Ολα τα ίδια μένουν κι όλα τριγύρω αλλάζουνε

Περιμένοντας χθες το απόγευμα τη διεξαγωγή της ένατης αγωνιστικής των play offs σκεφτόμουν ότι η επιστροφή του Τσάμπιονς Λιγκ έρχεται μάλλον την καταλληλότερη στιγμή: απόψε στο πρόγραμμα υπάρχει ένα σούπερ ματς ανάμεσα στη Ρεάλ Μαδρίτης και στη  Μάντσεστερ Σίτι. Οι δυο αυτές ομάδες είναι τα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου στην Κωνσταντινούπολη, μολονότι έχουν μια σημαντική διαφορά: οι Μαδριλένοι έχουν μια συλλογή από κούπες του Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ η κατά τα άλλα πάμπλουτη Σίτι του Πεπ Γκουαρντιόλα κυνηγά το πρώτο της. Πέρυσι οι δυο ομάδες είχαν και πάλι συναντηθεί στον ημιτελικό της διοργάνωσης και η Ρεάλ είχε αποκλείσει τη Σίτι στην παράταση του δεύτερου παιχνιδιού μετά από δυο εντυπωσιακά ματς: το πρώτο είχε λήξει 4-3 στο Μάντσεστερ και το δεύτερο 3-1 στο Μπερναμπέου. Θα δούμε και φέτος εξίσου εντυπωσιακές αναμετρήσεις; Δεν μπορεί κανείς ούτε να το περιμένει αλλά και ούτε να το αποκλείσει.

Πέρυσι

Στη διπλή αυτή αναμέτρηση ισχύει, αντεστραμμένο, κάτι αρκετά γνωστό: όλα τα ίδια μένουν, ενώ όλα τριγύρω αλλάζουνε. Πέρυσι τέτοια εποχή η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν πρωταθλήτρια Ισπανίας – φέτος το πρωτάθλημα δεν θα το κατακτήσει κι απλά κερδίζοντας την Οσασούνα το περασμένο Σάββατο παρηγορήθηκε με την κατάκτηση του Κυπέλλου. Η Σίτι, όπως και πέρυσι κυνηγά το πρωτάθλημα Αγγλίας, μόνο που φέτος δεν έχει αντίπαλο τη Λίβερπουλ, αλλά τη σαφώς ασθενέστερη Αρσεναλ. Ομως η πιο μεγάλη διαφορά είναι ότι φέτος η ρεβάνς της αναμέτρησης των δύο στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι στο πρόγραμμα στο γήπεδο της Σίτι και αυτό είναι μια λεπτομέρεια που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Κι ο αρκετά κυνικός φέτος Πεπ Γκουαρντιόλα την έχει σίγουρα στο μυαλό του: η ομάδα του φέτος εκτός έδρας έχει μόνο μια νίκη (νωρίς και στη φάση των ομίλων κέρδισε τη Σεβίλλη) και στα νοκάουτ ματς φροντίζει απλά να ελέγχει τα παιχνίδια αποδρώντας με ισοπαλίες χωρίς να φορτσάρει. Αλλά το να παίζεις σκάκι με τον Κάρλο Αντσελότι καταφεύγοντας στη σκοπιμότητα είναι σαν να παίζεις σκάκι με τον διάβολο.

Νεύρα

Οι δυο προπονητές έχουν διαφορετικά προβλήματα πριν απ’ το μεγάλο ματς. Ο Κάρλο Αντσελότι, αν κι έχει συμβόλαιο και του χρόνου με τη Ρεάλ, κρατά επιμελώς στην επικαιρότητα την πρόταση που έχει από τους Βραζιλιάνους να αναλάβει την Εθνική τους. Ο δε Γκουαρντιόλα το Σάββατο θύμωσε με τους παίκτες του διότι δεν ακούν τις οδηγίες του. Αλλά δεν πρόκειται για κάποιου είδους μεγάλο παράπονο. Απλά ο Χάαλαντ στο ματς του Σαββάτου της Σίτι με τη Λιντς δεν χτύπησε ένα πέναλτι, παρόλο που ο προπονητής του το ζήτησε, και το άφησε στον συμπαίκτη του Γκουντογκάν ο οποίος και αστόχησε. Η Σίτι κέρδισε αλλά ο Πεπ είχε τα νεύρα του. Ολα αυτά τα λες και προβλήματα πολυτελείας.

Μπαρτζώκας

Λίγο μεγαλύτερα προβλήματα έχει απόψε ένας άλλος προπονητής, ο προπονητής του Ολυμπιακού στο μπάσκετ Γιώργος Μπαρτζώκας. Ο Ολυμπιακός του αντιμετωπίζει το βράδυ στο κατάμεστο ΣΕΦ την τουρκική Φενέρ στο κρίσιμο πέμπτο μεταξύ τους ματς για τα play offs. Πριν το ματς αρχίσει καταγράφεται πραγματικά κάτι σπάνιο. Μέχρι τώρα στην ιστορία της διοργάνωσης δεκαπέντε φορές που μια πρόκριση έχει κριθεί στο τελευταίο ματς ο γηπεδούχος τα έχει καταφέρει: ο Ολυμπιακός μετρά τρεις προκρίσεις. Ομως φέτος η έδρα στα play offs της Ευρωλίγκας μοιάζει να μη μετράει: οι εκτός έδρας νίκες είναι περισσότερες από αυτές των γηπεδούχων! Ο Μπαρτζώκας, που έχει τεράστια πείρα στη διοργάνωση, δήλωσε χθες ότι όλη τη σεζόν η ομάδα του πάλεψε για να έχει το αβαντάζ του πέμπτου κρίσιμου ματς στο σπίτι της. Αλλά δεν παρέλειψε και να επαναλάβει ότι ο Ολυμπιακός για να φτάσει ως εδώ έκανε μια υπερπροσπάθεια. Και στην κανονική περίοδο της διοργάνωσης και απέναντι στην ομάδα του Δημήτρη Ιτούδη που είναι μια αληθινή Λερναία Υδρα. Θα σπάσουν καρδιές στο ΣΕΦ και τα ματς είναι από αυτά που δεν χάνονται. Θυμίζω ότι πέρυσι για να δουν τον αντίστοιχο «τελικό» που ο Ολυμπιακός είχε δώσει με τη Μονακό ήρθαν στην Ελλάδα ο Κέβιν Ντουράντ και η Εμα Στόουν. Και ενθουσιάστηκαν.

Κάπου

Χθες θα έπρεπε να μάθουμε την έδρα του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδος, αλλά ας μην είμαστε ανυπόμονοι: όπως είπε και ο πρόεδρος της ΕΠΟ Τάκης Μπαλτάκος (που σε λίγο θα αρχίσει να μιλάει σαν τον Αγιο Παΐσιο…) «ο τελικός είναι βέβαιο ότι θα γίνει». Πότε; Κάποτε. Πού; Κάπου. Κι αν το ξέρατε δηλαδή τι θα άλλαζε; Μήπως θα πηγαίνατε;

Αγρίνιο

Μετά τις αντιδράσεις των οπαδών του Παναιτωλικού για τις οποίες σας έγραφα χθες φαίνεται ότι έστω και προσωρινά έπαψε να είναι λύση το γήπεδο του Αγρινίου – προσωρινά λέω γιατί αύριο δεν ξέρεις τι γίνεται. Για λίγες ώρες έγινε πάλι υποψήφια έδρα η Λευκωσία και η Κύπρος. Υπήρξε αίτημα (πάλι) στην Κυπριακή Ομοσπονδία, αλλά καθώς φαίνεται πάλι η Αστυνομία της Κύπρου δεν δίνει τη συγκατάθεσή της. Ακόμα και για ένα ματς χωρίς θεατές! Επειδή στο Πάρκο Γουδί οι ιδέες δεν λείπουν, έπεσαν στο τραπέζι ως λύσεις η φιλοξενία του τελικού από την Αλβανία αλλά και από τη Σερβία. Το ωραίο είναι ότι χθες το απόγευμα έγινε γνωστό πως στα Τίρανα δεν μπορούν να φιλοξενήσουν το ματς γιατί έχει κλείσει το γήπεδο για συναυλία ο τραγουδιστής Νίκος Βέρτης, ο προγραμματισμός των συναυλιών του οποίου είναι σοβαρότερος από αυτόν της ΕΠΟ (πράγμα βέβαια που δεν είναι και δύσκολο). Να πω ότι οι Αλβανοί ευχαρίστως θα φιλοξενούσαν το ματς για να μας κοροϊδεύουν για χρόνια για τη διοργανωτική μας ανεπάρκεια.

Ικανότητα

Ομως η αληθινά τρομερή ιδέα ήταν η διοργάνωση του τελικού στο Βελιγράδι: όποιος την είχε πρέπει να τιμηθεί! Ως γνωστόν οι σέρβικες ομάδες είναι αδελφοποιημένες με τις δικές μας: στον περίφημο τελικό των μαχαιρωμάτων στην πεζογέφυρα του Πανθεσσαλικού Σταδίου το 2017 είχε πάρει μέρος αντιπροσωπεία σέρβων οπαδών της Παρτιζάν που ήρθαν να τιμήσουν τη σχέση τους με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Ενας τελικός στο Βελιγράδι με ελληνικές ομάδες θα ήταν ένα αληθινό Γούντστοκ του ευρωπαϊκού χουλιγκανισμού: θα υποκλινόταν η Ευρώπη στην ικανότητά μας να προκαλέσουμε του κόσμου τις φασαρίες και μακριά από την Ελλάδα για κάτι μάλιστα εντελώς δικό μας. Από ό,τι μαθαίνω υπήρξαν ψύχραιμες φωνές εντός της ομοσπονδίας που προειδοποίησαν για το ρεζιλίκι. Αλλά ας μη χάνουμε την πίστη μας: σήμερα οι άνθρωποι μπορεί να αποφασίσουν κάτι ακόμα χειρότερο…