Να θυμάσαι τη Μαρφίν

Η προφυλάκιση των δύο κατηγορούμενων για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ στερεί από την Αριστερά ένα από τα «επιχειρήματά» της κατά της δήθεν αυταρχικής κυβέρνησης Μητσοτάκη που δήθεν φαλκιδεύει την ελευθερία του Τύπου. Αποδείχτηκε ότι οι διωκτικές αρχές ερευνούσαν και, όταν έκριναν ότι έχουν «δέσει» την υπόθεση, προχώρησαν σε συλλήψεις. Ηδη, η ΕΣΗΕΑ (που παρέσυρε τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων να βγάλει μια φαιδρή και υπονομευτική του κύρους της ανακοίνωση) αναγκάστηκε να εξάρει την εξέλιξη της υπόθεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, απλώς θα στραφεί κάπου αλλού για να συνεχίσει την γκρίνια.

Μήπως θα διαμαρτηρηθεί για το ότι δεν έχει ακόμα εξιχνιαστεί η υπόθεση του δολοφονικού εμπρησμού της Μαρφίν, στις 5 Μαΐου 2010, από κουκουλοφόρους που βγήκαν με εμπρηστικές βόμβες μέσα από τη μεγάλη διαδήλωση κατά των πρώτων οικονομικών μέτρων που επιβεβαίωναν την είσοδο της Ελλάδας στην κρίση; Δεκατρία χρόνια μετά, η αξιωματική αντιπολίτευση μάλλον δεν θα βγάλει ούτε ανακοίνωση. Η Μαρφίν είναι από τα ζητήματα που επιδίωξε να ξεχαστούν. Εγινε προσπάθεια να ξεχαστούν ακόμα και τα ονόματα των νεκρών – της εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, του Επαμεινώνδα Τσάκαλη, 36 ετών και της Παρασκευής Ζούλια, 35 ετών. Δεν τους συγκίνησε ούτε η νεότητά τους.

Τα επόμενα χρόνια, «των μνημονίων», οι ελάχιστοι που πήγαιναν να αφήσουν ένα λουλούδι για να μην ξεχαστεί το έγκλημα, λοιδορούνταν. Το διάστημα της διακυβέρνησης από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το κράτος δεν έκανε τίποτα στη μνήμη τους. Κι όταν, στην πρώτη επέτειο με κυβέρνηση Μητσοτάκη, έγιναν τα εγκαίνια μιας λιτής αναθηματικής πλάκας, στον δρόμο μπροστά από το κτίριο όπου πέθαναν, ο Αλέξης Τσίπρας στην κυριολεξία σύρθηκε να παρευρεθεί. Κι ύστερα, μετάνιωσε και δεν ξαναασχολήθηκε με το θέμα. Συνέχισε να τοκίζει την επένδυσή του στη λήθη. Και τις φορές που η πλάκα βεβηλώθηκε και καταστράφηκε, ουδείς από την Αριστερά διαμαρτυρήθηκε.

Οι νεκροί της Μαρφίν δεν συγκαταλέγονται στις μεγάλες διακηρύξεις τύπου «Δικαιοσύνη παντού». Οι άνθρωποι που έβαλαν τη φωτιά συνεχίζουν να αγνοούνται, οι κατηγορηθέντες σε μια δίκη αθωώθηκαν, αλλά κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έβγαλε ανακοίνωση πιέζοντας να βρεθούν οι ένοχοι, επειδή είναι υποχρέωση του κράτους δικαίου να δικάζονται και να καταδικάζονται οι ένοχοι ανθρωποκτονιών. Κι όταν, πρόσφατα, στη μεγάλη διαδήλωση για τους νεκρούς του τρομερού δυστυχήματος των Τεμπών, μια υπόθεση την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ παντοιοτρόπως επιδίωξε να την καπηλευθεί, κουκουλοφόροι ξαναέσπασαν την πλάκα, φροντίζοντας να καταστρέψουν ακόμα και το βάθρο στο οποίο στηριζόταν, ουδείς είπε μια λέξη. Χρειάστηκε να περάσουν πολλές εβδομάδες ώσπου μια μέρα, κρυφά και σιωπηλά, ο Δήμος Αθηναίων να ξανατοποθετήσει μια νέα πλάκα, που θα προκαλέσει τη μήνη κάποιων άλλων κουκουλοφόρων στο εγγύς μέλλον.

Στο μεταξύ, η Αριστερά της «δικαιοσύνης παντού», που κάνει ό,τι μπορεί για να ξεχαστεί η θυσία τριών ανθρώπων οι οποίοι δολοφονήθηκαν για το δικαίωμα κάθε εργαζόμενου στην ελευθερία στην εργασία και στην αυτοδιάθεση, ενορχήστρωσε την πολιτική της για τα ΜΜΕ πάνω σε ένα τεράστιο ψέμα: στους δήθεν νεκρούς για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, για τους οποίους υπάρχει ένα μνημείο στην είσοδο της ΕΡΤ, το οποίο συνεχίζει να το προστατεύει το αυταρχικό κράτος της ανάλγητης και νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. Πολλοί βολεύονται με τα μνημεία στο ψέμα. Κι η αλήθεια είναι πως οι νεκροί της Μαρφίν έχουν κιόλας δεκατρία χρόνια απόντες.

Μου έκανε εντύπωση η ειρωνεία που έβγαλαν πολλοί, όχι μόνο αριστεροί, κατά του Αδωνη Γεωργιάδη, που πήγε χθες στην εκκλησία να προσκυνήσει. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου, και κάθε πολιτικού, να θρησκεύεται και να εκδηλώνει το θρησκευτικό του αίσθημα. Η αισθητική κριτική των πεποιθήσεων των άλλων είναι απλή ένδειξη εμπάθειας και δεν έχει τίποτα να κάνει με τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου. Είναι θέμα ελευθερίας.

Νέο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης

Παρακολούθησα, όχι χωρίς βαρεμάρα, την εξαγγελία από το Λαύριο του λεγόμενου προγράμματος διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Προσωπικά, δεν με ενόχλησε (όπως ενόχλησε τον Νίκο Ανδρουλάκη) το ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε σαν Ανδρέας Παπανδρέου. Δεν είναι η πρώτη φορά, κι άλλωστε ο συγκεκριμένος πολιτικός είναι καλός ηθοποιός που ειδικεύεται στις μιμήσεις.
Αυτό που με εντυπωσίασε, όμως, είναι η σύγκριση της τωρινής ομιλίας του με μια ανάλογη του 2014, στην οποία παρουσίασε το λεγόμενο «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», μια απολύτως αποτυχημένη απόπειρα οικονομικής πολιτικής. Ο Βαρουφάκης, στο βιβλίο του «Ανίκητοι ηττημένοι» (Πατάκη, 2017), έχει γράψει πως και ο Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς γνώριζαν εκ των προτέρων ότι θα ήταν ανεφάρμοστο. Ο Τσίπρας, τα τελευταία χρόνια, επικαλείται την «αυταπάτη» του, ισχυρίζεται ότι ήταν βιώσιμο πρόγραμμα που δεν τον άφησαν να το εφαρμόσει οι δανειστές.
Εντυπωσιάζουν η δομή του λόγου του, η σειρά των προτάσεών του, ακόμα και τα ρητορικά σχήματα που χρησιμοποιούσε τότε, τόσο όμοια με αυτά που χρησιμοποιεί σήμερα. Στην ουσία, ο Τσίπρας έκανε μια ξεπατικωτούρα. Ξαναείπε, ελαφρά ρετουσαρισμένο, το «πρόγραμμα» του 2014, σε ανδρεοπαπανδρεϊκούς τόνους. Ευτυχώς γι’ αυτόν, δεν φαίνεται ότι έχει τα φόντα να επιδιώξει να το υλοποιήσει.