Καλοχαιρέτα μου τον πλάτανο

Ο υπέροχος παλιός ελληνικός κινηματογράφος, με τους σπουδαίους δημιουργούς, έχει αποτυπώσει εξαιρετικά τις συμπεριφορές των υποψήφιων και εν ενεργεία βουλευτών, τουλάχιστον των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. Από τον βουλευτή Καλοχαιρέτα που υποδύθηκε ο Απόστολος Αβδής στο «Στουρνάρα 288» (παραγωγής 1959, των Τραϊφόρου και Βασιλειάδη, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου) και ο οποίος «επισφράγιζε» την υπόσχεσή του για ρουσφέτι με την ατάκα «Ετελείωσε!» έως τον «Θανασάκη τον πολιτευόμενο» (1954) του Σακελλάριου. Και από τον Ανδρέα Μαυρογιαλούρο που υποδύθηκε ο Λάμπρος Κωσταντάρας στο «Υπάρχει και φιλότιμο» (1966), επίσης σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, έως τον υποψήφιο βουλευτή Κασσανδρή και τον κομματάρχη Γκόρτζο στο «Τζένη Τζένη» (1965) σε σενάριο Γιαλαμά – Πρετεντέρη και σκηνοθεσία Δημόπουλου.

Από εκείνες, βέβαια, τις εποχές έχουν αλλάξει σχεδόν τα πάντα όσον αφορά τη βουλευτική ιδιότητα. Για παράδειγμα, στο «Ζητείται ψεύτης» (σε σκηνοθεσία του Δαλιανίδη και σενάριο του Ψαθά, παραγωγής 1961) ο βουλευτής Θεόφιλος Φερέκης, που υποδύεται ο Παντελής Ζερβός, επιστρέφει το μεσημέρι στο σπίτι του με το λεωφορείο, κάτι που αν έκανε ένας βουλευτής σήμερα, έστω για μια και μοναδική φορά, θα γινόταν viral. Αυτό που δεν έχει αλλάξει και τόσο πολύ είναι η αγωνία του υποψηφίου πριν από την κάλπη και ο τρόπος που προσπαθεί να (μην) την εκφράσει στην επικοινωνία με τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του.

Θυμάμαι, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, το χαρτομάνι που συσσωρευόταν στις πόρτες μας από τα φυλλάδια των υποψηφίων. Με τις λουστραρισμένες φωτογραφίες, τις «ανέμελες οικογενειακές στιγμές» και τα ενσταντανέ από τους «αγώνες» τους. Στην πραγματικότητα, μόνο το φόντο άλλαζε – γαλάζιο ή πράσινο – ανάλογα με το κόμμα. Τα δε κείμενα, στην πλειοψηφία τους, ένα αυτοαναφορικό κατεβατό, εντελώς αδιάφορο για τον ψηφοφόρο. Με κορυφαία τη γελοία φράση, που έχω την εντύπωση ότι χρησιμοποιείται ακόμη, «Ο Τάδε Ταδόπουλος, ως βουλευτής και ως άνθρωπος, και μπλα μπλα μπλα…», λες και πρόκειται για δύο ξέχωρες ιδιότητες.

Κάποια στιγμή άρχισαν και τα τηλέφωνα. Εκεί τα πράγματα δυσκόλεψαν διότι η άμεση επικοινωνία έχει άλλα προβλήματα. Ειδικά όταν γίνεται από βοηθούς του υποψηφίου. Θυμάμαι κάποτε ότι με είχαν πάρει από το γραφείο μιας βουλευτού με την οποία ζήτημα ήταν αν είχαμε βρεθεί μια φορά σε κάποια κοινωνική εκδήλωση. Επειδή μάλιστα δεν είχαν ανακοινωθεί ακόμη οι εκλογές, με το που άκουσα «Γεια σας, σας παίρνω από το γραφείο της κυρίας Δείνα» κατάλαβα ότι ήταν θέμα ημερών η προκήρυξή τους. Αρχικά, η «συνεργάτις της βουλευτού» ζήτησε ένα άλλο όνομα που, από τον συλλαβισμό, κατάλαβα ότι στην ατζέντα της (είχαμε ατζέντες ακόμη τότε) πρέπει να ήταν ακριβώς πάνω από το δικό μου. Της επεσήμανα το λάθος, μου απάντησε «Ναι, ναι, εσάς εννοούσα» και μετά έπαθε αυτό που στο θέατρο λένε «σεντόνι». Tabula rasa. Κάτι έπρεπε να πει ωστόσο. Και άκουσα το αμίμητο. «Επειδή η βουλευτής έχει κοινοβουλευτική ομάδα, μου είπε να σας ρωτήσω τι κάνετε, πώς είστε;».

Στα τωρινά

Σήμερα, η επικοινωνία έχει εξελιχθεί πολύ. Στο κινητό μου σκάνε συνέχεια μηνύματα για το πού θα μιλήσει ο ένας και πού ο άλλος. Αλλοι μου στέλνουν βιντεάκια στο Messenger. Και με την τεχνητή νοημοσύνη και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, φοβάμαι μην ξυπνήσω ένα πρωί και δω το ολόγραμμα κάποιου υποψηφίου στον καναπέ μου (την έβαψε βέβαια το ολόγραμμα διότι όταν ξυπνάω έχω πολλά νεύρα).

Δεν λείπουν όμως και οι κλασικές μέθοδοι προσέγγισης. Προχθές, ενώ καθόμουν σε ένα εστιατόριο με την παρέα μου και τη ώρα ακριβώς που προσπαθούσα να κουμαντάρω μια μεγαλούτσικη μπουκιά, ήρθε από πίσω ένας – υποψήφιος βουλευτής φυσικά -, μου έκανε ένα «κεφαλοκλείδωμα αγάπης» και μου είπε «Γιατί, παλιόπαιδο, δεν σηκώνεις το τηλέφωνο όταν σε παίρνω;». Σημειωτέον ότι το «παλιόπαιδο», δηλαδή εγώ, σηκώνω όλα τα τηλέφωνα και, αν δεν το προλάβω, καλώ εγώ ακόμη και άγνωστους αριθμούς. Το καλύτερο όμως είναι ότι δύο υποψήφιοι, διαφορετικών κομμάτων, μου στέλνουν μηνύματα στα οποία με αποκαλούν «Ευτέρπη». Το βαφτιστικό μου που αμφιβάλλω αν το θυμάται ακόμη και η αδελφή μου.