Γιορτή ή φιάσκο;

Εβλεπες τις ομάδες να μπαίνουν στο γήπεδο με τους αρχηγούς να κρατάνε στα χέρια τους το Κύπελλο και να προχωρούν σε έναν διάδρομο όπου δεξιά κι αριστερά πετάγονταν… εφέ φλόγας. Την ίδια ώρα εκτοξεύονταν βεγγαλικά στον ουρανό της Θεσσαλίας και αν κάποιος τα έβλεπε μακριά από το γήπεδο και δεν γνώριζε την κατάσταση, θα νόμιζε πως στο Πανθεσσαλικό υπάρχει γιορτή. Ομως όταν το πλάνο άνοιγε, καταλάβαινες πως εδώ μόνο για γιορτή δεν μιλάμε. Ενα μεγάλο γήπεδο άδειο απ’ άκρη σ’ άκρη. Μονάχα κάποιοι λίγοι στη θύρα των επισήμων να θυμίζουν πως γίνεται ποδοσφαιρικός αγώνας, μαζί με τους εκπροσώπους του Τύπου που κάλυπταν τη διοργάνωση.

Δεν ήταν γιορτή. Και δεν θα είναι γιορτή ο τελικός Κυπέλλου μέχρι να αλλάξει όλο αυτό το άθλιο σκηνικό που θυμίζει φιλικό προετοιμασίας. Μια… παγωμένη κατάσταση, ένα «κρύο» γήπεδο, όπου μπορείς να ακούσεις το χτύπημα στην μπάλα, τις φωνές του προπονητή, το άναμμα ενός τσιγάρου. Η ΕΠΟ έψαχνε επί μήνες να βρει τι θα κάνει και τελικά έκανε μια τρύπα στο νερό. Δεν μπορείς να μιλάς για γιορτές και πανηγύρια όταν είσαι ανίκανος να διοργανώσεις έναν τελικό Κυπέλλου με κόσμο. Δεν γίνεται πουθενά στην Ευρώπη, παρά μόνο εδώ.

Πώς θα αλλάξει όλο αυτό; Αρχικά στην Ομοσπονδία πρέπει να νοιαστούν για τη διοργάνωση που είναι στη δική τους ευθύνη. Ει δυνατόν να αρχίσουν από τώρα να αναζητούν λύσεις για την επόμενη σεζόν. Και να βγάλουν μία έδρα που ό,τι κι αν γίνει, όποιοι κι αν είναι οι αντίπαλοι, δεν θα αλλάζει. Είτε αυτή είναι το ΟΑΚΑ, είτε στο εξωτερικό, όπου υπάρχει ελληνισμός και θα πάνε στο γήπεδο χωρίς διάθεση για επεισόδια. Διαφορετικά η ντροπή που είδαμε – και – φέτος θα είναι μπροστά μας και τα επόμενα χρόνια.