Νέο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης

Παρακολούθησα, όχι χωρίς βαρεμάρα, την εξαγγελία από το Λαύριο του λεγόμενου προγράμματος διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Προσωπικά, δεν με ενόχλησε (όπως ενόχλησε τον Νίκο Ανδρουλάκη) το ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε σαν Ανδρέας Παπανδρέου. Δεν είναι η πρώτη φορά, κι άλλωστε ο συγκεκριμένος πολιτικός είναι καλός ηθοποιός που ειδικεύεται στις μιμήσεις.

Αυτό που με εντυπωσίασε, όμως, είναι η σύγκριση της τωρινής ομιλίας του με μια ανάλογη του 2014, στην οποία παρουσίασε το λεγόμενο «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», μια απολύτως αποτυχημένη απόπειρα οικονομικής πολιτικής. Ο Βαρουφάκης, στο βιβλίο του «Ανίκητοι ηττημένοι» (Πατάκη, 2017), έχει γράψει πως και ο Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς γνώριζαν εκ των προτέρων ότι θα ήταν ανεφάρμοστο. Ο Τσίπρας, τα τελευταία χρόνια, επικαλείται την «αυταπάτη» του, ισχυρίζεται ότι ήταν βιώσιμο πρόγραμμα που δεν τον άφησαν να το εφαρμόσει οι δανειστές.

Εντυπωσιάζουν η δομή του λόγου του, η σειρά των προτάσεών του, ακόμα και τα ρητορικά σχήματα που χρησιμοποιούσε τότε, τόσο όμοια με αυτά που χρησιμοποιεί σήμερα. Στην ουσία, ο Τσίπρας έκανε μια ξεπατικωτούρα. Ξαναείπε, ελαφρά ρετουσαρισμένο, το «πρόγραμμα» του 2014, σε ανδρεοπαπανδρεϊκούς τόνους. Ευτυχώς γι’ αυτόν, δεν φαίνεται ότι έχει τα φόντα να επιδιώξει να το υλοποιήσει.