«Είμαστε {LF}τα παιδιά {LF}του Μπέκετ και του Δαλιανίδη»

Από τη στιγμή που «φυτεύθηκε» στο μυαλό του Αντρέα Μαντά η ιδέα να αναπλάσει το έργο του Μπέκετ σαν post punk, η συνέχεια δόθηκε μέσω της φόρμας. Εξηγώντας το εγχείρημά του αναφέρει: «Ο Ουίλιαμ Μπλέικ είπε πρώτος ότι στα καλλιτεχνικά θέµατα η πρώτη σκέψη είναι πάντα η καλύτερη και πρόσθεσε ότι στα υπόλοιπα καλό είναι να το ξανασκεφτείς… Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα άλλα περιθώρια. Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά τι σημασία έχει… Εξάλλου είμαστε τα παιδιά του Μπέκετ και του Δαλιανίδη». Ετσι με συνοδοιπόρους τον Τηλέμαχο Μούσα και τον συγγραφέα – μεταφραστή Γιώργο – Ικαρο Μπαμπασάκη στον ρόλο του αφηγητή επί σκηνής δημιούργησαν μια αυτοσχεδιαστική περφόρμανς, η οποία αποτελεί μια ερευνητική ανάγνωση πάνω στο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ υπό τον τίτλο «Quelle Catastrophe!». Οπως λέει ο Αντρέας Μαντάς, «o Μπέκετ έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Δημιουργείται ένας τρόμος στο άκουσμα του ονόματός του. Πιστεύω ότι η αλήθεια των ηρώων του, αυτών των ταπεινών φαντασμάτων, βρίσκεται στη σισύφεια επανάληψη, σ΄ έναν κατακερματισμό του λόγου. Χρειαζόμαστε αυτόν τον μύθο, για διαφορετικούς όμως λόγους. Οπως είπε και ο Ρολάν Μπαρτ, “δεν μπορούμε να αποφύγουμε τελείως τη μυθοποίηση, διότι θα τη συναντήσουμε σε κάθε προσπάθεια καλλωπίσματος του στοχασμού σε σύμβολα”, που λειτουργούν ως σήματα περιορίζοντας τη σκέψη».

Ενα μεταφυσικό παράπονο

Στην περίπτωση του Μπέκετ επισημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με έναν καθαρό μύθο. Ο μύθος αγνοεί τον ρεαλισμό και τείνει προς μια αφαίρεση φιλοσοφικής τάξης. «Αυτή η αοριστία του φόβου επιτρέπει τόσο την αμφισβήτηση των ερμηνειών του όσο και την ελεύθερη – πιο ελεύθερη δεν γίνεται – προσαρμογή του σ’ ένα άλλο ερμηνευτικό σύστημα. Αυτό που νοιάζει, πιστεύω, τον καλλιτέχνη είναι το μήνυμα. Δεν ενδιέφερε τον Πικάσο η εικόνα του ταύρου, του Μινώταυρου, του κλόουν. Αυτό που τον αφορούσε ήταν το τι νιώσαμε, τι σκεφτήκαμε και τι αισθανθήκαμε εμείς για όλα αυτά. Η παράσταση αυτή στηρίζεται πάνω σε αυτό. Είναι ένα μεταφυσικό παράπονο. Και το θέατρο για μένα σε όλες του τις εκφάνσεις δεν είναι παρά το παράπονο της ζωής».

Αυτή η παράσταση για τους δημιουργούς ήταν, όπως τονίζουν στο Δελτίο Τύπου, μια αφορμή για ν’ αντικρίσουν τους εαυτούς τους.

Με ποιο τρόπο συνέβη και τι σημαίνει «αντικρίζω τον εαυτό μου» – ιδιαίτερα σήμερα όπου κυριαρχεί η αυτοαναφορικότητα με «σύμμαχο» το Διαδίκτυο;

Αυτό που ένοιαζε τον Μπέκετ ήταν τα ασήμαντα, τα επιπλέοντα εκβράσματα της ζωής, και τα λοιπά, ονόματα, ημερομηνίες, γεννήσεις και θάνατοι, γιατί όλα αυτά ήταν όσα μπορούσε να μάθει. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σήμερα με το Facebook; Μάλλον ο Μπέκετ είναι ο εφευρέτης του timeline. Αγαπούσε τις μικρές επαληθεύσιμες λεπτομέρειες της ζωής του μεμονωμένου ανθρώπου και δεν είχε χρόνο για πλατιές, σαρωτικές, αναλύσεις κινήτρων ή μαζικών δραστηριοτήτων. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι καταδικασμένος να κάνει βόλτες και να μιλά με τα φαντάσματά του. Ο σύγχρονος μηδενιστής, ο δυστυχής νάρκισσος, κοιτάζει στο νερό (βλέπε Facebook, Instagram) την εικόνα του τη σπασμένη σε κομμάτια. Η θέα της πτώσης τον γοητεύει και ενώ αισθάνεται αηδία μπροστά στον εαυτό του δεν μπορεί να σηκώσει τα μάτια του από τον εαυτό του.

Οι ήρωές σας, λέτε, προχωρούν, μόνοι τους, προς τον βωμό της θυσίας και τελικά της λύτρωσης. Από τι πιστεύετε ότι έχει ανάγκη να λυτρωθεί ο σημερινός άνθρωπος, πέρα από τις προσωπικές αγωνίες του καθενός;

Με αυτή την παράσταση θέλω να προσδιορίσω αυτά τα ανθρώπινα στοιχεία που δεν διαλύονται ούτε συντρίβονται, είναι αυτά που σχηματίζονται σαν κρύσταλλος στην ψυχή του καθενός και συνιστούν τη μέγιστη αξία της. Πίστη και αγάπη. Τα πιο σημαντικά. Κι αυτά βρίσκονται ζωντανά μέσα σε κάθε άνθρωπο.