Συμμαχικές κυβερνήσεις; Οχι, ευχαριστώ

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Το φάντασμα των συμμαχικών κυβερνήσεων. Αφού έτσι γίνεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, γιατί να μην αρχίσει να γίνεται κι εδώ;

Υπερβατική συζήτηση, αφού όσοι τη διεξάγουν βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο: οι συμμαχικές κυβερνήσεις δεν μπορεί είναι αποτέλεσμα βολονταρισμού πολιτικών ή σχολιαστών, προκύπτουν από εκλογικά αποτελέσματα. Η απλή αναλογική κάνει ουσιαστικά αδύνατη τη δυνατότητα σχηματισμού μονοκομματικής κυβέρνησης, γι’ αυτό έχει αρχίσει να προβάλλει η εναλλακτική δυνατότητα μιας συμμαχικής κυβέρνησης. Επειδή μάλιστα η ΝΔ επιδιώκει την αυτοδυναμία σε μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση με ενισχυμένη αναλογική, γίνεται εύκολη η φιλολογία περί δημιουργίας κυβέρνησης ηττημένων (ή όπως αλλιώς μπορεί κανείς να την πει) με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και με τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ ή του Βαρουφάκη (δεν θα περιλαμβάνει ακροδεξιούς, είπε στο Βερολίνο ο κυβερνητικός συνεταίρος του Πάνου Καμμένου, Αλέξης Τσίπρας). Τέτοιοι σχεδιασμοί, στην ουσία, μόνο έναν στόχο έχουν: την εκτόπιση από το πολιτικό προσκήνιο του Κυριάκου Μητσοτάκη.Ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε σύστημα απλής αναλογικής επειδή καταλάβαινε ότι ήταν η μοναδική του ελπίδα επιστροφής του στην εξουσία. Τέσσερα χρόνια στην αντιπολίτευση, αντί να διαμορφώσει πολιτικό λόγο και πρόγραμμα, επέμεινε τοξικά, επιδιώκοντας συνθήκες αποσταθεροποίησης. Δεν τις κατάφερε, ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις – την εποχή της αβεβαιότητας της πανδημίας όταν υπονόμευσε τις εκκλήσεις περί ατομικής ευθύνης ή μετά το τρομερό δυστύχημα στα Τέμπη, όταν προσπάθησε να επωφεληθεί από το γενικό πένθος. Του έμεινε ένα τελευταίο χαρτί: οι ίδιες οι εκλογές.Στην ημερίδα για το Σύνταγμα, που διοργάνωσε ο Κύκλος Ιδεών, ο Γιώργος Κατρούγκαλος περιέγραψε ένα μοναδικό σενάριο: έχουν τελειώσει οι διερευνητικές εντολές αλλά η Πρόεδρος της Δημοκρατίας φωνάζει τους πολιτικούς αρχηγούς και τους παρακαλεί να σκεφτούν εκ νέου την πιθανότητα συνεργασίας – παρατείνοντας επί μήνες τον χρόνο για τις διαβουλεύσεις. Το διάστημα αυτό, θα είναι μεν πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, αλλά η χώρα θα ασχολείται μόνο με τις συγκλίσεις δυνητικών κυβερνητικών συμμάχων – και η δυναμική της οικονομίας που αναδείχτηκε σε μια τετραετία σταθερότητας, θα αρχίσει να υποχωρεί. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η οικονομία ή η κατεύθυνση της σημερινής Ελλάδας, σε έναν ταραγμένο κόσμο, δεν είναι σοβαρά θέματα: πρωτεύον είναι η φθορά του Μητσοτάκη και η εξουσία. Ο Κατρούγκαλος ουσιαστικά κλείνει το μάτι στην Πρόεδρο να φερθεί σαν υπάλληλος κομματικών καπετανάτων.

Ολα αυτά δείχνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι μια κυβέρνηση συνεργασίας. Η πρόφαση της συνεργασίας συνδυάζεται με έναν άκρατο και άκριτο αντιμητσοτακισμό κι ο συνδυασμός τους συνιστά ελπίδα παλιννόστησης του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Υπάρχουν προγραμματικές συγκλίσεις για συνεργασία; Τίποτα δεν υπάρχει. Η επιθυμία για τις καρέκλες, και μόνο. Κι αυτό είναι το πρόβλημα. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, παρά τις όποιες κυβερνητικές αδράνειες και τα λάθη, παραμένει η μόνη παράταξη με σαφείς αναπτυξιακούς στόχους που εγγυάται τη σταθερότητα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αντί να ανασυγκροτηθούν ως εναλλακτικές δυνάμεις δημοκρατικής διεκδίκησης της ανάπτυξης, παρέμειναν μηχανισμοί διαμαρτυρίας σε μια διαδρομή προς τη χωρίς αρχές νομή της εξουσίας.

Ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει κόμμα ταραξιών που δρουν αποσταθεροποιητικά. Θα ήταν πολιτική ανωριμότητα αν οι πολίτες αναθέσουν σε αυτό το κόμμα έναν δεύτερο γύρο αβεβαιότητας και αστάθειας. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλες περιπέτειες.