Λαχτάρα

Ηταν κάτι ανάμεσα σε πολιτικό, δασκάλα και μαμά – ή όλα μαζί. Ως πολιτικός, τους υπενθύμισε ότι έβγαλαν βουλευτές όποιους έβγαλαν, αλλά τη δεύτερη φορά θα κληθούν να ψηφίσουν κόμμα. Σαν δασκάλα, τους μάλωσε για τις απαντήσεις τους στο διαγώνισμα και τους προειδοποίησε ότι αν το ξανακάνουν θα τους βάλει τιμωρία. Σαν μαμά, τους είπε πως εκείνη έκανε ό,τι μπορούσε και πως, αν την απογοητεύσουν ξανά, δεν θα μπορεί πια να τους βοηθήσει.

Ο Γιάννης Ραγκούσης την κατηγόρησε για εκβιασμό της μειονότητας και η Ντόρα Μπακογιάννη απάντησε ότι δεν εκβιάζεις μπροστά σε 15 κάμερες. Ο πρώτος βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια, αλλά είναι καμένο χαρτί. Η δεύτερη ήξερε ότι το παρατραβούσε («Τα λέω καλά;» ρώτησε χαμογελαστή τους πολιτευτές που τη συνόδευαν στη Βυρσίνη Ροδόπης), αλλά είναι καβάλα στ’ άλογο. To ουσιαστικό όμως δεν είναι άλλη μια αντιπαράθεση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ, σε προεκλογική περίοδο βρισκόμαστε, όπου το ένα κόμμα επιδιώκει μια ισχυρή αυτοδυναμία και το άλλο προσπαθεί να αποφύγει τη συντριβή. Το ουσιαστικό δεν είναι καν η διαπίστωση της ανακολουθίας ανάμεσα στην οργή μας για την τουρκική πολιτική απέναντι στη μειονότητα της Θράκης και την ικανοποίησή μας για την ελληνική πολιτική απέναντι στη μειονότητα της Αλβανίας. Το ουσιαστικό είναι ποια πολιτική εξασφαλίζει καλύτερα την ισονομία και την ισότητα όλων των ελλήνων πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και φυλής.

Να το πούμε διαφορετικά. Στην ιστορία δεν θα μείνει ούτε η απαίτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να πουν οι δύο υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ στη Ροδόπη ότι εκπροσωπούν τη «μουσουλμανική μειονότητα» ούτε η επίθεση κάποιου μέλους του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του Νίκου Φίλη επειδή είπε ότι θα αποδεχόταν στο κόμμα του κάποιον που λέει ότι εκπροσωπεί την «τουρκική μειονότητα». Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν συγκρούεται με το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, οι ελληνικές κυβερνήσεις ακολουθούν παγίως την πρώτη, ένας βουλευτής ή υποψήφιος βουλευτής μπορεί να ασκήσει το δεύτερο, αυτό που έχει σημασία, όπως είπε κάποτε ο Γιώργος Παπανδρέου, είναι να μην αμφισβητούνται τα σύνορα.

Στην ιστορία θα μείνουν, αντιθέτως, οι αποφάσεις που έλαβαν για τη Θράκη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (1990) και ο Γιώργος Παπανδρέου (1995). Η δουλειά που έκαναν στην περιοχή τόσο οι ακούραστες Θάλεια Δραγώνα και Αννα Φραγκουδάκη, όσο και η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη, μια δουλειά πάντως που έπεφτε συχνά θύμα είτε της ελληνοτουρκικής αντιπαλότητας είτε των διαφορετικών αντιλήψεων που επικρατούσαν στην πρωτεύουσα. Η λαχτάρα των περισσοτέρων μελών της μειονότητας, όποια καταγωγή κι αν έχουν, να ενταχθούν στην κοινωνική ζωή της Ελλάδας, που γνωρίζουν ότι είναι μια σύγχρονη δημοκρατία, και όχι να είναι πιόνια της Τουρκίας, που γνωρίζουν ότι είναι ένα αυταρχικό καθεστώς.

Κι αυτή τη λαχτάρα δεν έχει κανείς δικαίωμα ούτε να την αγνοεί ούτε να την προδίδει.