{T16}Ο φόβος {LF}της αποτυχία{T16}ς

Είχε μεγάλη απήχηση ο απολογισμός που έκανε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο για τη φετινή σεζόν μετά τον αποκλεισμό των Μπακς από τους Χιτ. Η άρνησή του να αποδεχθεί ότι η χρονιά γι’ αυτόν και την ομάδα του ήταν αποτυχημένη και η πεποίθησή του ότι, αντιθέτως, αποτέλεσε ένα ακόμα βήμα προς την επιτυχία, προκάλεσε πολλά ευμενή σχόλια από ανθρώπους γενικά του αθλητισμού και όχι μόνο του μπάσκετ. Μέχρι και ο Κάρλο Αντσελότι αποθέωσε τον έλληνα σουπερστάρ. Υπήρξαν βέβαια και αυτοί που διαφώνησαν.

Σε κάθε περίπτωση με αυτά τα λόγια που είπε από καρδιάς, ο Γιάννης έβγαλε από μέσα του έναν φόβο που κουβαλά αυτός και πολλοί άλλοι επαγγελματίες αθλητές του κορυφαίου επιπέδου. Τον φόβο της αποτυχίας.

Η λέξη «αποτυχία» φέρει πάρα πολύ μεγάλο βάρος, διότι συνοδεύεται και από μια ιδιαίτερη ηθική απαξίωση που επιφυλάσσει η κοινωνία σε αυτόν που χάνει, αυτόν που αποτυγχάνει. Ο χαμένος (στα αγγλικά loser) είναι προσβολή, βρισιά. Και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε αυτός που η καριέρα και η ζωή του ολόκληρη εξαρτάται από μια νίκη ή μια ήττα μέσα σε έναν αγωνιστικό χώρο, είναι να του κολλήσουν την ταμπέλα του χαμένου, του αποτυχημένου. Γι’ αυτό αποφεύγει ακόμα και να αναφέρει την ίδια τη λέξη πιστεύοντας ότι έτσι την ξορκίζει.

Ο μεγάλος Μάικλ Τζόρνταν, τον οποίο μνημόνευσε ο Αντετοκούνμπο στην περίφημη δήλωσή του, είχε πει κάποτε: «Δεν έχω χάσει ποτέ κανένα παιχνίδι. Απλώς δεν είχα άλλο χρόνο στη διάθεσή μου»! Ο Γιάννης ανακάλυψε πως δεν υπάρχει αποτυχία, παρά μόνο μικρά βήματα προς την επιτυχία. Ολοι αυτού του επιπέδου οι αθλητές προσπαθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να διαγράψουν από το λεξιλόγιό τους την «καταραμένη» λέξη. Οχι μόνο επειδή, όπως συνηθίζουν καμιά φορά να λένε, είναι «εθισμένοι στις νίκες», αλλά κυρίως διότι δεν μπορούν να αντέξουν οι ώμοι τους το δυσβάσταχτο βάρος της.

Μόνο που δεν υπάρχει επιτυχία χωρίς αποτυχία…