Απολίτιστοι

Ψάχνω, ψάχνω στις διάφορες και αρκούντως πληκτικές και αναμενόμενες εξαγγελίες των αρχηγών και πουθενά στο πρόγραμμά τους δεν βρίσκω ούτε μία λέξη για τον πολιτισμό. Εγινε ο κακός χαμός τον περασμένο χειμώνα με αφορμή το πτυχίο των δραματικών σχολών που εξισώθηκε με το απολυτήριο λυκείου και όλα τα κόμματα ορμήσανε σαν τα κακά σκυλιά να υπερασπιστούν δήθεν τον καλλιτεχνικό κόσμο. Η αντιπολίτευση όλων των ειδών και ποιοτήτων κατηγορούσε την κυβέρνηση για το προεδρικό διάταγμα, μάλιστα απαιτούσε την άμεση παραίτηση όχι μόνο της υπουργού Πολιτισμού αλλά και του ίδιου του Πρωθυπουργού και σύσσωμης της κυβέρνησης. Και μπήκαμε λοιπόν σ’ αυτό το σκοτεινό, υγρό και λασπωμένο τούνελ της προεκλογικής περιόδου.

Ακούσατε κανέναν εσείς να μιλάει για το θέμα; Ο κύριος Μητσοτάκης που τότε για να κατευνάσει τα πνεύματα είχε υποσχεθεί την ίδρυση της Ακαδημίας των Τεχνών μέχρι το ’25, στις προεκλογικές του εξορμήσεις τη λέξη Ακαδημία ούτε που την καταδέχτηκε. Οι δε άλλοι κύριοι της αντιπολίτευσης που αφρίζανε για το δίκιο των ανθρώπων της τέχνης κάνουν τον ψόφιο κοριό. Αλογο πέρδεται.

Περιμένω σαν τον διψασμένο στην έρημο μία σταγόνα – λέξη για τον πολύπαθο πολιτισμό αλλά ματαίως. Ας πούνε κάτι κι ας μην το τηρήσουνε μετά. Εστω ένα ψέμα. Πολλές φορές το ψέμα είναι μια παρηγοριά. Δεν γιατρεύει την πληγή αλλά μαλακώνει προσωρινά τον πόνο.

Αλλού είναι τα προβλήματά τους. Και να πεις ότι μιλάνε και σκοτώνονται για κάτι σοβαρό; Να τους βγάλω το καπέλο, το οποίο έπαψα και προ καιρού να φοράω. Αλληλοσφάζονται για προβλήματα που δημιουργούν οι ίδιοι στο εμμονικό μυαλό τους.

Αδύνατον να τους παρακολουθήσεις. Ο ένας, Οθων Ηλιόπουλος, μόλις προσγειώθηκε από το Χάρβαρντ δήλωσε ότι είναι εναντίων των ξένων πανεπιστημίων και κατά της βάσης για την εισαγωγή στα Ανώτατα Ιδρύματα. Κι από κοντά ο κ. Ζουράρις σιγοντάρει λέγοντας ότι τα πλουσιόπαιδα που πάνε σε ξένα πανεπιστήμια είναι κωλόπαιδα.

Ο κ. Βαρουφάκης απ’ την άλλη έχει ένα παράπονο. Απ’ το ΚΚΕ συγκεκριμένα και απορεί «αφού έχουμε τους ίδιους στόχους, γιατί μας πολεμάτε; Στα ίδια κελιά θα βρεθούμε». Αλήθεια γιατί θα τους μπαγλαρώσουνε; Τι έγκλημα κάνανε και θα τους χώσουν στην μπουζού; Ισως αυτοί ξέρουν. Εγώ αγνοώ. Αααα ξέχασα. Σε μια στιγμή αδυναμίας κάθισα και είδα τον κ. Ανδρουλάκη στη Σία Κοσιώνη. Αφωνα τα χείλη και των ασεβών και των ευσεβών. Αδύνατον να βγάλω νόημα. Ο αρχηγός και πρόεδρος σε πλήρη σύγχυση. Απαντούσε, αμήχανα πρέπει να παραδεχθώ, σε άλλες φανταστικές ερωτήσεις που κανείς δεν του έθετε. Ηταν δύο παράλληλοι μονόλογοι που δεν συναντηθήκανε ποτέ. Αν αυτός είναι ο άνθρωπος που θα πάει μπροστά το ΠΑΣΟΚ, εγώ είμαι ο Μπραντ Πιτ – Αχιλλέας στην πολιορκία της Τροίας και με την αχίλλειο φτέρνα μου μαζί. Και μέσα σ’ όλη αυτή τη σύγχυση βγαίνει και μια κυρία της Νέας Δημοκρατίας και σου τυπώνει μια αφίσα, μα μια αφίσα, όπου καλεί τους ψηφοφόρους της να ψηφίσουνε για τη Μεγάλη Αλλαγή. Δηλαδή τι; Θέλει άλλη κυβέρνηση; Για δεν πάει στην αντιπολίτευση να χτυπήσει το κόμμα της. Μάλλον θέλει να το χτυπήσει από μέσα. Τι να πω;

Παρ’ όλ’ αυτά, επειδή θέλω να είμαι αισιόδοξος, χρόνια το προσπαθώ, αλλά τώρα πού ξέρεις, μπορεί και να το καταφέρω, ελπίζω πως σε κάποια στιγμή αδυναμίας κάτι θα πουν, δεν μπορεί, για τον άμοιρο και περιφρονημένο τον Πολιτισμό. Πέστε κάτι. Μια κουβέντα, μια μπαρούφα, εύκολες τις έχετε, πέστε καλέ, να συγχωρεθούν τα πεθαμένα σας. Περιμένω.