Φωτοβολίδα

Με φόντο την – κατά τα λεγόμενά του – πίσω αυλή της Θεσσαλονίκης, τη Σίνδο, ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε αρκετές φορές ότι το κόμμα του δεν είναι φωτοβολίδα. Ερχεται, εξήγησε, από μακριά και θα πάει πολύ μακριά επειδή εκφράζει κι εκπροσωπεί «τα συμφέροντα της Ελλάδας που δεν έχει φωνή». Και δεν το είπε μόνο για να ντοπάρει το κομματικό του ακροατήριο. Το φώναξε και στο ΠΑΣΟΚ – χωρίς, βέβαια, να αναφέρει το όνομα του – ενώ το κατηγορούσε πως θέλει να υποκαταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ. «Δεν είναι, λοιπόν, εύκολο να γίνετε ΣΥΡΙΖΑ, γιατί όλοι έχουμε μία ιστορία σε αυτό τον τόπο. Και εμείς δεν είμαστε μία φωτοβολίδα που θα σβήσει», προειδοποίησε τους κεντροαριστερούς, «είμαστε τέκνο της ανάγκης. Γιγαντωθήκαμε και μεγαλώσαμε στις πιο δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια». Αφήνοντας στην άκρη ποιο κόμμα πήρε τη θέση ποιου στον δικομματισμό, οι λάτρεις της ιστορικής ειρωνείας δεν μπορούν να μην παρατηρήσουν πως ο αριστερός αρχηγός πέφτει όχι σε ένα αλλά σε δύο ερμηνευτικά σφάλματα.

Σφάλματα

Δεν διαβάζει μόνο την πρόσφατη ήττα με είκοσι μονάδες φορώντας κομματικές παρωπίδες – παραβλέποντας, δηλαδή, τις συριζαϊκές ανεπάρκειες και αποδίδοντας στις κακές λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα. Αναλύει ακόμη και την εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο των κομμάτων εξουσίας πριν από 11 χρόνια λανθασμένα. Πράγματι το κόμμα του βρέθηκε απ’ το κοινοβουλευτικό περιθώριο του 4% στα κυβερνητικά έδρανα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, δεν δημιούργησε ένα κοινωνικό ρεύμα. Καβάλησε το κύμα της αγανάκτησης προκειμένου να φτάσει εκεί. Ηδη από την εποχή της κυβερνώσας Αριστεράς κάποιοι αναλυτές – απ΄ αυτούς που τώρα πρόσκεινται σ΄ εκείνο – επισήμαιναν την αδυναμία του να χτίσει έναν πανελλαδικό κομματικό μηχανισμό που θα του επέτρεπε να συνδεθεί ουσιαστικά με όσους το ψηφίζουν, ενώ άλλοι – που το παρατηρούσαν από απόσταση – υπογράμμιζαν ότι στη δεύτερη περίοδό του ως αξιωματική αντιπολίτευση δυσκολευόταν να προσαρμοστεί σε μια ιστορική φάση χωρίς διχαστικά διλήμματα. Σε μια κανονικότητα. Με άλλα λόγια: δεν συνειδητοποίησε ποτέ ότι οι ψηφοφόροι που μετακινήθηκαν προς την Κουμουνδούρου δεν έγιναν ριζοσπάστες αριστεροί – με αποτέλεσμα να μην τους ψυχογραφεί σωστά. Αν δεν ξέρεις τι θέλει ο λαός, δεν γίνεται να του το δώσεις, όμως.