Ο μεγάλος πειρασμός

Οι κανόνες για τη σωστή λειτουργία του ποδοσφαίρου είναι a la carte; Το οικονομικό ευ αγωνίζεσθαι ισχύει μόνο  για την Ευρώπη και στο καλά οργανωμένο MLS, ενώ στην αραβική χερσόνησο ισχύει το «μπάτε σκύλοι αλέστε»;

Ολοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι που φορούν τη στολή του Ρομπέν των Δασών κάθε φορά που «διεκδικούν» άνευ αντιπάλου την επανεκλογή τους -φοβερό ανέκδοτο – έχουν ρόλο παρατηρητή απέναντι στην αραβική λαίλαπα που απειλεί να εξαγοράσει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο από τα υπερκέρδη του «μαύρου χρυσού».

Αγόρασαν την Παρί Σεν Ζερμέν, πήραν το Μουντιάλ του 2022, τη Μάντσεστερ Σίτι και μέσω αυτής δεκάδες άλλα κλαμπ, τη Νιούκαστλ, τον Νεϊμάρ, τον Εμπαπέ, τον Μέσι, τον Ρονάλντο, τώρα θέλουν τον Ζοζέ Μουρίνιο, και αύριο ποιος ξέρει ποιον άλλον.

Πώς δικαιολογούνται τα 200 εκατ. ευρώ που δίνουν ετησίως στον Ρονάλντο οι Αραβες της Αλ Νασρ; Ποια έσοδα μπορούν να δικαιολογήσουν τα 400 εκατ. ευρώ που προσφέρει η Αλ Χιλάλ στον Λιονέλ Μέσι;

Από πού πηγάζουν τα χρήματα της ομοσπονδίας της Σαουδικής Αραβίας για να προσφέρει στον Ζοζέ Μουρίνιο 120 εκατ. ευρώ για δύο χρόνια για να αναλάβει τον ρόλο του εκλέκτορα;

Τα ερωτήματα είναι φιλολογικά. Ωστόσο δεν πρέπει κάποια στιγμή να μπει μια τάξη; Μέχρι πότε το χρήμα των Αράβων θα διαβρώνει την ηθική και την κουλτούρα του ποδοσφαίρου; Κανείς δεν μπορεί να μέμψει όσους αποδέχονται τις προτάσεις να βουτήξουν σε θησαυροφυλάκια γεμάτα χρυσάφι, εξαργυρώνοντας τις επιτυχίες τους στα γήπεδα. Δεν είναι εύκολο να πεις «όχι» όταν σου προσφέρεται η ευκαιρία να λύσεις το οικονομικό πρόβλημα και των δισέγγονών σου. Ο Μουρίνιο που δεν έχει ανάγκη ούτε από δόξα αλλά ούτε από χρήμα, δείχνει έτοιμος να υποκύψει στον πειρασμό. Και ποιος ξέρει ποιος άλλος; Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια παγκόσμια χάρτα με οικονομικούς κανόνες που θα αφορούν όλους. Αυτή τη στιγμή οι Αραβες κάνουν ό,τι θέλουν με την ανοχή των Ινφαντίνων και των Τσέφεριν. Ως πότε;