{T16}Η Ελλάδα {LF}στην κορυφή {LF}του Ολύμπο{T16}υ

Τι και αν έχουν περάσει 36 χρόνια από το αξέχαστο έπος του 1987; Οταν τα 12 λιοντάρια του Κώστα Πολίτη ανέβαζαν την Ελλάδα στην κορυφή του Ολύμπου. Σε όσους το είχαν ζήσει από κοντά ή έστω μέσα από το τετράγωνο (τότε) κουτί της τηλεόρασης νιώθουν μια γλυκιά ανατριχίλα. «Η πρόκριση στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα», έλεγε με φωνή σπασμένη από τη συγκίνηση ο αείμνηστος Φίλιππος Συρίγος. Ο Αργύρης Καμπούρης με αυτές τις βολές μας έδινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια πρόκριση. Το τρόπαιο του Ευρωμπάσκετ που θα ήταν το πρώτο της διαχρονικά αγαπημένης εθνικής μας ομάδας.

Κόντρα σε κολοσσούς της εποχής, όπως το «θηρίο» της Σοβιετικής Ενωσης, με τα 14 χρυσά μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ και χρυσά σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα αλλά και χώρες που μονοπωλούσαν τους τίτλους σε ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο (μαζί με τις ΗΠΑ) επίπεδο όπως η μεγάλη Γιουγκοσλαβία, την οποία μάλιστα η Ελλάδα νίκησε δύο φορές!

Το σόου του Νίκου Γκάλη, το απαράμιλλο πάθος του Παναγιώτη Γιαννάκη, το ταλέντο του Φάνη Χριστοδούλου, το επιβλητικό παράστημα του Παναγιώτη Φασούλα, η ολύμπια ψυχραιμία του Αργύρη Καμπούρη, του Λιβέρη Ανδρίτσου και του Μέμου Ιωάννου, ο ενθουσιασμός του Νίκου Λινάρδου, του Νίκου Σταυρόπουλου, του Παναγιώτη Καρατζά, του Μιχάλη Ρωμανίδη και του μεγάλου άτυχου (λόγω τραυματισμού από νωρίς) Νίκου Φιλίππου ήταν τα συστατικά. Με αρχιμάστορα τον κόουτς Κώστα Πολίτη που με ολύμπια ψυχραιμία σε κάθε δύσκολη στιγμή καθοδηγούσε μαεστρικά την ομάδα.

Το «The Final Countdown», το τραγούδι του σουηδικού ροκ συγκροτήματος «Europe» που είχε κυκλοφορήσει το 1986 (αποτέλεσε επιλογή του γυμναστή της Εθνικής Νίκου Σισμανίδη, που ήθελε μια δυνατή μουσική για να πορώνει τους παίκτες) έγινε το τραγούδι της διοργάνωσης ενώ μόλις ευστόχησε ο Αργύρης Καμπούρης (για το 103-101) και το τρίποντο του Γιοβάισα βρήκε… δοκάρι (στο πάνω μέρος του ταμπλό) η αγαλλίαση και η λύτρωση.

«Είναι το τέλος, η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης». Τι γλυκιά φράση που άλλαζε τη διάθεση μιας ολόκληρης χώρας και την έβγαζε στον δρόμο για να πανηγυρίσει. Τίποτε πλέον δεν θα ήταν ίδιο για κανέναν και ιδιαίτερα για το ελληνικό μπάσκετ, το οποίο απογειώθηκε.