Ας μη ζητάμε ελληνική έκδοση της – κάθε – Μάιντς

Στην Bundesliga εξελίχθηκε ένα «δράμα» το απόγευμα του Σαββάτου. Ενα «δράμα» με… θύμα την Ντόρτμουντ και μεγάλη νικήτρια τελικά την Μπάγερν Μονάχου, η οποία πήρε ένα ανέλπιστο πρωτάθλημα έτσι όπως εξελίχθηκε. Ανέλπιστο γιατί δεν ήταν στο δικό της χέρι και γιατί αν η Ντόρτμουντ νικούσε την αδιάφορη Μάιντς θα γινόταν εκείνη πρωταθλήτρια. Δεν το κατάφερε, με το τελικό 2-2 να φέρνει πολλά δάκρυα στη Βεστφαλία. Και την Μπάγερν την ίδια ώρα να βρίσκει γκολ τίτλου στο 89′ απέναντι στην επίσης αδιάφορη Κολωνία, που το πάλεψε όσο μπορούσε. Και δεν ήταν μόνο αυτά τα δύο παιχνίδια που οι αδιάφορες βαθμολογικά ομάδες κοίταξαν στα μάτια εκείνες που καίγονταν. Ετσι είναι η νοοτροπία στη Γερμανία. Κανείς δεν χαρίζεται σε κανέναν. Για να πετύχεις τους στόχους σου θα πρέπει να… φτύσεις αίμα.

Ακούμε και διαβάζουμε από το απόγευμα του Σαββάτου πως εδώ, στην Ελλάδα, τα πράγματα λειτουργούν εντελώς διαφορετικά. Και πως δεν θα φτάσουμε ποτέ στο σημείο να δούμε μια δική μας Μάιντς, μια δική μας Κολωνία. Που θα σταματήσει σε ενδεχόμενη τελευταία αγωνιστική κάποιον «μεγάλο» και θα του στερήσει τον τίτλο. Αλήθεια, όμως, πώς αναρωτιόμαστε για το αν θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο, όταν από τη Γερμανία και την κάθε Γερμανία μάς χωρίζουν αιώνες ποδοσφαιρικά; Εχουμε κάτι κοινό με την Bundesliga για να ζητάμε/απαιτούμε να δούμε ένα τέτοιο φινάλε;

Στη Γερμανία τα γήπεδα είναι γεμάτα κάθε αγωνιστική. Ολα. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Κι αν ρίξει κανείς μια ματιά στη δεύτερη κατηγορία, θα τον πιάσει μελαγχολία. Γεμάτα κι εκεί. Επίσης από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Στη Γερμανία διεξάγονται αγώνες και μεγάλα ντέρμπι με την παρουσία φιλάθλων και των δύο ομάδων, στη Γερμανία δεν διαμαρτύρονται καθημερινά για τη διαιτησία και δεν υπάρχουν ούτε εισαγόμενοι διαιτητές, ούτε ομάδες που έχουν σχέσεις με άλλες, ούτε ομοσπονδίες που κάνουν χάρες. Δηλαδή, ομοσπονδίες ανύπαρκτες. Ούτε – φυσικά – τελικός Κυπέλλου σε άδειο γήπεδο. Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε Γερμανία. Γιατί πολλοί στην ομοσπονδία δεν το θέλουν. Γι’ αυτό ας μη ζητάμε ελληνική έκδοση της κάθε Μάιντς.