Αποχαιρετισμός

Πραγματοποιήθηκε χθες η κλήρωση τoυ προ-προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ με την οποία σηματοδοτήθηκε η έναρξη της διοργάνωσης για τη νέα χρονιά. Ταυτόχρονα έγινε το πρώτο βήμα προς τη μετα-Μέσι και μετα-Ρονάλντο εποχή. Για είκοσι χρόνια, από τη σεζόν 2003/2004, η κορυφαία διοργάνωση της Ευρώπης αποτελούσε την αυλή στην οποία έπαιζαν οι δύο πιο σημαντικοί παίκτες που είδε το ποδόσφαιρο μετά τον Μαραντόνα.

Ενας τεράστιος κύκλος στη διάρκεια του οποίου οι δύο μεγάλοι σταρ κατέκτησαν εννέα Τσάμπιονς Λιγκ, δώδεκα Χρυσές Μπάλες, ενώ πέτυχαν 269 γκολ, κάποια από τα οποία θεωρούνται έργα τέχνης και αξίζουν θέση στο μουσείο του ποδοσφαίρου. Ο Ρονάλντο ολοκλήρωσε την πορεία του καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στους σκόρερ με 140 γκολ και με πέντε κούπες αγκαλιά, έναντι τεσσάρων του Μέσι που πέτυχε 129 γκολ.

Για δύο δεκαετίες οι γλωσσοπλάστες εμπνέονταν από τις ντρίμπλες, τα γκολ, τα τακουνάκια, τους καβγάδες, τις μεγάλες νίκες και τις δραματικές ήττες των δύο ποδοσφαιριστών γεμίζοντας σελίδες με λέξεις πρωτόγνωρες. Απλοί συντάκτες μετατρέπονταν σε ποιητές της μπάλας, γεννούσαν νεολογισμούς και ένιωθαν μια πρωτόγνωρη ευφορία για την πνευματική τους απελευθέρωση.

Στις συσκέψεις των εφημερίδων το γκολ του Μέσι που πέρασε τη μισή Λεβερκούζεν ή το άλμα του Ρονάλντο με το οποίο άγγιξε τον Θεό, αποτελούσαν βασικό θέμα συζήτησης ακόμα και σε προεκλογικές περιόδους.

Το Καμπ Νου και το μουσείο της Μπάρτσα συγκέντρωναν περισσότερο κόσμο από τη Σαγράδα Φαμίλια και η φυσική παρουσία στα ευρωπαϊκά clasicos θεωρούνταν ισάξια με την πρώτη θέση σε μια συναυλία των Τριών Τενόρων.

Κάποιοι από τους πιο εμπνευσμένους τίτλους που γράφτηκαν ποτέ στα «ΝΕΑ» συνελήφθησαν από τις μαγικές νύχτες των Μέσι και Ρονάλντο. Το μυστικό τους που μας συνέπαιρνε ήταν η διαφορετικότητά τους. Φυσικό ταλέντο απέναντι στη σκληρή προπόνηση, ατσάλι κόντρα στο βελούδο. Υπεροψία εναντίον ταπεινότητας.

Οσοι ζήσαμε αυτή τη χρυσή εποχή από το δημοσιογραφικό μετερίζι, την αποχαιρετούμε με θλίψη.