Η «δικαιοσύνη {LF}του Αλμέιδα»

Στον… πλανήτη ΑΕΚ οι πάντες πίνουν νερό στο όνομα του Αλμέιδα. Λογικό. Αν ειδικά σκεφτεί κανείς πού ήταν η ομάδα το περασμένο πρωτάθλημα και πώς έφτασε φέτος στον τίτλο, δεν μπορείς να έχεις σοβαρές ενστάσεις ή αμφιβολίες. Ο αργεντινός προπονητής δικαίως αποθεώνεται από το κοινό που βλέπει στο πρόσωπό του, ας ειπωθεί κάποτε η αλήθεια και η πραγματικότητα, έναν νέο Μπάγεβιτς. Σε επίπεδο δημοφιλίας. Αλλά και στον τομέα πως… βγάζει η ΑΕΚ κόουτς από τα σπλάχνα της, έστω και με σημαντική καθυστέρηση. Αυτό άλλωστε ήθελε εδώ και μια δεκαετία η ιδιοκτησία του κλαμπ, μολονότι η προσπάθεια με τον Δέλλα έπεσε στο κενό. Ο Ματίας Αλμέιδα, ωστόσο, δείχνει κάτι ολότελα διαφορετικό.

Τι έκανε ο προπονητής; Αρχικά παραδέχθηκε πως στις πρώτες του κουβέντες την ώρα των διαπραγματεύσεων δεν έπεισε τους ιθύνοντες! Ναι, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Και ακολούθως, πρώτα έλαβε το «πράσινο φως» από τους υπευθύνους και ακολούθως ενέπνευσε τους ποδοσφαιριστές του για τη σωστή μεθοδολογία του, για το ορθό της σκέψης και λειτουργίας. Τι ακριβώς έκανε; Κάτι πολύ απλό και ξεκάθαρο: ακολούθησε στο 100% τη λέξη «δικαιοσύνη». Αυτό φάνηκε στο πρόσωπο συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών.

Αρχικά, με το δίδυμο των «άσων», τον Στάνκοβιτς και τον Αθανασιάδη. Οταν λαβώθηκε ο αυστριακός γκολκίπερ, η λύση ήταν ο έλληνας τερματοφύλακας που είχε έρθει προ ετών ως τρίτος και ελάχιστοι τον πίστευαν. Η σεζόν του με τη Σέριφ πέρυσι ήταν το διαβατήριο επανόδου, έστω κι αν οι προσδοκίες ήταν χαμηλές. Τι συνέβη τελικά; Ο Αθανασιάδης έδειξε σταθερότητα, πίστη στις δυνατότητές του, ψυχραιμία μεγάλη και παράλληλα θαυμαστή αυτοκυριαρχία. Δεν βγήκε από την ενδεκάδα ποτέ. Και έχει μεγάλη συμμετοχή (και) σε λεπτά σε τούτο το πρωτάθλημα. Πόσο εύκολο είναι, λέτε, να αφήνεις στον πάγκο μια μεταγραφή ξένου;

Κάτι αντίστοιχο παρατηρήθηκε και με τον Σιντιμπέ. Εφερε τα γαλόνια του παγκόσμιου πρωταθλητή ο γάλλος μπακ, ουδέποτε όμως έγινε βασικός στο μυαλό του Αλμέιδα. Κι ας είναι κλάση παίκτη. Κι ας μην αμφισβητεί ο οποιοσδήποτε τις δυνατότητές του. Ο Ρότα δεν είναι σούπερ, αλλά κάποιες δουλειές στο γήπεδο τις κάνει καλά, το πάθος του ξεχειλίζει, θέλει να προσφέρει και να καθιερωθεί. Οταν συνεπώς βλέπουν αυτά το σύνολο των ποδοσφαιριστών και η κοινωνία των αποδυτηρίων, τότε εμπιστεύονται ακόμη περισσότερο και σχεδόν… ακολουθούν τυφλά τον προπονητή. Μέχρι το φινάλε της διαδρομής.