό. Οταν πηγαίναμε να φάμε, ο Γιάννης γνωρίζοντας την οικονομική μου στενότητα παρήγγελλε για να μ’ ευχαριστήσει, παρόλο που αρνιόμουν. Σχεδόν μου το επέβαλλε, μ’ έβαζε με το ζόρι να φάω κρέας και το πλήρωνε αυτός.

Ο Γιάννης ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος είχε πολύ χιούμορ, κάτι που σημαίνει ότι μπορούσε να δεχθεί και τις πλάκες που κάναμε. Μου έρχεται στο μυαλό ένα ωραίο περιστατικό. Στην πλατεία Κουμουνδούρου, εκείνη την εποχή, κοντά στο Ωδείο Αθηνών που τότε βρισκόταν στην Πειραιώς 35, ήταν ένα φθηνό εστιατόριο όπου πηγαίναμε να φάμε ως φοιτητές. Στην παρέα, εκείνη την ημέρα που περιγράφω, ήταν ο Δήμος Μούτσης, κάποια άλλα παιδιά, ο Γιάννης κι εγώ. Καθίσαμε, φάγαμε και κάποια στιγμή σηκώνεται ο Γιάννης να πάει στην τουαλέτα. Τότε συνεννοηθήκαμε με τα υπόλοιπα παιδιά να φύγουμε, να βγούμε έξω για να πληρώσει εκείνος. Πάμε λοιπόν και κρυβόμαστε πίσω από ένα δέντρο και παρακολουθούσαμε το γκαρσόνι που είχε κρατήσει τον Γιάννη για να πληρώσει όλο τον λογαριασμό. Ο Γιάννης τού έλεγε «μα δεν έχω τόσα χρήματα» και το γκαρσόνι δεν τον άφηνε να φύγει. Διασκεδάζαμε βλέποντας να εκτυλίσσεται όλο αυτό το σκηνικό, τον Γιάννη να είναι εγκλωβισμένος στο εστιατόριο από τον σερβιτόρο, ο οποίος απαιτούσε να εξοφλήσει τον λογαριασμό. Φυσικά εμφανιστήκαμε, όταν πέρασε λίγη ώρα, και γελούσε κι εκείνος. Αυτές οι εικόνες της χαράς, της ξεγνοιασιάς, της δημιουργίας θα είναι πάντα συνδεδεμένες με τον Γιάννη.