Mε αγάπη

Το χιούμορ είναι κάτι που λείπει από την ελληνική πολιτική ζωή. Λίγοι είναι οι πολιτικοί που το διαθέτουν, ενώ πολλοί είναι αντιθέτως εκείνοι που νομίζουν πως το διαθέτουν, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούν τους υπολοίπους. Υπάρχει ένα ασφαλές κριτήριο για να διακρίνει κανείς τους μεν από τους δε: το στοιχείο του αυτοσαρκασμού. Οσοι έχουν χιούμορ δεν διστάζουν να το στρέφουν και κατά του εαυτού τους. Οι άλλοι δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως πολιτικός τουλάχιστον, δεν ανήκει στους πρώτους. Η θητεία της το 2015 στην προεδρία της Βουλής δεν είχε ίχνος χιούμορ. Ηταν, αντιθέτως, καταγγελτική, ειρωνική, αυταρχική και, το κυριότερο, αντικοινοβουλευτική: τα κωλύματα που εφεύρισκε καθημερινά μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα ολόκληρες συνεδριάσεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα δημιουργήσει η τυχόν επανεκλογή του κόμματός της στις 25 Ιουνίου θα είναι ότι, ως πρώην πρόεδρος του σώματος, θα μπορεί να παίρνει τον λόγο όποτε θέλει και να μιλάει όσο θέλει. Αυτό μπορεί να ικανοποιεί τους εχθρούς της δημοκρατικής τάξης, περιλαμβανομένων των κάθε λογής χαβαλέδων, δεν βοηθάει όμως στην ψήφιση νομοσχεδίων.

Η ίδια η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, πάντως, έχει διαφορετική εικόνα για τον εαυτό της. «Χιουμοριστική επιλογή με στόχο να γίνει γνωστή η ιστοσελίδα» χαρακτήρισε το «ληστής τραπεζών», μια από τις «επαγγελματικές και προσωπικές δεξιότητες που μπορεί να είναι χρήσιμες στο κίνημα» μεταξύ των οποίων καλείται να επιλέξει όποιος μπαίνει στο site του κόμματος. Γιατί όμως μόνο αυτή; Δεν θα είχε πλάκα να μπορεί να δηλώσει κάποιος βιαστής; Ή παιδεραστής; Ή βασανιστής; Ή μισθοφόρος της Ομάδας Βάγκνερ; Εκτός αν η συγκεκριμένη «δεξιότητα», η μόνη «αιρετική» δίπλα σε 19 «συμβατικές», επελέγη για τον κοινωνικό της χαρακτήρα, δηλαδή την ανακατανομή του πλούτου. Αλλά τότε γιατί είναι χιουμοριστική; Γιατί η Κωνσταντοπούλου δεν καλεί ευθέως τους οπαδούς της να επιδοθούν σε αυτό το σπορ ως απάντηση στις κοινωνικές ανισότητες που προκαλεί ο νεοφιλελευθερισμός;

Η πρόεδρος μάς καλεί επίσης, τώρα που η χιουμοριστική επιλογή «έπιασε τόπο», να αλλάξουμε μαζί της τον κόσμο. Εδώ το χαμόγελο κόβεται απότομα, το χρέος είναι βαρύ. Πρέπει να αποτινάξουμε «τον ολοκληρωτισμό της ευρωγραφειοκρατίας, της χρεοκρατίας, της τραπεζοκρατίας και των συμφερόντων και ολιγαρχιών». Πρέπει να ανατρέψουμε «ένα απολυταρχικό-αυταρχικό καθεστώς και ένα ολιγαρχικό διαπλεκόμενο κατεστημένο, που χρησιμοποιούν νομισματικούς εκβιασμούς, τραπεζική τρομοκρατία και μιντιακή προπαγάνδα για να διαιωνίζονται». Πρέπει, μην ξεχνάμε, να διεκδικήσουμε τις οφειλές «της Γερμανίας προς την Ελλάδα από τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Δεν γίνεται τουλάχιστον να περιοριστούμε στον δεύτερο;

Κι όλα αυτά, καταλήγει η πρόεδρος, πρέπει να τα κάνουμε «με αγάπη». Αν τουλάχιστον έλεγε «με δημοψήφισμα», θα αποδείκνυε ότι έχει και χιούμορ και αυτοσαρκασμό.