Η εργαλειοποίηση των σωσμένων

Δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά έχουν οι πολιτικοί στον τόπο του ναυαγίου. Τα κομματικά στελέχη, αλλά κι οι κομματάρχες. Τι παραπάνω μπορούν να κάνουν εκτός από το να μπερδεύονται στα πόδια εκείνων που σώζουν ανθρώπους; Εξαιρούνται, φυσικά, όσοι εκπροσωπούν το κράτος και είτε για ουσιαστικούς λόγους (όπως π.χ. ο υπηρεσιακός υπουργός Πολιτικής Προστασίας Ευάγγελος Τουρνάς) είτε για συμβολικούς (όπως η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου), κρίνουν ότι πρέπει να βρίσκονται επί του πεδίου. Οι άλλοι μόνο να παρεμποδίζουν τα έργα των διασωστών, των γιατρών, των εισαγγελέων μπορούν.

Καταλαβαίνω ότι τα κόμματα θέλουν να δείξουν ότι πονούν για το ανθρώπινο δράμα, ότι τα στελέχη τους είναι συγκινημένα. Το πολύνεκρο ναυάγιο, ακόμα μια φορά, ξύπνησε την ποιητική θλίψη μιας μερίδας πολιτικοποιημένων Ελλήνων και των κομματικών ηγεσιών τους, επειδή τους επιτρέπει να μετέχουν στο μόνο δημοκρατικό σύστημα που κατανοούν: στη δημοκρατία της συγκίνησης (ο όρος ανήκει στον καθηγητή πολιτικής επιστήμης, Ανδρέα Πανταζόπουλο). Χωρίς μεγάλο κόπο, παίρνουν το μέρος των νεκρών (είναι ανέξοδο) και βάζουν τον εαυτό τους απέναντι στις δομές που θεωρούν ότι ευθύνονται για τον θάνατό τους.

Στην επικράτεια της συγκίνησης είναι εύκολες οι ταυτίσεις και ακόμα πιο εύκολες οι καταγγελίες. Τα κόμματα που στηρίζονται στο θυμικό, ελλείψει καλής σχέσης με οτιδήποτε προϋποθέτει οργάνωση και σύστημα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, επένδυσαν ακόμα μια φορά στη συγκίνηση, που παράγει εύκολα δράμα, καταγγελίες, οργή και αγανάκτηση, ανασύροντας το πολιτικό πλαίσιο όπου για όλα φταίνε το έθνος κράτος, η Ευρώπη και ο Μητσοτάκης (ο τελευταίος δι’ αντιπροσώπων, αφού του χρεώνουν και την υπηρεσιακή κυβέρνηση). Η γενική πρόβα έγινε με τη συριζαία και τον παρτενέρ της με το μαλλί αφάνα, το δίδυμο που προχθές επιτέθηκε αγενώς στην Πρόεδρο. Κι ύστερα, ο πρόεδρος Τσίπρας βρέθηκε ο ίδιος στο πεδίο για να κάνει αυτό που ο ίδιος γνωρίζει καλά: να πουλήσει θλίψη και δι’ αυτής, να διεκδικήσει ψήφους.

Τι νόημα έχει, για παράδειγμα, να κάνεις τον έξυπνο μπροστά στον υπουργό, ρωτώντας αν μπορούσε ή δεν μπορούσε να επέμβει το Λιμενικό; Καφενείο εκπροσωπούσε ή χώρα; Και γιατί επέμεινε παρότι ο υπουργός, που δεν είναι πολιτικός, του τόνισε με σαφήνεια και υπευθυνότητα ότι «εκ του ρόλου τα όργανα δεν εξουσιοδοτούνται και δεν έχουν τη νομιμοποίηση» στην παρούσα φάση να διερευνήσουν τα αίτια του δυστυχήματος; Τι ήθελε να αποδείξει;

Αυτό που ήταν όμως απαράδεκτο ήταν η παρουσία του προέδρου Τσίπρα ανάμεσα στους σωσμένους, ο εναγκαλισμός με μερικούς απ’ αυτούς, η φωτογράφισή τους αγκαλιά και η διάχυση φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προσωπικά, αυτή την εικόνα τη βρίσκω χυδαία, με ενοχλεί βαθύτατα και ως έλληνα πολίτη, με προσβάλλει. Ο Τσίπρας εμπορεύεται ανθρωπισμό με τον πόνο του άλλου. Δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί αναγκεμένους ανθρώπους ως εργαλεία διάχυσης της πολιτικής του προπαγάνδας. Αλλά αυτή τη φορά το παράκανε.

Το βράδυ που έγινε το Μάτι, την ώρα που ο Τσίπρας έπαιζε το γνωστό θέατρο, στη Ραφήνα κόσμος πάλευε ακόμα με τα κύματα, πνιγόταν – και δεν υπήρχε καμία υπηρεσία του κράτους να βοηθήσει. Από την επόμενη μέρα, ο Τσίπρας δεν έσπευσε να αγκαλιάσει κανέναν. Εξαφανίστηκε, έστειλε μάλιστα τον Καμμένο να μαλώσει τους συγγενείς των νεκρών. Είναι το ίδιο πρόσωπο που, σήμερα, πουλάει συναισθήματα για να επιβιώσει πολιτικά. Αδιανόητος και απαράδεκτος.