Τερατογενέσεις

Πολύ θα ήθελα μία διευκρίνιση από την πλευρά του Γιώργου Τσίπρα. Οταν λέει ότι η ΕΥΠ είναι εγκληματική οργάνωση (sic), εννοεί όπως η 17Ν του Κουφοντίνα και των Ξηρών; Ρωτώ επειδή στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ προσεκτικοί με τέτοιες ετικέτες, που συχνά αδικούν μορφές της ένοπλης πάλης, όπως λ. χ. θα μπορούσε να μας εξηγήσει θαυμάσια ο Θοδωρής Δρίτσας. Εν πάση περιπτώσει, ο αφορισμός του προεδρικού εξαδέλφου δεν ήταν αυθαίρετος, ήταν η γραμμή.

Στο θέμα των προειδοποιήσεων που είχαν δεχθεί από τις Αρχές για τους υποψηφίους του σε Ξάνθη και Ροδόπη, αν το προσέξατε, ο ΣΥΡΙΖΑ σταδιακά εγκατέλειψε τη θέση «δεν μας είπαν, δεν ξέραμε». Αρχικά, αντέδρασαν στην κατακραυγή με επίδειξη θράσους – ο Τσίπρας έφτασε μέχρι του σημείου να επιχειρήσει να μπλέξει τον υπηρεσιακό Πρωθυπουργό. Ομως, ακολουθούν πια τη γραμμή Γιώργου Τσίπρα: έφταιγε ο αγγελιαφόρος, δηλαδή η ΕΥΠ. Ο πρώην υπουργός Γιάννης Μουζάλας, ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερη ευχέρεια με τα ψέματα, το έθεσε με αφοπλιστική παιδικότητα. Ναι, είπε, έστειλαν κάτι από την ΕΥΠ, αλλά, επειδή έχουν κακή γνώμη στον ΣΥΡΙΖΑ για τη συγκεκριμένη υπηρεσία το αγνόησαν. Ηθελε να πει, δηλαδή, ότι αν η προειδοποίηση ερχόταν από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, για το οποίο έχουν άριστη γνώμη, θα την ελάμβαναν υπ’ όψιν. Το ακούς και μένεις άφωνος και σχεδόν μετέωρος, σαν να σε έχει χτυπήσει το ωστικό κύμα μιας έκρηξης…

Επειτα, έχουμε το χθεσινό με τον Ερντογάν. Τελικά, καταδέχεται να συναντήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Παραδέχθηκε μάλιστα ότι Ελλάδα και Τουρκία είμαστε γείτονες! (Μιλάμε για παραχώρηση εκ μέρους του που σοκάρει…) Εχει σκοπό, όμως, είπε, να του τονίσει την ανάγκη να σταματήσει η Ελλάδα τους εξοπλισμούς. Ολο αυτό μέσα σε ένα περιτύλιγμα από αγάπη, ειρήνη, καλές προθέσεις και τα συναφή, που κατέληξε με την περίεργη δήλωση: «Αυτός είναι ο Ερντογάν!». Ενδέχεται, σκέφτομαι, να είναι μια έμμεση αναφορά του σε εκείνο το ωραίο ερωτικό τραγούδι, που ερμήνευε live στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του και το οποίο είχε γραφεί για εκείνον. («Ο κόσμος λέει, αλλά εγώ αυτόν αγαπώ, αυτόν, αυτόν, αυτόν!» Ηταν οι στίχοι του ρεφρέν, που επαληθεύτηκαν από το εκλογικό αποτέλεσμα, εδώ που τα λέμε…)

Οσο και αν έχει το γούστο της η απόπειρα του Ερντογάν να γίνει φιλικός, σημασία έχει ότι αυτό που τον πονάει και τον υποχρεώνει να αφήνει τους λεονταρισμούς είναι η αμυντική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης. Τον πονάει, δηλαδή, η ενίσχυση του οπλοστασίου της χώρας – τόσο απλά. Γι’ αυτό ήταν τόσο ικανοποιημένος με τον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά με τον brόεδρο. Ο ίδιος δεν έλεγε, τότε που είχε θυμώσει με τον Μητσοτάκη, ότι τουλάχιστον ο Τσίπρας του έδειχνε σεβασμό; Ας μην ξύνω την πληγή του αίσχους με τη μεταχείριση των οκτώ φυγάδων, τις υποσχέσεις που έδινε ρητώς ο brόεδρος και για τις οποίες τον ξεφώνιζε μετά ο Ερντογάν. Ως προς την άμυνα όμως, η στάση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν μόνο αμέλεια ή διοικητική ανεπάρκεια, ήταν και συνειδητή ιδεολογική επιλογή. Κατά σύμπτωση, ο Γιώργος Τσίπρας δεν ήταν πάλι εκείνος που απεφάνθη ότι «η Αμυνα δεν είναι αυτοσκοπός»;

Προσέξτε πόσο ωραία ταιριάζουν όλα αυτά. Επομένως, γιατί να μας σοκάρει η στάση τους έναντι της μειονότητας στη Θράκη; Οταν η ανεπάρκεια συναντά την ιδεολογία και τεκνοποιούν, προκύπτουν τέρατα…