Σακαμότο και Μπάουι

Αν διαβάσει κανείς το βιογραφικό του Ριουίτσι Σακαμότο θα δει ότι τον αναφέρει και ως ηθοποιό, όμως στην πραγματικότητα οι κινηματογραφικές ταινίες του κορυφαίου ιάπωνα συνθέτη που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες είναι μόλις… τρεις. Η πρώτη του, το «Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λόρενς» του Ναγκίσα Οσίμα, παραγωγής 1983 και η πρώτη αγγλόφωνη δημιουργία του ιάπωνα auteur, είναι επίσης το πρώτο άνοιγμα του Σακαμότο στην κινηματογραφική μουσική και παραμένει η πιο χαρακτηριστική εμφάνισή του ως ηθοποιού. Ο ρόλος εξάλλου του Γιονόι, του ιάπωνα διοικητή του στρατοπέδου αιχμαλώτων που αναπτύσσει μια λανθάνουσα ομοφυλοφιλική σχέση με τον σταρ των αιχμαλώτων, τον Σέλιερς, που υποδύεται ένας άλλος κορυφαίος καλλιτέχνης, κυρίως μουσικός, ο Ντέιβιντ Μπάουι, είναι μακράν μεγαλύτερος τόσο από εκείνον του Αμακάσου στον «Τελευταίο αυτοκράτορα» (1987) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (όπου ο Σακαμότο επίσης έγραψε τη μουσική και κέρδισε το Οσκαρ), όσο και από εκείνον στο «New Rose Hotel» (1998) του Εϊμπελ Φεράρα, μια πολύ παράξενη ταινία επιστημονικής φαντασίας που στην Ελλάδα βγήκε κατευθείαν στο βίντεο με τον αστείο τίτλο «Σταυροδρόμι κατασκόπων».

Από μόνη της, η ελλειπτική αυτή φιλμογραφία του ως ηθοποιού δηλώνει ότι ο Σακαμότο δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την υποκριτική στον κινηματογράφο παρότι το φιζίκ του ήταν απολύτως ταιριαστό για τη μεγάλη οθόνη: οστεώδες, γεμάτο γωνίες πρόσωπο που ολοφάνερα αγαπούσε ο φακός, φιδίσια μάτια που σε θέριζαν όταν σε κοιτούσαν κατάματα, λιγνή, αθλητική, καλογυμνασμένη κορμοστασιά. Παραδόξως και παρότι η παρουσία του Σακαμότο στον «Λόρενς» είναι κυριολεκτικά μαγνητική, για να μην αναφερθώ καν στην τέλεια χημεία του με τον Μπάουι (όποτε βλέπω την ταινία νιώθω ότι ο Μπάουι και ο Σακαμότο είναι στην πραγματικότητα δύο πλευρές του ίδιου ανδρόγυνου χαρακτήρα), η αλήθεια είναι ότι ο συνθέτης της μουσικής αυτής της ταινίας δεν πέρασε καλά παίζοντας επίσης σε αυτήν και ότι μίσησε τον εαυτό του όταν τον είδε αργότερα στη μεγάλη οθόνη. «Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο κακή ήταν η υποκριτική μου» έχει για την ακρίβεια πει ο Σακαμότο, ενώ κάποιες φήμες λένε ότι όταν είδε την ταινία για πρώτη φορά, λιποθύμησε.

Ούτως ή άλλως ο Γιονόι δεν ήταν ένας ρόλος που ο Σακαμότο επιδίωξε να κερδίσει. Ολα, τρόπον τινά, έγιναν τυχαία, σύμφωνα τουλάχιστον με τον ίδιο τον Οσιμα και τις δηλώσεις στις οποίες είχε προβεί σε συνεντεύξεις του. Η πρώτη επιλογή για τον ρόλο του Γιονόι ήταν ο τραγουδιστής και ηθοποιός Κένζι Σαβάντα, ο οποίος μάλιστα ήταν εκείνος που πρότεινε στον Οσιμα τον Μπάουι για τον ρόλο του Σέλιερς. Ωστόσο, ενώ ο ίδιος ο Μπάουι συμφώνησε να παίξει στην ταινία, μια περιοδεία ανάγκασε τον Σαβάντα να αποσυρθεί, οπότε ένας άλλος ιάπωνας ηθοποιός, ο Τομοκάζου Μιούρα, μπήκε στην κορυφή των επιλογών του σκηνοθέτη. Και κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια του Οσιμα ένα λεύκωμα φωτογραφιών με τον Σακαμότο και έτσι κατέληξε σε αυτόν.