Οι… συμμαθητές του Ρέντη και το μέλλον

Το φινάλε των play offs της Super League, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, τους βρήκε με εκείνο το πικρό χαμόγελο: Να έχεις νικήσει τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα μόλις λίγες ημέρες μετά από μια επικράτηση επί του Παναθηναϊκού στο ντέρμπι των Αιωνίων και να νιώθεις απλά την ικανοποίηση μιας υποχρέωσης. Τίποτα παραπάνω. Ετσι είναι όμως ο πρωταθλητισμός. Ετσι είναι και ο Ολυμπιακός που δεν μπορεί να χωρέσει στο στενό κοστούμι της τρίτης θέσης της κατάταξης του πρωταθλήματος. Ετσι ένιωσαν και ο Κωνσταντίνος Τζολάκης με τον Ανδρέα Ντόι που τον τρόπο των Ερυθρόλευκων τον καταλαβαίνουν καλύτερα από τους περισσότερους και ας πρόκειται για τη… γαλαρία του ρόστερ.

Νοέμβρης του 2002 ο πρώτος, Φλεβάρη του 2003 ο δεύτερος. Στις προηγούμενες εκλογές δεν ψήφισαν. Παιδιά του Ρέντη όμως και της παραγωγικής διαδικασίας του Ολυμπιακού. Που μεγάλωσαν και εκπαιδεύτηκαν με τον τρόπο των Ερυθρόλευκων.

Και που τη σεζόν που τελείωσε λες και βάλθηκαν να κάνουν όλη τη διαδρομή ως την κεντρική σκηνή: 14 συμμετοχές ο Τζολάκης, έπειτα από τις 8 της σεζόν 2021-22 και τις 7 της σεζόν 2020-21 σε ένα δύσκολο project τερματοφύλακα που παρά ταύτα εξελίσσεται με συνέπεια, 27 συμμετοχές με την… πρώτη ο Ντόι που έγινε x-factor στα χέρια του Μίτσελ και τελικά ένας από τους πιο «βασικούς» της χρονιάς στα κρίσιμα τετραγωνικά μέτρα που αντιστοιχούν στην καρδιά της άμυνας. Δύο παιδιά που το ταλέντο τους τρυπά το ταβάνι και που προφανώς ήδη αποτελούν όχι μόνο τα μεγαλύτερα «έμψυχα» περιουσιακά στοιχεία του club, αλλά και δύο πολύ μεγάλες ελπίδες συνολικά για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Κίτσος ο… τρίτος

Ναι, και από το αγκάθι μιας αποτυχημένης σεζόν μπορεί κάλλιστα να φυτρώσει το ρόδο της προσδοκίας. Μπορεί τη σεζόν που πέρασε ο Ολυμπιακός αντικειμενικά να μην πέτυχε τους αγωνιστικούς του στόχους, έκανε όμως μια σειρά από σωστά βήματα που θα έχουν μετάφραση στην επόμενη. Και ένα από αυτά είναι το «πακέτο» των δύο πιτσιρικάδων της ακαδημίας που πλέον πολύ λογικά λογίζονται και υπολογίζονται ως πρόσωπα της πρώτης γραμμής.

Δεν αποκλείεται μάλιστα στην έναρξη της επόμενης προετοιμασίας να συναντηθούν στο αθλητικό κέντρο των Ερυθρόλευκων και με έναν άλλο «εκλεκτό» της γενιάς τους. Τον Φώτη Κίτσο που εκμεταλλεύτηκε άριστα τον ετήσιο δανεισμό του στην Κύπρο για λογαριασμό της Ομόνοιας (30 συμμ.) και προφανώς επιστρέφει με την προσδοκία να κερδίσει και εκείνος μια μόνιμη θέση στο νέο ρόστερ.

Το στοίχημα

Φυσικά όλες αυτές είναι δουλειές για τον επόμενο προπονητή και συνολικά για την ιδέα που θα ακολουθήσουν οι Πειραιώτες με θέα σε ό,τι έρχεται από τον επόμενο μήνα. Το γεγονός όμως ότι πλέον η τάξη 2002-2003 του Ρέντη ήδη κατοχυρώνει τον ρόλο της σε ένα τόσο απαιτητικό club, προφανώς και επιβεβαιώνει πως ο Ολυμπιακός συνεχίζει να κερδίζει ένα πολύ δύσκολο στοίχημα: Να μπορεί να εμφανίζει στο προσκήνιο από τις υποδομές του έλληνες ποδοσφαιριστές που είναι έτοιμοι να αναλάβουν ευθύνες αυτού του επιπέδου. Και μάλιστα σε θέσεις «κλειδιά». Εναν τερματοφύλακα πρώτης γραμμής. Εναν κεντρικό αμυντικό που ήδη έχει παραστάσεις πλάι στον Σωκράτη Παπασταθόπουλο. Εναν αριστερό μπακ που ήταν winger ως ότου ο Πέδρο Μαρτίνς να του αλλάζει «ζώνη» στο γήπεδο και που όσο καιρό λείπει στην Κύπρο έφτασε στο σημείο να προσθέτει 90λεπτα Europa League στο βιογραφικό του με αντιπάλους τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Ρεάλ Σοσιεδάδ.