Από την εργατική τάξη {LF}στα δύο Οσκαρ

Μόλις πρόπερσι και ύστερα από 31 χρόνια απουσίας από τον κινηματογράφο (όχι όμως και από την τηλεόραση) η Γκλέντα Τζάκσον, που σε ηλικία 87 ετών την Πέμπτη 15 Ιουνίου άφησε την τελευταία πνοή της στο Μπλάκχιθ του Λονδίνου, επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη με έναν πολύ μικρό ρόλο στην ταινία «Κυριακή της μητέρας» (παίχθηκε στην Ελλάδα). Η επιστροφή της σήμανε μεγάλο γεγονός στον χώρο του κινηματογράφου γιατί η Τζάκσον, στην κυριολεξία, ήταν ένας ζωντανός θρύλος.

Κάτοχος δύο βραβείων Οσκαρ Α’ ρόλου για τις ταινίες «Ερωτευμένες γυναίκες» (1970) του Κεν Ράσελ και «Απιστία με αξιοπρέπεια» (1973) του Μέλβιν Φρανκ, η Τζάκσον υπήρξε μια από τις πιο αξιοσέβαστες κυρίες του βρετανικού θεάτρου και κινηματογράφου. Επίσης, η καριέρα της στην πολιτική, ως μέλους του Κοινοβουλίου για το Κόμμα των Εργατικών, άνοιξε ένα νέο, εξίσου σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή της.

Κόρη οικοδόμου και καθαρίστριας, η Τζάκσον, γεννημένη στις 9 Μαΐου 1936 στο Μπίρκενχεντ, κατάφερε να επιβληθεί με την απαράμιλλη αποφασιστικότητά της. Ξεκίνησε από το θέατρο, παίζοντας σε ένα ανέβασμα του έργου «Χωριστά τραπέζια», όπου προκάλεσε θετική εντύπωση, και εισχώρησε αμέσως στον κινηματογράφο κερδίζοντας κοινό και κριτικούς στην πρώτη μεγάλη κινηματογραφική ταινία της, την αμφιλεγόμενη «Μαρά/Σαντ» (1967) του Πίτερ Μπρουκ. Ως ηθοποιός, η Τζάκσον έφτασε στην κορύφωσή της στη δεκαετία του 1970. Μετά τις «Ερωτευμένες γυναίκες» μια νέα υποψηφιότητα για Οσκαρ ακολούθησε με την ταινία του Τζον Σλέσινγκερ «Καταραμένη Κυριακή» (1972). Υποδύθηκε εκπληκτικά δύο φορές τη βασίλισσα Ελισάβετ, το 1971 στη μίνι σειρά «Elizabeth R» και την ίδια χρονιά στην ταινία «Μαρία Α’ της Σκωτίας». Αξιομνημόνευτοι ρόλοι της στην ίδια δεκαετία ήταν στις ταινίες «Η ρομαντική Αγγλίδα» (1975) του Τζόζεφ Λόουζι (δίπλα στον Μάικλ Κέιν), «Σάρα Μπερνάρ» (1976) του Ρίτσαρντ Φλάισερ και «Οι δούλες» (1975) του Κρίστοφερ Μάιλς. Για την «Εντα Γκάμπλερ» (1975) του Τρέβορ Ναν η Τζάκσον υπήρξε και πάλι υποψήφια για Οσκαρ.

Στην πολιτική

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Γκλέντα Τζάκσον, παρότι εξακολουθούσε να παίζει, ήταν πλέον περισσότερο επικεντρωμένη στις δημόσιες υποθέσεις. Αν και κατέβηκε ως υποψήφια βουλευτής σε περιοχές που δεν υποστήριζαν έντονα το κόμμα της, όπως το Χάμπστεντ και το Χάιγκεϊτ, κατάφερε να κερδίσει με μικρή διαφορά και έγινε αμέσως το πιο διάσημο νεοεκλεγέν μέλος του κόμματός της. Εδειξε αμέσως ενδιαφέρον για θέματα μεταφορών και το 1997 διορίστηκε κατώτερη υπουργός Μεταφορών από τον πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ. Ωστόσο, ήταν επικριτική απέναντι σε ορισμένες από τις πολιτικές του Μπλερ και θεωρήθηκε διακομματική αντίπαλος της μετριοπαθούς παράταξής του. Το 2000 και το 2005 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Λονδίνου αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Το 2010 επεδίωξε να επανεκλεγεί στο κοινοβούλιο και σχεδόν ηττήθηκε, κερδίζοντας μόνο με 42 ψήφους. Αποσύρθηκε από την πολιτική το 2015.