Καμία σημασία

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Οι ομάδες που θα μας εκπροσωπήσουν στα Κύπελλα Ευρώπης της επόμενης σεζόν στις βαλίτσες τους αντί για ψίχουλα φέρουν υψηλή βαθμολογία και στις κληρώσεις συγκαταλέγονται στις ισχυρές. Πιστεύει κανείς ότι υπάρχει περίπτωση να διακριθούν;

Κατανοώ την αγωνία όσων γράφουν για τους δυνάμει αντιπάλους μας στα προκριματικά, παρά το γεγονός ότι οι αναλύσεις είναι γεμάτες με «αν» αφού τίποτε δεν είναι ακόμα οριστικό. Ομως παραμένουν χωρίς ουσία.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ξοδέψει την προίκα του γιατί με εξαίρεση τον Ολυμπιακό και τελευταία τον ΠΑΟΚ καμία άλλη ομάδα δεν επέδειξε τα τελευταία χρόνια σύνεση κάθε φορά που περνούσε τα σύνορα.

Κάποτε το να αγωνίζεται ένα κλαμπ στα ευρωπαϊκά Κύπελλα, ακόμα και το πιο αδύναμο, θεωρούνταν τιμή. Ενιωθες την εγρήγορση, την ένταση, την αγωνία για ένα θετικό αποτέλεσμα, μια διάκριση.

Στο Κύπελλο Κυπελλούχων η Λάρισα έφτασε μέχρι τα προημιτελικά (1984/85) όπου αποκλείστηκε στο γκολ από την Ντιναμό Μόσχας. Το πάλεψε και την επόμενη σεζόν με τη Σαμπντόρια και έχασε ξανά την πρόκριση στο γκολ. Το 1988/89 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Ξαμάξ.

Ο μικρός Αθηναϊκός τρόμαξε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και λύγισε στην παράταση στο Ολντ Τράφορντ.

Ο Πανιώνιος έχει να λέει πως απέκλεισε την Ατλέτικο Μαδρίτης. Ο Αρης έφτασε μέχρι τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου UEFA τη σεζόν 1979/80 νικώντας Μπενφίκα και Περούτζια για να αποκλειστεί από τη μεγάλη Σεντ Ετιέν. Στον τρίτο γύρο έφτασε και ο ΟΦΗ (1993/94) αποκλείοντας τη Σλάβια Πράγας και την Ατλέτικο.

Ακόμα και η Παναχαϊκή πριν από 49 χρόνια πέρασε γύρο (Γκράτσερ).

Για να φτάσουμε στο απογοητευτικό σήμερα. Με πρόωρους αποκλεισμούς από ομάδες όπως την Ντιναμό Μπρεστ, την Εστερσουντ ή την Κόλο Κοβαλίνκα και απογοητευτικές παρουσίες σε ομίλους.

Οι ομάδες μας δεν υστερούν των αντιπάλων τους σε ποιότητα αλλά σε νοοτροπία. Δεν τους έχει εξηγήσει ποτέ κανείς πόσο πολύτιμος είναι ο κάθε βαθμός που θα προσθέσουν στο σακούλι της χώρας μας στην ειδική βαθμολογία, το οποίο στη συνέχεια θα μοιραστούν όλοι μαζί και όχι μόνο ο πρωταθλητής, όπως οι προπαγανδιστές προσπαθούν να πείσουν, συνδέοντας τα χρήματα του Τσάμπιονς Λιγκ με την ανεπάρκεια των αποτυχημένων.