Δύο Βραζιλιάνους δανεικούς από τον Λούλα

Από τότε που ήμουν μικρός άκουγα για τον περίφημο κίνδυνο «ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής ζωής». Χαίρομαι γιατί βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να υιοθετεί πρακτικές που συναντάμε στις ποδοσφαιρικές ομάδες αυτή η επάρατη ποδοσφαιροποίηση γίνεται συνώνυμο της προόδου. Οχι δεν αναφέρομαι στα συνθήματα και οπαδίστικες πρακτικές: ομολογώ ότι συγκινήθηκα όταν διάβασα ότι ενόψει των δεύτερων εκλογών το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα αποφάσισε να επιβάλει «απαγόρευση δηλώσεων». Οπως κάνουν οι ποδοσφαιρικές ομάδες, όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα στο πρωτάθλημα.

Ρόσι

Αντίθετα από αυτό που πολλοί πιστεύουν η «απαγόρευση δηλώσεων», όταν εφαρμόζεται, δεν σημαίνει «απόλυτη σιωπή»: σημαίνει ότι θα μιλάνε μόνο αυτοί στους οποίους η ομάδα το επιτρέπει. Η πρώτη φορά που αυτή η ποδοσφαιρική πρακτική εφαρμόστηκε ήταν στο Μουντιάλ του 1982 από τους Ιταλούς. Οι παίκτες του Εντσο Μπέαρζοτ τα είχαν με τους δημοσιογράφους για κάποια δημοσιεύματα, αλλά και με τον ιταλικό λαό συνολικά διότι μετά το κακό ξεκίνημα που η Σκουάντρα Ατζούρα είχε κάνει σε εκείνο το Μουντιάλ τα ειρωνικά σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Τότε αποφασίστηκε στους δημοσιογράφους να μιλάνε μόνο ο προπονητής και ο αρχηγός Ντίνο Τζοφ – ένας ποδοσφαιριστής που λόγω ιδιοσυγκρασίας δεν μιλούσε ποτέ! Η τακτική απέδωσε: η Ιταλία κέρδισε το Μουντιάλ. Βέβαια χρειάστηκε να βάλει τα γκολ ο Παμπλίτο Ρόσι, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει πως έκτοτε κάθε φορά που οι ομάδες δεν τα πήγαιναν καλά η πρώτη απόφαση ήταν αυτό που οι Ιταλοί αποκαλούν Silenzio Stampa. Θα μιλάει μόνο οποίος παίρνει άδεια.

Υποδομές

Τώρα που έγινε το πρώτο βήμα είναι εύκολα τα επόμενα. Ο Τσίπρας που μεγάλωσε πιστεύω διαβάζοντας και αθλητικές εφημερίδες τα ξέρει. Η ομάδα πρέπει να αλλάξει προπονητή (αν ποτέ είχε…), να πάρει τεχνικό διευθυντή και κυρίως να κάνει «μεταγραφές αεροδρομίου» ενόψει του β’ γύρου. Ακούγεται ήδη το όνομα του φίλου μου τού Νίκου Μαραντζίδη, αλλά δεν ξέρω αν για χάρη του μπορεί να βουλιάξει το αεροδρόμιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ψάξει παίκτες στο εξωτερικό: να πάρει δύο πορτογάλους κεντροαριστερούς, δύο Βραζιλιάνους δανεικούς από τον Λούλα και αν μπορεί να πάρει κάτι από το ΠΑΣΟΚ για να δείξει δυναμική. Κι αν γίνεται να πουλήσει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ισπανίας τον Γιώργο τον Κατρούγκαλο και να ρίξει τα λεφτά στις υποδομές…

Μπορούσια

Είναι απίστευτο το πρωτάθλημα που έχασε στη Γερμανία η Μπορούσια Ντόρτμουντ το περασμένο Σάββατο. Πραγματικά ο τρόπος της απώλειάς του έγινε θέμα συζήτησης σε όλη την Ευρώπη. Η Ντόρτμουντ ήθελε νίκη απέναντι στην αδιάφορη Μάιντς στο επιβλητικό και υπέροχο γήπεδό της. Κατάφερε να μην κερδίσει. Η τελική ισοπαλία της με 2-2 της επέτρεψε να τελειώσει ισόβαθμη με την Μπάγερν Μονάχου που κέρδισε τον τίτλο λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων. Η Μπάγερν κέρδισε την Κολωνία εκτός έδρας με ένα γκολ του Μουσιάλα στο 89′. Η Ντόρτμουντ θα κέρδιζε τον τίτλο αν η Μπάγερν δεν είχε κερδίσει: όταν η Κολωνία ισοφάρισε στο 80′ με πέναλτι τους μόνιμους πρωταθλητές Βαυαρούς, που στο τέλος της αγωνιστικής πανηγύρισαν το 11ο στη σειρά πρωτάθλημά τους, οι οπαδοί της Μπορούσια γιόρταζαν ελπίζοντας πως θα κερδίσουν το πρωτάθλημα. Και στο τέλος έκλαιγαν χωρίς ωστόσο να τα βάλουν με την ομάδα τους: ίσα ίσα που αποθέωσαν τον προπονητή και τους παίκτες!

Ταξίδι

Είναι κάτι μοναδικό η Μπορούσια Ντόρτμουντ και τη συμπαθώ πολύ. Είναι μια πόλη 550 χιλιάδων κατοίκων που έχει ένα γήπεδο 85 χιλιάδων θέσεων πάντα γεμάτο: ο ένας από τους επτά κατοίκους της πόλης πάει στο γήπεδο! Ωστόσο η συμπάθεια που τους έχω οφείλεται σε δύο άλλα πράγματα: σε ένα ταξίδι που έκανα στο Ντόρτμουντ κάποτε, με την ευκαιρία ενός τελικού του Κυπέλλου UEFA στον οποίο η Μπορούσια αντιμετώπιζε τη Γιουβέντους, και στη γνωριμία μου με κάποιους οπαδούς της Ντόρτμουντ τον Μάιο του 2012 στο Λονδίνο με την ευκαιρία της συμμετοχής της ομάδας στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, τον οποίο η Μπορούσια έχασε (πάλι) από την Μπάγερν.

Πόνος

Στο Ντόρτμουντ εκτός από τη γοητεία του γηπέδου της ομάδας (το Βεστφάλεν Στάντιουμ, που σήμερα το λένε αλλιώς, είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά γήπεδα που έχω επισκεφθεί) ανακάλυψα και την ωραία συνήθεια που είχαν τότε οι οπαδοί της ομάδας να αδελφοποιούνται με τους οπαδούς οποιασδήποτε ομάδας ερχόταν από το εξωτερικό για να αγωνιστεί με την Μπορούσια! Η πόλη υποδέχτηκε τους Ιταλούς ενώ ζούσε μια γιορτή χωρίς προηγούμενο: η ένταση του τελικού είχε γίνει λόγος για ένα μεγάλο πανηγύρι – δεν υπήρχε απολύτως τίποτα το επικίνδυνο. Στο δε Λονδίνο, χρόνια αργότερα, μου είχε συμβεί κάτι σπάνιο. Είχα βοηθήσει τότε τρεις οπαδούς της Μπορούσια ελληνικής καταγωγής, φίλους φίλων, να βρουν εισιτήρια για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Την επομένη του ματς, το οποίο η Μπορούσια είχε χάσει, οι τρεις τους ήρθαν να με βρουν στο ξενοδοχείο. Δεν ήταν πιτσιρικάδες, αλλά ώριμοι άνθρωποι. Μου είχαν φέρει φανέλες της ομάδας, λάβαρα, CD με τον ύμνο, καπέλα κι άλλα πολλά! Μου είπαν ότι αυτό που έκανα δεν θα το ξεχάσουν ποτέ και πως αν ποτέ πάω στο Ντόρτμουντ θα με γνωρίσουν στους ανθρώπους της λέσχης των φίλων της ομάδας για να με τιμήσουν κι αυτοί! Νόμιζα πως μου κάνανε πλάκα. Τους είπα ότι στενοχωρήθηκα για την ήττα, μου απάντησαν πως έχει μικρή σημασία: «Χάρη σ’ εσένα κάναμε το πιο ωραίο ταξίδι της ζωής μας» μου είπαν. Ηθελα να βάλω τα κλάματα. Το Σάββατο το απόγευμα τους σκεφτόμουν. Πώς διάβολε θα βρουν τη δύναμη να ξεπεράσουν αυτό το σοκ, και οι οπαδοί αλλά και η ίδια η ομάδα; Από την άλλη, αν υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να αντέξουν αυτόν τον πόνο είναι μόνο αυτοί.

Κρίθηκε

Η Μπάγερν Μονάχου, σε μια σπάνια επίδειξη διοικητικού κυνισμού αλλά και σοβαρότητας, απέλυσε το Σάββατο μετά το τέλος του πρωταθλήματος τον γενικό διευθυντή της Ολιβερ Καν και τον τεχνικό διευθυντή της Χασάν Σαλιχάμιζιτς. Ο πρώτος ήταν στην Μπάγερν από το 2019 κι ο δεύτερος από το 2017. Κρίθηκε ότι ήταν λάθος ο σχεδιασμός της ομάδας (κυρίως ο τρόπος που προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τον Λεβαντόφσκι), αλλά και η διαχείρισή της. Η γερουσία της Μπάγερν (ο Ρουμενίγκε και οι υπόλοιποι…) έκριναν  ότι η αλλαγή προπονητή π.χ. (δηλαδή η απόλυση του Νάγκελσμαν και η πρόσληψη του Τούχελ) έκαναν κακό στην εικόνα της ομάδας. Κρίθηκε ότι οι δύο μάνατζερ δεν μπορεί να πιστωθούν την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος που απλά έχασε η Μπορούσια. Αλλωστε η Μπάγερν αυτό το πρωτάθλημα το κερδίζει κάθε χρόνο.