Οι Κάννες τιμούν την ιστορία του σινεμά

Πέρα από τις πρεμιέρες μεγάλων ταινιών που απευθύνονται στη μάζα και φυσικά τις πολλές αυστηρά καλλιτεχνικές ταινίες που δίνουν στο σινεμά την ομορφιά την οποία έχουμε ανάγκη, ένα στοιχείο που ανέκαθεν ξεχώριζε στο Φεστιβάλ των Καννών είναι ο σεβασμός προς το κινηματογραφικό παρελθόν. Το πρόγραμμα Cannes Classics, που εγκαινιάστηκε το 2004, έχει αυτόν ακριβώς τον σκοπό, με την προβολή ταινιών που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία. Εδώ κάνουμε μια επιλογή από αυτές που θα προβληθούν κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, που αρχίζει την Τρίτη 16 Μαΐου. Πολλές προβολές του Cannes Classics γίνονται σε ατμόσφαιρα θερινού σινεμά στην πλαζ της Κρουαζέτ, όπου φέτος θα προβληθούν ταινίες όπως το γαλλικό θρίλερ του Ζαν Μπεκέρ «Θανάσιμο καλοκαίρι» (1983), η πολιτική αλληγορία «Underground» του Εμίρ Κουστουρίτσα (Χρυσός Φοίνικας το 1995) και το αξέχαστο road trip «Θέλμα και Λουίζ» του Ρίντλεϊ Σκοτ που άνοιξε το Φεστιβάλ Καννών το 1990.

Αναμνήσεις από τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ

Ενα εορταστικό τρίπτυχο για τον ελβετό σκηνοθέτη που άλλαξε τη γλώσσα του κινηματογράφου και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών τη χρονιά που μας πέρασε. Περιλαμβάνει ένα αποκλειστικό ντοκιμαντέρ για αυτόν, το «Godard par Godard» (φωτογραφία) της Φλοράνς Πλατερέ, μια ταινία μυθοπλασίας του αποκατεστημένη σε 4Κ, την «Περιφρόνηση» (Les mepris, 1963), αλλά και την παγκόσμια πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του: τίτλος της «Drôles de Guerres» (Ψεύτικοι πόλεμοι) και διάρκειά της 20′. «Ο Γκοντάρ συχνά μετέτρεπε τις συνόψεις του σε αισθητικά προγράμματα και με την ταινία “Ψεύτικοι πόλεμοι” ακολουθεί αυτή την παράδοση» αναφέρει σε ανακοίνωσή του το φεστιβάλ για την ταινία, που συνοδεύεται με ένα κείμενο του δημιουργού της.

Η Λιβ Ούλμαν σε τρία κεφάλαια

Μούσα του σουηδού σκηνοθέτη Ινγκμαρ Μπέργκμαν και σκηνοθέτρια η ίδια, η 84χρονη σήμερα νορβηγίδα καλλιτέχνις, ταινίες της οποίας έχουν κατά καιρούς παιχτεί στο επίσημο πρόγραμμα του φεστιβάλ, θα είναι παρούσα στην 76η διοργάνωση για την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ «Liv Ullmann – A road less travelled» (φωτογραφία) στο οποίο μιλά για την καριέρα, τη ζωή και τις ακτιβιστικές της δραστηριότητες. Χωρισμένη σε τρία κεφάλαια, η ταινία του Ντιράζ Ακολκάρ, εξερευνά την πολύπλευρη ζωή της Ούλμαν με βαρόμετρο πάντα την ξεχωριστή διεθνή καριέρα της που εκτείνεται σε πάνω από 66 χρόνια. Με τη συνεισφορά μερικών από τους στενούς φίλους της Ούλμαν (ανάμεσά τους η Τζέσικα Τσαστέιν, η Κέιτ Μπλάνσετ και ο Τζέρεμι Αϊρονς) η ταινία εμβαθύνει στις βασικές αξίες κάτω από την καθολική απήχηση και τη μακροζωία της.

120 χρόνια Γιασουχίρο Οζου

Εξήντα χρόνια μετά τον θάνατο του κορυφαίου ιάπωνα σκηνοθέτη και 120 από τη γέννησή του, το Φεστιβάλ των Καννών τον τιμά προβάλλοντας δύο ταινίες του σε ανακαινισμένες κόπιες: είναι οι ταινίες «Nagaya shinshiroku» (1947 – φωτογραφία) και «Munekata kyōdai» (1950). Κλασικά ιαπωνικά μελοδράματα και τα δύο, όχι όμως με τη διεθνή απήχηση άλλων γνωστότερων ταινιών του Οζου, όπως το αριστούργημά του «Tokyo Story», στο πρώτο παρακολουθούμε την απόφαση μιας χήρας να πάρει υπό την προστασία της ένα μικρό αγόρι που έχει χαθεί στη μεταπολεμική Ιαπωνία, ενώ το δεύτερο ακτινογραφεί τις ζωές τριών γυναικών αδελφών.

Warner Bros και βραζιλιάνικη πρωτοπορία

Τα ντοκιμαντέρ «100 Years of Warner Bros.» και «Nelson Pereira DOS Santos – Vida de Cinema», που επίσης θα προβληθούν φέτος, ασχολούνται με την έρευνα (αντιστοίχως) ενός διάσημου αμερικανικού κινηματογραφικού στούντιο και ενός πρωτοπόρου βραζιλιάνου σκηνοθέτη, του Νέλσον Περέιρα Ντος Σάντος (Antonio Das Mortes) του οποίου το όνομα συνδέθηκε με το εμβληματικό κινηματογραφικό κίνημα Cinema Nuovo (Νέο Σινεμά) που αναπτύχθηκε στη Λατινική Αμερική και ιδιαίτερα στη Βραζιλία στη δεκαετία του 1960. Το «100 Years of Warner Bros.» εξερευνά την προέλευση, την εξέλιξη και την αντοχή στον χρόνο του στούντιο Warner Bros, που φέτος γιορτάζει την 10ή επέτειό του από τη χρονιά που ιδρύθηκε.

Η παραγγελία του Βιμ Βέντερς

Το 1982, ο γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς, του οποίου η ταινία «Perfect days» συμμετέχει εντός διαγωνισμού φέτος στις Κάννες, ζήτησε από 16 συναδέλφους του σκηνοθέτες να μιλήσουν για το μέλλον του κινηματογράφου. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία «Room 666». Σαράντα χρόνια αργότερα, φέτος στις Κάννες, η σκηνοθέτις Λίντα Πλεϊούστ στη δική της ταινία «Room 999» ρωτά τον ίδιο τον Βέντερς (φωτογραφία) το ίδιο ερώτημα: «Είναι ο κινηματογράφος μια γλώσσα που πρόκειται να χαθεί, μια τέχνη που θα πεθάνει;». Μαζί του εκπρόσωποι νεότερων γενιών κινηματογραφιστών δίνουν την άποψή τους. Ανάμεσά στους ο Τζέιμς Γκρέι, η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι, η Κλερ Ντενί, ο Ολιβιέ Ασαγιάς, ο Ναντάβ Λαπίντ και ο Ασγκάρ Φαραντί. Ο Βέντερς, θυμίζουμε, είναι κάτοχος του Χρυσού Φοίνικα με την ταινία «Παρίσι Τέξας» (1984).

Ο Τζιμ Τζάρμους συναντά τον Μαν Ρέι

Οι τέσσερις ταινίες που υπέγραψε ο ζωγράφος, φωτογράφος και σκηνοθέτης Μαν Ρέι, προσφάτως αποκαταστάθηκαν και παρουσιάζονται ως ένα ενιαίο έργο μέσα από την επιμέλεια του αμερικανού σκηνοθέτη Τζιμ Τζάρμους και του μουσικού Κάρτερ Λόγκαν. Οι δύο καλλιτέχνες είναι τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος Sqürl (φωτογραφία), το οποίο συνέθεσε το soundtrack του ασυνήθιστου αυτού κινηματογραφικού κολάζ. «Ενα οπτικό, ηχητικό και μουσικό σοκ» αποκαλεί την ταινία το φεστιβάλ. Ηταν το 1923, όταν ο Μαν Ρέι γύρισε αυτοσχεδιάζοντας την πρώτη του ταινία, την τολμηρά σουρεαλιστική «Le Retour à la raison». Στη συνέχεια, ανανέωσε την εμπειρία με τον «Emak Bakia» (1926), το «L’ Étoile de mer» (Το αστέρι της θάλασσας, 1928) και το «Les Mystères du château de Dé» (Τα μυστήρια στο Σατό Ντε, 1929).

Μάικλ Ντάγκλας, ο άσωτος υιός

Ειδικά στο Χόλιγουντ δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι γιος διάσημου πατέρα – πόσω μάλλον όταν ο πατέρας σου, για παραπάνω από 30 χρόνια, ήταν μία από τις σημαντικότερες μορφές του αμερικανικού κινηματογράφου. Ο πρωτότοκος γιος του τεράστιου Κερκ Ντάγκλας, ο Μάικλ Ντάγκλας (μαζί στη φωτογραφία), άργησε να βγει από τη σκιά του πρώτου, όμως εν τέλει οι καριέρα των δύο καλλιτεχνών είναι σχεδόν ίσης αξίας. Με διάρκεια 52′, το γαλλικό ντοκιμαντέρ «Michael Douglas, The Prodigal Son», σε σκηνοθεσία Αμίν Μεσταρί, φωτίζει όλες τις πτυχές του Μάικλ Ντάγκλας ο οποίος εκτός από έξοχος ηθοποιός (βραβείο Οσκαρ για την «Wall Street»), έχει υπάρξει και σπουδαίος παραγωγός (βραβείο Οσκαρ για τη «Φωλιά του κούκου»). Ο Ντάγκλας, θυμίζουμε, τιμάται φέτος από το Φεστιβάλ των Καννών για τη συνολική προσφορά του στο σινεμά.