Τα στερεότυπα, οι νεωτερισμοί και οι προκλήσεις για τον νέο βασιλιά

Ενα από τα πιο δύσκολα (μάλλον ακατόρθωτα) έργα ενός ξένου ανταποκριτή είναι να σπάσει τα στερεότυπα που έχουν οι αναγνώστες, οι ακροατές και οι τηλεθεατές του για τη χώρα στην οποία ζει. Στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου, αίφνης, ότι όλοι οι Βρετανοί είναι πορωμένοι με τη μοναρχία. Οχι, δεν είναι. Στην πραγματικότητα, ελάχιστοι φέρνουν το παλάτι και τη βασιλική οικογένεια στις συζητήσεις που κάνουν στα σπίτια, στις παμπ και στα πάρκα. Ακριβώς όπως εμείς δεν μιλάμε για τον αρχηγό του δικού μας κράτους – την Πρόεδρο της Δημοκρατίας – όταν βγαίνουμε για καφέ ή για ποτό. Υπάρχει και έτερο, ακόμη συνηθέστερο, κλισέ: ότι στο Λονδίνο βρέχει κάθε μέρα, συνεπώς η νεροποντή στη στέψη του Κάρολου Γ’ ήταν συστατικό «μιας τυπικής ημέρας για τους Λονδρέζους», όπως σχολίασαν πανελίστες σε ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς κατά τις μαραθώνιες μεταδόσεις της τελετής. Οσοι μένουμε μόνιμα στη βρετανική πρωτεύουσα ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι.

Για τους δύσπιστους, ιδού τα στοιχεία της Βρετανικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας: στο Λονδίνο βρέχει, κατά μέσον όρο, 106,5 από τις 365 ημέρες του χρόνου. Τις υπόλοιπες – δηλαδή το 71% του έτους -, δεν ρίχνει ούτε σταγόνα.

Μπορεί, λοιπόν, η στέψη του μονάρχη να μην περάσει στην Ιστορία για τον υετό που την περιέβαλε, αλλά σίγουρα θα περάσει για τους νεωτερισμούς της. Οι καινοτομίες που εισήγαγε ο νέος βασιλιάς (ο ενεργός ρόλος εκπροσώπων διαφόρων θρησκειών και εθνοτικών ομάδων στην τελετή στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, η συμμετοχή του «λαού» στον όρκο πίστης κ.ά.) αποτελούν σαφή ένδειξη όχι τόσο των «προοδευτικών» αντιλήψεών του, όσο της συνειδητοποίησης από μέρους του ότι αν δεν εκσυγχρονίσει τον θεσμό της μοναρχίας κινδυνεύει να αποξενώσει κι άλλο τους πολίτες από αυτόν (αυτή την τάση μαρτυρούν οι δημοσκοπήσεις), με κίνδυνο, κάποια στιγμή στο μέλλον, να τον αμφισβητήσουν και να απειλήσουν τη συνέχισή του.

Κέρδη

Πάντως, από αυτή τη στέψη όλοι είχαν κάτι να κερδίσουν: ο Κάρολος πέτυχε αυτό που περίμενε καρτερικά όλη του τη ζωή. Η Καμίλα κατάφερε από πριγκιπική ερωμένη να γίνει βασίλισσα (και με τη βούλα). Ο Ρίσι Σούνακ πέρασε αβρόχοις ποσί από το στραπάτσο που υπέστησαν οι Τόρις στις δημοτικές εκλογές της περασμένης Πέμπτης, εφόσον όλοι ασχολούνταν με το βασιλικό υπερθέαμα. Οι πιστοί φιλομοναρχικοί έζησαν στιγμές έκστασης, βλέποντας για πρώτη φορά στη ζωή τους στέψη (κάποιοι, μάλιστα, κατασκήνωσαν έξω από το Μπάκιγχαμ ακόμη και δέκα ημέρες πριν από την τελετή!). Οι εστιάτορες και οι ξενοδόχοι έτριβαν τα χέρια τους από την εκτόξευση του τζίρου τους. Τα παιδιά, αλλά και οι γονείς τους, έπιναν στην υγειά των εστεμμένων χάρη στους οποίους σήμερα κάθισαν στο σπίτι. Και οι συλλέκτες δεν ήξεραν τι να πρωτοδιαλέξουν: μπισκότα και σοκολάτες με χαραγμένο το στέμμα, κάλτσες και εσώρουχα με τη φωτογραφία του Κάρολου, καπελάκια, κούπες και σερβίτσια με τα βασιλικά σύμβολα κ.ο.κ.

Ολα τα παραμύθια, όμως, κάποτε τελειώνουν: από αύριο, οι στολισμοί κατεβαίνουν και ο βασιλιάς έρχεται αντιμέτωπος με τις προκλήσεις της (νεο)καρολίνειας εποχής, αλλά και με το πεπρωμένο του: αν η στέψη της μητέρας του ήταν κυριολεκτικά αυτό που οι Βρετανοί αποκαλούν «once in a lifetime» γεγονός (καθώς μεσολάβησαν 70 χρόνια μέχρι την επόμενη), η δική του στέψη, μοιραία, δεν θα έχει την ίδια σημασία για τη σημερινή γενιά, η οποία – λογικά – θα γίνει μάρτυρας τουλάχιστον μίας ακόμη…