Ρεκόρ εργαζομένων άρρωστοι, όπως και {LF}η οικονομία αλλά υπάρχει γιατρειά

Η Βρετανία έχει μια άρρωστη οικονομία. Αυτό δεν είναι μεταφορικό αλλά πραγματικότητα. Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν ήταν εκτός εργατικού δυναμικού λόγω μακροχρόνιας ασθένειας ή αναπηρίας. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τέτοια απώλεια ανθρώπινου δυναμικού. Η καλύτερη υγεία είναι από μόνη της επιθυμητή. Η κακή υγεία κάνει τους ανθρώπους δυστυχισμένους, επομένως δεν θα πρέπει πραγματικά να έχει σημασία αν υπήρχαν ή όχι οικονομικά οφέλη από τη μείωση του αριθμού των ανθρώπων που μπορεί να θέλουν να εργαστούν.

Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν δεν είναι το παν. Αλλά σε αυτήν την περίπτωση, λιγότεροι άνθρωποι που αδρανούν λόγω προβλημάτων υγείας θα ήταν καλό για την προσωπική ευημερία και για την οικονομία. Να πώς έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή. Ο αριθμός των ανθρώπων που δηλώνουν (στη Βρετανία) ότι δεν αναζητούν εργασία λόγω μακροχρόνιας κακής υγείας αυξήθηκε κατά 86.000 τους πρώτους τρεις μήνες του 2023 σε 2,55 εκατομμύρια και τώρα είναι 438.000 υψηλότερος από ό,τι πριν από την έναρξη της πανδημίας πριν από τρία χρόνια.

Υπάρχουν δύο πράγματα που θα βοηθούσαν άμεσα: ο τερματισμός των απεργιών που επηρεάζουν το εθνικό σύστημα υγείας (NHS) εδώ και μήνες και η πρόσθετη επένδυση για να ξεκινήσει η μείωση των ασθενών σε αναμονή. Η μακροχρόνια μάχη της κυβέρνησης με νοσηλευτές και κατώτερους γιατρούς ήταν ένα θεαματικό αυτογκόλ.

Σύμφωνα με τη μελέτη της IPPR, η κακή σωματική και ψυχική υγεία κοστίζει στα άτομα σχεδόν 2.000 £ ετησίως σε χαμένα κέρδη και μειώνει το μέγεθος της οικονομίας κατά 43 δις £.

Οι θέσεις εργασίας ήταν αρκετά εύκολο να βρεθούν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αλλά συχνά ήταν χαμηλά αμειβόμενες, ανασφαλείς και χωρίς συνδικαλιστική προστασία. Περισσότερο από το 50% όσων ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας είναι σε εργατικό νοικοκυριό και ο συνεχής αγώνας για να τα βγάλουν πέρα έχει επηρεάσει τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Ταυτόχρονα, οι δαπάνες για το NHS έχουν γίνει πολύ λιγότερο γενναιόδωρες, με χαμηλές αυξήσεις στη χρηματοδότηση από το 2010.

Η IPPR λέει ότι η κυβέρνηση πρέπει να δείξει μεγαλύτερη φιλοδοξία και να δεσμευτεί σε μια 30ετή αποστολή για να μετατρέψει το Ηνωμένο Βασίλειο στην πιο υγιή χώρα στον πλανήτη. Αυτός είναι ένας άξιος στόχος, αλλά η επίτευξή του δεν θα είναι εύκολη. Θα απαιτήσει – μεταξύ άλλων – καλύτερα αμειβόμενες και πιο ασφαλείς θέσεις εργασίας, μεγαλύτερο ρόλο των συνδικάτων στη διαπραγμάτευση των συνθηκών εργασίας, προθυμία για νέες ιδέες, όπως η υβριδική εργασία και οι μικρότερες εβδομάδες εργασίας και αναγνώριση ότι το NHS πρέπει να γίνει μια γνήσια Εθνική Υπηρεσία Υγείας και όχι μια εθνική υπηρεσία που αντιμετωπίζει προβλήματα που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Πάνω από όλα, θα απαιτήσει την αναγνώριση ότι η αδράνεια ως αποτέλεσμα της κακής υγείας είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας: της ανθυγιεινής κατάστασης του σύγχρονου βρετανικού καπιταλισμού.

Ο Λάρι Ελιοτ είναι αρχισυντάκτης Οικονομικού του «Guardian»