Η αποθέωση του ρομαντισμού

Ας αφήσουμε για μια ημέρα το «τέρας του επαγγελματισμού» στην άκρη. Ας θυμηθούμε από πού άρχισαν όλα. Το γιατί είναι κάτι το υπέροχο ο αθλητισμός. Γεννά συναισθήματα. Αναγκάζει άλλους να χαμογελούν πολύ και άλλους να πληγώνονται βαθιά. Σε ένα μόνο κάδρο δάκρυα χαράς και λύπης. Ταυτόχρονα. Πού αλλού συναντάς κάτι αντίστοιχο;

Δύο άνθρωποι συγκέντρωσαν τα βλέμματα μετά το παιχνίδι του Ιωνικού με τη Λαμία και τον υποβιβασμό των γηπεδούχων. Νίκος Κάτσικας ο ένας. Δεν τον γνώριζε το ευρύ κοινό, άσημος. Φροντιστής της ομάδας της Νίκαιας από τα χρόνια της Β’ Εθνικής και με πορεία στον χώρο, καθόσον νωρίτερα έδινε τη δική του μάχη στον Ατρόμητο και το Περιστέρι. Εκλαψε. Εκλαψε γοερά ο Κάτσικας γιατί το Αστέρι (του) έπεσε κατηγορία και ενώ ο ίδιος είχε πιστέψει πως το υπέρ του σκορ (2-0)  ήταν αρκετό να το κρατήσει στον αφρό. Λάθεψε…

Ντμίτρο Τσιγκρίνσκι ο δεύτερος. Διάσημος. Εχει φορέσει τη φανέλα της Εθνικής Ουκρανίας, της Μπαρτσελόνα, ένας από τους φημισμένους ποδοσφαιριστές που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια στα μέρη μας. Τον μάθαμε ως παίκτη της ΑΕΚ, επέλεξε όμως να μη σταματήσει τον αθλητισμό ούτε να μετακομίσει εκτός Ελλάδας την τελευταία διετία. Πήγε στη Νεάπολη, στον Ιωνικό και γνώριζε πως η ζωή εκεί δεν θα ήταν εύκολη, υπό την έννοια πως συνήθως θα πάλευε για την επιβίωση. Το έπραξε. Ηταν πάντα εκεί ο Τσιγκρίνσκι. Δυνατός και δεν κιότεψε στις αναποδιές. Βασικός και αυτό θα έλειπε να μη συνέβαινε αυτό. Αλλά η δική του εμπειρία δεν ήταν αρκετή. Μετά το 2-2, το πικρό φινάλε του Ιωνικού, έπιασε ο ουκρανός μπακ το πρόσωπό του και η στενοχώρια ξεχείλιζε. Ανοιξε η πόρτα των συναισθημάτων του Τσιγκρίνσκι και αναδείχθηκε ένας ζεστός άνθρωπος που νοιάζεται για την ομάδα που υπηρετεί και σέβαται το σήμα της φανέλας που φορά. Μπράβο και στους δύο γιατί ο αθλητισμός έχει και τις όχι ευχάριστες σελίδες του.

Οπως και πριν από κάποια χρόνια, η εικόνα του Νίκου Πανταζή, ενός στρατιώτη της ΑΕΚ συντρόφευε το ταξίδι της ομάδας στις μικρότερες κατηγορίες. Ηταν στο Περιστέρι. Τώρα, η Ενωση έχει γυρίσει σελίδα και χθες όλα τα φώτα έπεσαν πάνω της. Μια ατμόσφαιρα γιορτής, ένα διήμερο που κανείς δεν θέλει να ξεχάσει και ούτε το μπορεί. Γιατί το ποδόσφαιρο έχει και χαρά. Και προφανώς, όλο το τελευταίο διάστημα, ο συναισθηματικός Νίκος Πανταζής θα βιώνει μια μεγάλη ικανοποίηση που ο ίδιος την αξίζει και με το παραπάνω.