Μα κόκκινο χαλί;

Για να πω την αλήθεια, δεν το είχα προσέξει σε προηγούμενες ορκωμοσίες. Προχθές όμως το βλέμμα μου ζούμαρε σε αυτό. Μα κόκκινο χαλί στη Βουλή; Οτι τι δηλαδή; Θα περάσουν οι σταρ; Θα στηθούν να ποζάρουν; Θα φέρουν και τους γκρούπις τους να τους χειροκροτούν πίσω από τα διαχωριστικά; Πότε ήρθε κι έδεσε η σόουμπιζ με την πολιτική; Μήπως από τότε που η πολιτική άρχισε να παραπέμπει όλο και περισσότερο σε θέαμα και οι εκπρόσωποί της να υιοθετούν τα επικοινωνιακά τρικ των λεγόμενων σελέμπριτις; Ή μήπως από τότε που οι τηλεοπτικές σελεμπριτοεκπομπές άρχισαν να φιλοξενούν πολιτικούς, και μάλιστα αρχηγούς κομμάτων;

Η φτώχεια θέλει μεγαλεία, λένε στην πατρίδα μου, τη Σύρο. Και τα «μεγαλεία» του κόκκινου χαλιού στην είσοδο του Ναού της Δημοκρατίας μάς ήρθαν στα χρόνια της φτώχειας, της κρίσης και του «αντιμνημονιακού αγώνα». Τότε ήταν που ένας υποψήφιος, για λίγες ώρες, πρωθυπουργός είχε τη φαεινή ιδέα (και τη δυνατότητα λόγω της θέσης του στη Βουλή) να στρώσει το κόκκινο χαλί στο οποίο πίστευε ότι θα περπατήσει ό ίδιος. Τελικά δεν περπάτησε. Αλλά το χαλί έμεινε.

Ε, είχαν δει το κόκκινο χάλι, τι να σου κάνουν και κάποιες γυναίκες βουλευτές, ξέφυγαν κάπως ενδυματολογικά. Και ντύθηκαν σαν να πήγαιναν κάπου ανάμεσα σε μπουζούκια (όχι σκυλάδικα, σε καλά, τύπου Βέρτη) και Κορφιάτικα Βραβεία. Βέβαια δικαίωμα κάθε γυναίκας να ντύνεται όπως γουστάρει και όπου γουστάρει. Υπάρχει όμως, βρε παιδί μου, και αυτή η άτιμη η συμβατότητα μεταξύ ρούχου και χώρου στο οποίο το φοράς η οποία οριοθετεί και την κομψότητα. Ταιριάζει, ας πούμε, για ορκωμοσία βουλευτή το καρέ, «μπαλκονέ» ντεκολτέ από το οποίο ξεχειλίζει το στήθος; Το πάρα πολύ μεγάλο σκίσιμο στο πάρα πολύ στενό φόρεμα; Τα πάρα πολύ ψηλοτάκουνα πέδιλα – σε μέρα βροχερή μάλιστα; Το ροζ σε όλη του την γκάμα από το τσιχλοφουσκί έως το κυλοτί;

Δεν ξέρω, μπορεί και να ταιριάζουν, μπορεί εγώ να είμαι η παλιά, μπορεί έτσι να γίνεται τώρα, μπορεί και να μην έχει σημασία. Εξάλλου, προχθές τουλάχιστον, για σέλφι πήγαν οι περισσότεροι στη Βουλή. Εβλεπα τις φωτογραφίες και νόμιζα ότι άκουγα τα τσαφ-τσαφ των κινητών. Οτι με τύφλωναν τα φλας. Ε, και αν έχεις τέτοιο γκαϊλέ να βγάλεις σέλφι στη Βουλή των 22 ωρών και μαστραπά στο κεφάλι σου θα βάλεις.

Εγώ πάλι θυμάμαι τη Μελίνα Μερκούρη που στις ορκωμοσίες φορούσε πάντα λευκό κουστούμι και ένα μακρύ, πράσινο φουλάρι για να παραπέμπει στο χρώμα του ΠΑΣΟΚ (και τώρα που το σκέφτομαι, με πράσινα είδα δύο συνεχόμενες μέρες τη Ράνια Θρασκιά και, λέω εγώ τώρα, μήπως είχε κλείσει με ΠΑΣΟΚ, είχε ραφτεί ανάλογα και, τελευταία στιγμή χάλασε ο αρραβώνας;). Και μια «ιστορία ορκωμοσίας» από τη δεκαετία του 1950 που μου έχουν διηγηθεί. Στην κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του 1956 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε συμπεριλάβει έναν εξέχοντα επιστήμονα από τη Θεσσαλονίκη. Την εποχή εκείνη που όχι μόνο δεν κυριαρχούσε η εικόνα αλλά ούτε καν έφτανε σε όλους τους πολίτες, ο θεσσαλονικιός επιστήμων είχε μείνει με την εντύπωση ότι οι υπουργοί και οι βουλευτές ορκίζονταν με παλαιότερο ενδυματολογικό πρωτόκολλο, δηλαδή με ημίψηλο και φράκο. Ντύθηκε λοιπόν αναλόγως και, άσχετος με την Αθήνα, πήγε στην… Παλαιά Βουλή, στην οδό Σταδίου. Ο φύλακας τον σταμάτησε, τον ρώτησε τι θέλει κι εκείνος του απάντησε: «Ηρθα να ορκιστώ υπουργός». Τη συνέχεια τη φαντάζεστε.

Εκ των υστέρων

Εδώ και μια εβδομάδα – και παρά τις κορόνες Ξυδάκη, Βίτσα, Γκλέτσου και κάποιων άλλων περί ομιχλών, παράνοιας και συνδρόμων – στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Τόσο περί απλής αναλογικής όσο και περί του τοξικού προεκλογικού τους λόγου. Τα αναγνωρίζουν όμως βλέποντάς τα από ωφελιμιστική άποψη. Αφού μέτρησαν δηλαδή τις απώλειες που προκάλεσαν αυτές οι τακτικές. Και που, αν δεν ήταν τόσο μεγάλες, φυσικά και δεν θα τα αποτιμούσαν ως λάθη. Με άλλα λόγια, δεν είναι θέμα αξιών αλλά συγκυριών.